Wahi · Sahih al-Bukhari

Sahih al-Bukhari, hadith 7

Isinalaysay ni Abdullah ibn Abbas. Tekstong Arabic na may sariling salin at paliwanag.

Sahih (mapagkakatiwalaan)Aklat: Wahi
صحيح البخاري
Sino ang nagsalaysay nito?

Isinalaysay ni Abdullah ibn Abbas

Sahih (mapagkakatiwalaan)

Itinuturing na mapagkakatiwalaan sa kabuuan ang Sahih al-Bukhari.

Ang salaysay

Tekstong Arabic

حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ الْحَكَمُ بْنُ نَافِعٍ، قَالَ أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ أَخْبَرَنِي عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ بْنِ مَسْعُودٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عَبَّاسٍ، أَخْبَرَهُ أَنَّ أَبَا سُفْيَانَ بْنَ حَرْبٍ أَخْبَرَهُ أَنَّ هِرَقْلَ أَرْسَلَ إِلَيْهِ فِي رَكْبٍ مِنْ قُرَيْشٍ ـ وَكَانُوا تُجَّارًا بِالشَّأْمِ ـ فِي الْمُدَّةِ الَّتِي كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَادَّ فِيهَا أَبَا سُفْيَانَ وَكُفَّارَ قُرَيْشٍ، فَأَتَوْهُ وَهُمْ بِإِيلِيَاءَ فَدَعَاهُمْ فِي مَجْلِسِهِ، وَحَوْلَهُ عُظَمَاءُ الرُّومِ ثُمَّ دَعَاهُمْ وَدَعَا بِتَرْجُمَانِهِ فَقَالَ أَيُّكُمْ أَقْرَبُ نَسَبًا بِهَذَا الرَّجُلِ الَّذِي يَزْعُمُ أَنَّهُ نَبِيٌّ فَقَالَ أَبُو سُفْيَانَ فَقُلْتُ أَنَا أَقْرَبُهُمْ نَسَبًا‏.‏ فَقَالَ أَدْنُوهُ مِنِّي، وَقَرِّبُوا أَصْحَابَهُ، فَاجْعَلُوهُمْ عِنْدَ ظَهْرِهِ‏.‏ ثُمَّ قَالَ لِتَرْجُمَانِهِ قُلْ لَهُمْ إِنِّي سَائِلٌ هَذَا عَنْ هَذَا الرَّجُلِ، فَإِنْ كَذَبَنِي فَكَذِّبُوهُ‏.‏ فَوَاللَّهِ لَوْلاَ الْحَيَاءُ مِنْ أَنْ يَأْثِرُوا عَلَىَّ كَذِبًا لَكَذَبْتُ عَنْهُ، ثُمَّ كَانَ أَوَّلَ مَا سَأَلَنِي عَنْهُ أَنْ قَالَ كَيْفَ نَسَبُهُ فِيكُمْ قُلْتُ هُوَ فِينَا ذُو نَسَبٍ‏.‏ قَالَ فَهَلْ قَالَ هَذَا الْقَوْلَ مِنْكُمْ أَحَدٌ قَطُّ قَبْلَهُ قُلْتُ لاَ‏.‏ قَالَ فَهَلْ كَانَ مِنْ آبَائِهِ مِنْ مَلِكٍ قُلْتُ لاَ‏.‏ قَالَ فَأَشْرَافُ النَّاسِ يَتَّبِعُونَهُ أَمْ ضُعَفَاؤُهُمْ فَقُلْتُ بَلْ ضُعَفَاؤُهُمْ‏.‏ قَالَ أَيَزِيدُونَ أَمْ يَنْقُصُونَ قُلْتُ بَلْ يَزِيدُونَ‏.