Sahih al-Bukhari, hadisi na 4351
An rawaito daga Abu Sa'id al-Khudri. Rubutun Larabci tare da fassararmu da bayani.
An ruwaito daga Abu Sa'id al-Khudri
Ana ɗaukar Sahih al-Bukhari gaba ɗaya a matsayin ingantacce.
Riwayar
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَاحِدِ، عَنْ عُمَارَةَ بْنِ الْقَعْقَاعِ بْنِ شُبْرُمَةَ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي نُعْمٍ، قَالَ سَمِعْتُ أَبَا سَعِيدٍ الْخُدْرِيَّ، يَقُولُ بَعَثَ عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ ـ رضى الله عنه ـ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنَ الْيَمَنِ بِذُهَيْبَةٍ فِي أَدِيمٍ مَقْرُوظٍ لَمْ تُحَصَّلْ مِنْ تُرَابِهَا، قَالَ فَقَسَمَهَا بَيْنَ أَرْبَعَةِ نَفَرٍ بَيْنَ عُيَيْنَةَ بْنِ بَدْرٍ، وَأَقْرَعَ بْنِ حَابِسٍ وَزَيْدِ الْخَيْلِ، وَالرَّابِعُ إِمَّا عَلْقَمَةُ وَإِمَّا عَامِرُ بْنُ الطُّفَيْلِ، فَقَالَ رَجُلٌ مِنْ أَصْحَابِهِ كُنَّا نَحْنُ أَحَقَّ بِهَذَا مِنْ هَؤُلاَءِ. قَالَ فَبَلَغَ ذَلِكَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " أَلاَ تَأْمَنُونِي وَأَنَا أَمِينُ مَنْ فِي السَّمَاءِ، يَأْتِينِي خَبَرُ السَّمَاءِ صَبَاحًا وَمَسَاءً ". قَالَ فَقَامَ رَجُلٌ غَائِرُ الْعَيْنَيْنِ، مُشْرِفُ الْوَجْنَتَيْنِ، نَاشِزُ الْجَبْهَةِ، كَثُّ اللِّحْيَةِ، مَحْلُوقُ الرَّأْسِ، مُشَمَّرُ الإِزَارِ، فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ، اتَّقِ اللَّهَ. قَالَ " وَيْلَكَ أَوَلَسْتُ أَحَقَّ أَهْلِ الأَرْضِ أَنْ يَتَّقِيَ اللَّهَ ". قَالَ ثُمَّ وَلَّى الرَّجُلُ، قَالَ خَالِدُ بْنُ الْوَلِيدِ يَا رَسُولَ اللَّهِ، أَلاَ أَضْرِبُ عُنُقَهُ قَالَ " لاَ، لَعَلَّهُ أَنْ يَكُونَ يُصَلِّي ". فَقَالَ خَالِدٌ وَكَمْ مِنْ مُصَلٍّ يَقُولُ بِلِسَانِهِ مَا لَيْسَ فِي قَلْبِهِ. قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنِّي لَمْ أُومَرْ أَنْ أَنْقُبَ قُلُوبَ النَّاسِ، وَلاَ أَشُقَّ بُطُونَهُمْ " قَالَ ثُمَّ نَظَرَ إِلَيْهِ وَهْوَ مُقَفٍّ فَقَالَ " إِنَّهُ يَخْرُجُ مِنْ ضِئْضِئِ هَذَا قَوْمٌ يَتْلُونَ كِتَابَ اللَّهِ رَطْبًا، لاَ يُجَاوِزُ حَنَاجِرَهُمْ، يَمْرُقُونَ مِنَ الدِّينِ كَمَا يَمْرُقُ السَّهْمُ مِنَ الرَّمِيَّةِ ". وَأَظُنُّهُ قَالَ " لَئِنْ أَدْرَكْتُهُمْ لأَقْتُلَنَّهُمْ قَتْلَ ثَمُودَ ".
An ruwaito daga Abu Sa'id Al-Khudri ya ce: Ali bin Abi Talib ya aika wa Manzon Allah ﷺ daga Yaman da zinariya wadda ba a cire ta daga ƙasarta ba, a cikin fata da aka sarrafa. Sai Manzon Allah ﷺ ya raba ta tsakanin mutane huɗu: Uyaina bin Badr, da Aqra' bin Habis, da Zaid Al-Khail, na huɗu kuma ko dai Alqama ne ko Amir bin At-Tufail. Sai wani mutum daga cikin Sahabbansa ya ce:
"Mu ne muka fi cancantar wannan fiye da waɗannan." Labarin ya isa ga Annabi ﷺ, sai ya ce: "Ashe ba ku amince da ni ba alhali ni ne amīnin wanda ke sama, yana zuwa mini labarin sama da safe da da yamma?" Sai wani mutum mai zurfin ido, mai tuddun kunci, mai faɗin goshi, mai yawan gemu, shave kai, ɗaure wando ya tsaya, ya ce: "Ya Manzon Allah! Ka ji tsoron Allah!" Annabi ﷺ ya ce: "Kashinka! Shin ba ni ne mafi cancanta a duniya na jin tsoron Allah?" Sai wancan mutumin ya juya ya tafi. Khalid bin Al-Walid ya ce: "Ya Manzon Allah! Zan yanke masa wuyan sa?" Annabi ﷺ ya ce: "A'a, watakila yana yin sallah." Khalid ya ce: "Da yawa masu sallah suna faɗi da bakinsu abin da ba a cikin zukatansu." Manzon Allah ﷺ ya ce: "Ba a umarce ni in bincika zukatan mutane ko in tsage cikinsu ba." Sannan Annabi ﷺ ya kalle shi yayin da yake tafiya, ya ce: "Lallai za su fito daga zuriyar wannan mutumin wasu qabilu da za su karanta Littafin Allah da laushi, amma ba zai wuce makogwaronsu ba; za su fita daga Addini kamar yadda kibiya ke fita daga abin da aka harba." Kuma ina tsammanin ya ce: "Idan na same su, zan kashe su kamar yadda aka kashe Thamud."
Khutba World ce ta fassara da bayyana shi, daga Larabci.
Annabi ﷺ ya raba dukiya cikin adalci, kuma ya hana zargi marar hujja.
Ali ibn Abi Talib ya aika da zinariya daga Yaman zuwa ga Annabi ﷺ, wanda ya raba ta ga mutane huɗu da aka ambata. Wani da yake wurin ya yi suka ga rabon; hadisin ya bayyana martanin Annabi ﷺ da gargaɗinsa game da wata ƙungiya da za ta zo daga baya.
Wata ƙungiya da ta balle, wadda aka san ta da tsauraran hukunce-hukuncen addini da yaƙar sauran Musulmi da ƙarfi.
Suna karanta Alƙur’ani, amma karatun ba ya shiga ga fahimta ta gaskiya da aiki da shi.
Wannan kwatanci ne na barin addini, kamar kibiyar da ta ratsa inda aka harba ta da sauri.
Malaman farko sun fahimci daga wannan cewa shugaba na iya raba dukiyar jama’a bisa ra’ayinsa idan yana neman amfanin al’umma, kuma rabon ba ya zama zalunci kai tsaye don kawai ba kowa aka ba da daidai gwargwado ba. Annabi ﷺ ya jaddada cewa shi amintacce ne wajen abin da Allah ya damƙa masa. Haka kuma, bai kamata