‏ قَالَ فَهَلْ يَرْتَدُّ أَحَدٌ مِنْهُمْ سَخْطَةً لِدِينِهِ بَعْدَ أَنْ يَدْخُلَ فِيهِ قُلْتُ لاَ‏.‏ قَالَ فَهَلْ كُنْتُمْ تَتَّهِمُونَهُ بِالْكَذِبِ قَبْلَ أَنْ يَقُولَ مَا قَالَ قُلْتُ لاَ‏.‏ قَالَ فَهَلْ يَغْدِرُ قُلْتُ لاَ، وَنَحْنُ مِنْهُ فِي مُدَّةٍ لاَ نَدْرِي مَا هُوَ فَاعِلٌ فِيهَا‏.‏ قَالَ وَلَمْ تُمْكِنِّي كَلِمَةٌ أُدْخِلُ فِيهَا شَيْئًا غَيْرُ هَذِهِ الْكَلِمَةِ‏.‏ قَالَ فَهَلْ قَاتَلْتُمُوهُ قُلْتُ نَعَمْ‏.‏ قَالَ فَكَيْفَ كَانَ قِتَالُكُمْ إِيَّاهُ قُلْتُ الْحَرْبُ بَيْنَنَا وَبَيْنَهُ سِجَالٌ، يَنَالُ مِنَّا وَنَنَالُ مِنْهُ‏.‏ قَالَ مَاذَا يَأْمُرُكُمْ قُلْتُ يَقُولُ اعْبُدُوا اللَّهَ وَحْدَهُ، وَلاَ تُشْرِكُوا بِهِ شَيْئًا، وَاتْرُكُوا مَا يَقُولُ آبَاؤُكُمْ، وَيَأْمُرُنَا بِالصَّلاَةِ وَالصِّدْقِ وَالْعَفَافِ وَالصِّلَةِ‏.‏ فَقَالَ لِلتَّرْجُمَانِ قُلْ لَهُ سَأَلْتُكَ عَنْ نَسَبِهِ، فَذَكَرْتَ أَنَّهُ فِيكُمْ ذُو نَسَبٍ، فَكَذَلِكَ الرُّسُلُ تُبْعَثُ فِي نَسَبِ قَوْمِهَا، وَسَأَلْتُكَ هَلْ قَالَ أَحَدٌ مِنْكُمْ هَذَا الْقَوْلَ فَذَكَرْتَ أَنْ لاَ، فَقُلْتُ لَوْ كَانَ أَحَدٌ قَالَ هَذَا الْقَوْلَ قَبْلَهُ لَقُلْتُ رَجُلٌ يَأْتَسِي بِقَوْلٍ قِيلَ قَبْلَهُ، وَسَأَلْتُكَ هَلْ كَانَ مِنْ آبَائِهِ مِنْ مَلِكٍ فَذَكَرْتَ أَنْ لاَ، قُلْتُ فَلَوْ كَانَ مِنْ آبَائِهِ مِنْ مَلِكٍ قُلْتُ رَجُلٌ يَطْلُبُ مُلْكَ أَبِيهِ، وَسَأَلْتُكَ هَلْ كُنْتُمْ تَتَّهِمُونَهُ بِالْكَذِبِ قَبْلَ أَنْ يَقُولَ مَا قَالَ فَذَكَرْتَ أَنْ لاَ، فَقَدْ أَعْرِفُ أَنَّهُ لَمْ يَكُنْ لِيَذَرَ الْكَذِبَ عَلَى النَّاسِ وَيَكْذِبَ عَلَى اللَّهِ، وَسَأَلْتُكَ أَشْرَافُ النَّاسِ اتَّبَعُوهُ أَمْ ضُعَفَاؤُهُمْ فَذَكَرْتَ أَنَّ ضُعَفَاءَهُمُ اتَّبَعُوهُ، وَهُمْ أَتْبَاعُ الرُّسُلِ، وَسَأَلْتُكَ أَيَزِيدُونَ أَمْ يَنْقُصُونَ فَذَكَرْتَ أَنَّهُمْ يَزِيدُونَ، وَكَذَلِكَ أَمْرُ الإِيمَانِ حَتَّى يَتِمَّ، وَسَأَلْتُكَ أَيَرْتَدُّ أَحَدٌ سَخْطَةً لِدِينِهِ بَعْدَ أَنْ يَدْخُلَ فِيهِ فَذَكَرْتَ أَنْ لاَ، وَكَذَلِكَ الإِيمَانُ حِينَ تُخَالِطُ بَشَاشَتُهُ الْقُلُوبَ، وَسَأَلْتُكَ هَلْ يَغْدِرُ فَذَكَرْتَ أَنْ لاَ، وَكَذَلِكَ الرُّسُلُ لاَ تَغْدِرُ، وَسَأَلْتُكَ بِمَا يَأْمُرُكُمْ، فَذَكَرْتَ أَنَّهُ يَأْمُرُكُمْ أَنْ تَعْبُدُوا اللَّهَ، وَلاَ تُشْرِكُوا بِهِ شَيْئًا، وَيَنْهَاكُمْ عَنْ عِبَادَةِ الأَوْثَانِ، وَيَأْمُرُكُمْ بِالصَّلاَةِ وَالصِّدْقِ وَالْعَفَافِ‏.‏ فَإِنْ كَانَ مَا تَقُولُ حَقًّا فَسَيَمْلِكُ مَوْضِعَ قَدَمَىَّ هَاتَيْنِ، وَقَدْ كُنْتُ أَعْلَمُ أَنَّهُ خَارِجٌ، لَمْ أَكُنْ أَظُنُّ أَنَّهُ مِنْكُمْ، فَلَوْ أَنِّي أَعْلَمُ أَنِّي أَخْلُصُ إِلَيْهِ لَتَجَشَّمْتُ لِقَاءَهُ، وَلَوْ كُنْتُ عِنْدَهُ لَغَسَلْتُ عَنْ قَدَمِهِ‏.‏ ثُمَّ دَعَا بِكِتَابِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم الَّذِي بَعَثَ بِهِ دِحْيَةُ إِلَى عَظِيمِ بُصْرَى، فَدَفَعَهُ إِلَى هِرَقْلَ فَقَرَأَهُ فَإِذَا فِيهِ بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ‏.‏ مِنْ مُحَمَّدٍ عَبْدِ اللَّهِ وَرَسُولِهِ إِلَى هِرَقْلَ عَظِيمِ الرُّومِ‏.‏ سَلاَمٌ عَلَى مَنِ اتَّبَعَ الْهُدَى، أَمَّا بَعْدُ فَإِنِّي أَدْعُوكَ بِدِعَايَةِ الإِسْلاَمِ، أَسْلِمْ تَسْلَمْ، يُؤْتِكَ اللَّهُ أَجْرَكَ مَرَّتَيْنِ، فَإِنْ تَوَلَّيْتَ فَإِنَّ عَلَيْكَ إِثْمَ الأَرِيسِيِّينَ وَ‏{‏يَا أَهْلَ الْكِتَابِ تَعَالَوْا إِلَى كَلِمَةٍ سَوَاءٍ بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ أَنْ لاَ نَعْبُدَ إِلاَّ اللَّهَ وَلاَ نُشْرِكَ بِهِ شَيْئًا وَلاَ يَتَّخِذَ بَعْضُنَا بَعْضًا أَرْبَابًا مِنْ دُونِ اللَّهِ فَإِنْ تَوَلَّوْا فَقُولُوا اشْهَدُوا بِأَنَّا مُسْلِمُونَ‏}‏ قَالَ أَبُو سُفْيَانَ فَلَمَّا قَالَ مَا قَالَ، وَفَرَغَ مِنْ قِرَاءَةِ الْكِتَابِ كَثُرَ عِنْدَهُ الصَّخَبُ، وَارْتَفَعَتِ الأَصْوَاتُ وَأُخْرِجْنَا، فَقُلْتُ لأَصْحَابِي حِينَ أُخْرِجْنَا لَقَدْ أَمِرَ أَمْرُ ابْنِ أَبِي كَبْشَةَ، إِنَّهُ يَخَافُهُ مَلِكُ بَنِي الأَصْفَرِ‏.‏ فَمَا زِلْتُ مُوقِنًا أَنَّهُ سَيَظْهَرُ حَتَّى أَدْخَلَ اللَّهُ عَلَىَّ الإِسْلاَمَ‏.‏ وَكَانَ ابْنُ النَّاظُورِ صَاحِبُ إِيلِيَاءَ وَهِرَقْلَ سُقُفًّا عَلَى نَصَارَى الشَّأْمِ، يُحَدِّثُ أَنَّ هِرَقْلَ حِينَ قَدِمَ إِيلِيَاءَ أَصْبَحَ يَوْمًا خَبِيثَ النَّفْسِ، فَقَالَ بَعْضُ بَطَارِقَتِهِ قَدِ اسْتَنْكَرْنَا هَيْئَتَكَ‏.‏ قَالَ ابْنُ النَّاظُورِ وَكَانَ هِرَقْلُ حَزَّاءً يَنْظُرُ فِي النُّجُومِ، فَقَالَ لَهُمْ حِينَ سَأَلُوهُ إِنِّي رَأَيْتُ اللَّيْلَةَ حِينَ نَظَرْتُ فِي النُّجُومِ مَلِكَ الْخِتَانِ قَدْ ظَهَرَ، فَمَنْ يَخْتَتِنُ مِنْ هَذِهِ الأُمَّةِ قَالُوا لَيْسَ يَخْتَتِنُ إِلاَّ الْيَهُودُ فَلاَ يُهِمَّنَّكَ شَأْنُهُمْ وَاكْتُبْ إِلَى مَدَايِنِ مُلْكِكَ، فَيَقْتُلُوا مَنْ فِيهِمْ مِنَ الْيَهُودِ‏.‏ فَبَيْنَمَا هُمْ عَلَى أَمْرِهِمْ أُتِيَ هِرَقْلُ بِرَجُلٍ أَرْسَلَ بِهِ مَلِكُ غَسَّانَ، يُخْبِرُ عَنْ خَبَرِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَلَمَّا اسْتَخْبَرَهُ هِرَقْلُ قَالَ اذْهَبُوا فَانْظُرُوا أَمُخْتَتِنٌ هُوَ أَمْ لاَ‏.‏ فَنَظَرُوا إِلَيْهِ، فَحَدَّثُوهُ أَنَّهُ مُخْتَتِنٌ، وَسَأَلَهُ عَنِ الْعَرَبِ فَقَالَ هُمْ يَخْتَتِنُونَ‏.‏ فَقَالَ هِرَقْلُ هَذَا مَلِكُ هَذِهِ الأُمَّةِ قَدْ ظَهَرَ‏.‏ ثُمَّ كَتَبَ هِرَقْلُ إِلَى صَاحِبٍ لَهُ بِرُومِيَةَ، وَكَانَ نَظِيرَهُ فِي الْعِلْمِ، وَسَارَ هِرَقْلُ إِلَى حِمْصَ، فَلَمْ يَرِمْ حِمْصَ حَتَّى أَتَاهُ كِتَابٌ مِنْ صَاحِبِهِ يُوَافِقُ رَأْىَ هِرَقْلَ عَلَى خُرُوجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَأَنَّهُ نَبِيٌّ، فَأَذِنَ هِرَقْلُ لِعُظَمَاءِ الرُّومِ فِي دَسْكَرَةٍ لَهُ بِحِمْصَ ثُمَّ أَمَرَ بِأَبْوَابِهَا فَغُلِّقَتْ، ثُمَّ اطَّلَعَ فَقَالَ يَا مَعْشَرَ الرُّومِ، هَلْ لَكُمْ فِي الْفَلاَحِ وَالرُّشْدِ وَأَنْ يَثْبُتَ مُلْكُكُمْ فَتُبَايِعُوا هَذَا النَّبِيَّ، فَحَاصُوا حَيْصَةَ حُمُرِ الْوَحْشِ إِلَى الأَبْوَابِ، فَوَجَدُوهَا قَدْ غُلِّقَتْ، فَلَمَّا رَأَى هِرَقْلُ نَفْرَتَهُمْ، وَأَيِسَ مِنَ الإِيمَانِ قَالَ رُدُّوهُمْ عَلَىَّ‏.‏ وَقَالَ إِنِّي قُلْتُ مَقَالَتِي آنِفًا أَخْتَبِرُ بِهَا شِدَّتَكُمْ عَلَى دِينِكُمْ، فَقَدْ رَأَيْتُ‏.‏ فَسَجَدُوا لَهُ وَرَضُوا عَنْهُ، فَكَانَ ذَلِكَ آخِرَ شَأْنِ هِرَقْلَ‏.‏ رَوَاهُ صَالِحُ بْنُ كَيْسَانَ وَيُونُسُ وَمَعْمَرٌ عَنِ الزُّهْرِيِّ‏.‏

Salin

Ikinuwento sa amin ni Abu Al-Yaman Al-Hakam bin Nafi', na nagsabing: Ibinabalita sa amin ni Shu'ayb, mula kay Az-Zuhri, na nagsabing: Ibinabalita sa akin ni 'Ubaydullah bin 'Abdullah bin 'Utbah bin Mas'ud, na si 'Abdullah bin 'Abbas ay nagbalita sa kanya na si Abu Sufyan bin Harb ay nagbalita sa kanya na si Heraclius ay nagpadala ng mensahe sa kanya habang siya ay kasama ng isang pangkat mula sa Quraysh — at sila ay mga mangangalakal sa Sham — noong panahon kung kailan ang Rasûlullah ﷺ ay may kasunduang tigil-laban kay Abu Sufyan at sa mga mapagsimangot ng Quraysh. Kaya't pumunta sila sa kanya habang nasa Ilya (Jerusalem), at tinawag sila ni Heraclius sa kanyang kapulungan, at nasa paligid niya ang mga mararangal na Romano. Pagkatapos ay tinawag niya sila at ipinatawag ang kanyang tagapagsalin, at sinabi:

"Sino sa inyo ang pinakamalapit na kamag-anak ng lalaking ito na nag-aangking siya ay isang Propeta?" Sumagot si Abu Sufyan: "Ako ang pinakamalapit na kamag-anak niya." Sinabi ni Heraclius: "Ilapit siya sa akin, at ilapit ang kanyang mga kasama, ngunit hayaan silang tumayo sa likod niya." Pagkatapos ay sinabi niya sa kanyang tagapagsalin: "Sabihin sa kanila na ako ay magtatanong sa taong ito tungkol sa lalaking iyon, at kung siya ay magsisinungaling sa akin, dapat ninyo siyang sisihin." Sabi ni Abu Sufyan: "Diyos ko! Kung hindi dahil sa hiya na baka ituring nila akong sinungaling, ay nagsinungaling na sana ako tungkol sa kanya. Ang unang itinananong niya sa akin ay: 'Ano ang kanyang angkan sa inyo?' Sumagot ako: 'Siya ay may marangal na angkan sa amin.' Tinanong niya: 'Mayroon bang sinuman sa inyo na nagsabi ng ganitong bagay bago siya?' Sumagot ako: 'Wala.' Tinanong niya: 'Mayroon bang hari sa kanyang mga ninuno?' Sumagot ako: 'Wala.' Tinanong niya: 'Ang mga mararangal ba o ang mga mahihirap ang sumusunod sa kanya?' Sumagot ako: 'Ang mga mahihirap.' Tinanong niya: 'Sila ba ay dumarami o bumabawas?' Sumagot ako: 'Sila ay dumarami.' Tinanong niya: 'Mayroon bang sinuman na tumalikod sa kanyang relihiyon dahil sa pagkadismaya matapos pumasok dito?' Sumagot ako: 'Wala.' Tinanong niya: 'Inakusahan ba ninyo siya ng pagsisinungaling bago niya sabihin ang kanyang sinabi?' Sumagot ako: 'Hindi.' Tinanong niya: 'Nagtataksil ba siya?' Sumagot ako: 'Hindi, at kami ay nasa ilalim ng kasunduan sa kanya ngayon, at hindi namin alam kung ano ang gagawin niya dito.' Hindi ako nakapagbigay ng ibang sagot maliban dito. Tinanong niya: 'Nakipagdigmaan ba kayo sa kanya?' Sumagot ako: 'Oo.' Tinanong niya: 'Paano ang inyong pakikipagdigmaan?' Sumagot ako: 'Ang digmaan sa pagitan namin ay magkahalo; minsan ay nananalo siya, at minsan ay kami.' Tinanong niya: 'Ano ang iniutos niya sa inyo?' Sumagot ako: 'Sinisiguro niya sa amin na sambahin namin si Allah lamang at huwag siyang katambalin ng anuman, at iwanan ang sinasabi ng aming mga ninuno. Iniutos niya sa amin ang pananalangin, katapatan, kalinisan, at pakikipag-ugnayan sa kamag-anak.' Pagkatapos ay sinabi niya sa tagapagsalin: 'Sabihin sa kanya: Tinanong kita tungkol sa kanyang angkan, at binanggit mo na siya ay may marangal na angkan sa inyo, at ganoon nga ang mga Rasul ay ipinapadala mula sa marangal na angkan ng kanilang bayan. Tinanong kita kung may sinuman sa inyo na nagsabi ng ganito, at sinabi mong wala. Kung mayroon man, sasabihin kong ang lalaking ito ay sumusunod lamang sa sinabi ng nauna. Tinanong kita kung may hari sa kanyang mga ninuno, at sinabi mong wala. Kung meron man, sasabihin kong hinahanap niya ang kaharian ng kanyang ama. Tinanong kita kung inakusahan ninyo siya ng pagsisinungaling bago niya sabihin ang kanyang sinabi, at sinabi mong hindi. Alam kong ang taong hindi nagsisinungaling sa tao ay hindi rin magsisinungaling kay Allah. Tinanong kita kung ang mga mararangal o ang mga mahihirap ang sumunod sa kanya, at sinabi mong ang mga mahihirap, at sila nga ang mga tagasunod ng mga Rasul. Tinanong kita kung sila ay dumarami o bumabawas, at sinabi mong dumarami, at ganoon nga ang kalikasan ng pananampalataya hanggang sa ito'y maging ganap. Tinanong kita kung may tumalikod dahil sa pagkadismaya, at sinabi mong wala, at ganoon nga ang pananampalataya kapag ang kanyang kagalakan ay tumagos sa mga puso. Tinanong kita kung siya ay nagtataksil, at sinabi mong hindi, at ang mga Rasul ay hindi nagtataksil. Tinanong kita kung ano ang iniutos niya, at binanggit mo na iniutos niya na sambahin si Allah lamang, huwag siyang katambalin, at iniutos ang pananalangin, katapatan, at kalinisan. Kung totoo ang iyong sinabi, sakupin niya ang lugar na ito sa ilalim ng aking mga paa. Alam kong siya ay lilitaw, ngunit hindi ko inakalang siya ay mula sa inyo. Kung alam kong makakarating ako sa kanya, tiyak na hihirapan kong makipagkita sa kanya, at kung ako ay nasa kanyang tabi, huhugasan ko ang kanyang mga paa.' Pagkatapos ay ipinatawag niya ang sulat ng Rasûlullah ﷺ na dinala ni Dihyah sa pinuno ng Busra, at ibinigay ito kay Heraclius. Binasa niya ito at naroon ang: 'Sa Ngalan ni Allah, ang Mapagmahal, ang Maawain. Mula kay Muhammad, alipin ng Allah at Kanyang Rasul, patungo kay Heraclius, pinuno ng mga Romano. Kapayapaan ay sumasalalay sa sinumang sumusunod sa tamang landas. Samakatuwid, inaanyayahan kita sa Islam. Mag-Islam ka upang ikaw ay ligtas, at bibigyan ka ng Allah ng dobleng gantimpala. Ngunit kung tumalikod ka, ikaw ay magkakasala ng mga Arisiyin (mga magsasaka). At {O mga Ahl al-Kitab, halikayo sa isang salita na pantay sa pagitan natin at ninyo: na hindi tayo sasamba maliban kay Allah lamang, at hindi tayo magtatambal sa Kanya ng anuman, at hindi tayo gagawa ng isa't isa na mga panginoon bukod kay Allah. Kung sila ay tumalikod, sabihin ninyo: Saksihan ninyo na kami ay mga Muslim}.' Sabi ni Abu Sufyan: Nang masabi niya ang kanyang sinabi at matapos basahin ang sulat, nagkaroon ng malaking ingay at sigawan, at pinalabas kami. Sinabi ko sa aking mga kasama nang kami ay palabasin: 'Ang usapin ng anak ni Abu Kabshah (ang Propeta ﷺ) ay naging napakahalaga, kaya't kinatatakutan siya ng Hari ng Bani Al-Asfar.' Patuloy akong naniwalang siya ay magtatagumpay hanggang sa ipinasok ng Allah sa akin ang Islam. Si Ibn An-Natur, ang gobernador ng Ilya at obispo ng mga Kristiyano sa Sham, ay nagkwento na nang dumating si Heraclius sa Ilya, siya ay gumising isang araw na malungkot. Sinabi ng ilan sa kanyang mga pari: 'Napansin namin ang iyong kalungkutan.' Si Ibn An-Natur ay nagsabing si Heraclius ay isang astrologo na tumitingin sa mga bituin. Sinabi niya sa kanila: 'Kagabi, nang tingnan ko ang mga bituin, nakita kong lumitaw ang hari ng mga nagtutuli. Sino sa bansang ito ang nagtutuli?' Sumagot sila: 'Walang nagtutuli maliban sa mga Hudyo, kaya't huwag kang mag-alala sa kanila. Magpadala ka ng utos sa mga lungsod ng iyong kaharian upang patayin ang lahat ng Hudyo doon.' Habang pinag-uusapan nila ito, dinala kay Heraclius ang isang lalaking ipinadala ng hari ng Ghassan upang magbalita tungkol sa Rasûlullah ﷺ. Nang tanungin siya ni Heraclius, sinabi niya: 'Pumunta kayo at tingnan kung siya ay tuli o hindi.' Tiningnan nila siya at sinabi kay Heraclius na siya ay tuli. Tinanong niya siya tungkol sa mga Arabo, at sinabi ng lalaki: 'Sila ay nagtutuli.' Sinabi ni Heraclius: 'Ito ang hari ng bansang ito na lumitaw.' Pagkatapos ay sumulat si Heraclius sa kanyang kaibigan sa Roma na kapantay niya sa karunungan. Naglakbay si Heraclius patungong Hims, at habang nandoon siya, dumating ang sagot mula sa kanyang kaibigan na sumasang-ayon sa opinyon ni Heraclius tungkol sa paglitaw ng Propeta ﷺ at na siya ay isang Propeta. Pinayagan ni Heraclius ang mga mararangal ng Roma na magtipon sa kanyang palasyo sa Hims, at inutusan na isarado ang mga pintuan. Pagkatapos ay lumabas siya at sinabi: 'O mga Romano! Nais ba ninyo ang tagumpay, gabay, at manatili ang inyong kaharian? Kung gayon, mangako kayo ng katapatan sa Propetang ito.' Tumakbo sila nang mabilis patungo sa mga pintuan tulad ng mga mailap na asno, ngunit natagpuan nilang nakasarado ang mga ito. Nang makita ni Heraclius ang kanilang pagtakas at nawalan ng pag-asa sa kanilang pananampalataya, sinabi niya: 'Ibalik sila sa akin.' Sinabi niya: 'Ang aking sinabi kanina ay upang subukan ang lakas ng inyong paniniwala, at nakita ko na ito.' Lumuhod sila sa kanya at nasiyahan sa kanya, at iyon ang huling bahagi ng kwento ni Heraclius. Ikinuwento ito nina Salih bin Kaysan, Yunus, at Ma'mar mula kay Az-Zuhri.

Salin at paliwanag ng Khutba World, isinalin mula sa Arabic.

Pangunahing mensahe

Nakilala ni Heraclius ang mga palatandaan ng pagiging propeta sa pagkatao at mensahe ni Muhammad ﷺ.

Kaligiran at dahilan

Habang may tigil-putukan, tinanong ni Heraclius si Abu Sufyan tungkol sa Propeta ﷺ sa Jerusalem. Binabanggit sa hadith na hindi pa Muslim si Abu Sufyan noon at tinanong siya ni Heraclius tungkol sa mensahe at pagkatao ng Propeta ﷺ.

Paliwanag sa mahihirap na salita
Iliya

Pangalang ginagamit sa salaysay para sa Jerusalem.

Tigil-putukan

Napagkasunduang panahon kung kailan hindi naglalaban ang mga panig na nagkakasalungatan.

Arisiyyin

Salitang nasa liham ng Propeta ﷺ, na isinalin bilang mga nasasakupan o magsasaka ni Heraclius.

Mga aral na hinango ng mga iskolar

Ipinaliliwanag ng mga iskolar gaya ni Ibn Hajar na tungkol sa mga kinikilalang tanda ng pagiging propeta ang mga tanong ni Heraclius: mapagkakatiwalaang reputasyon bago ang panawagan, pagtupad sa mga kasunduan, at dumaraming tagasunod. Itinuturo rin ng salaysay na maaaring maging patunay ang isang totoong pahayag mula sa bibig ng kalaban. Nanawagan ang Propeta ﷺ na sambahin lamang si Allah, at iniugnay ang pananampalataya sa pagdarasal, katapatan, kalinisan ng asal, at pagpapanatili ng ugnayang pampamilya.

Mga aral para sa kasalukuyan
  1. Tuparin ang mga kasunduan, kahit kaharap mo ang taong may alitan ka.
  2. Hayaang patibayin ng katapatan at mapagkakatiwalaang asal ang mensaheng ipinapahayag mo, maging sa mahihirap na usapan.
  3. Ipakita sa mga pang-araw-araw na pasiya ang pagsamba kay Allah, pagdarasal, kalinisan ng asal, at pangangalaga sa ugnayang pampamilya.
الْحَدِيثُ الشَّرِيفُ

Isang hadith araw-araw, sa iyong wika

Binibigyan ka ng app ng hadith na may paliwanag araw-araw, pati bilang widget sa iyong telepono. Libreng gamitin.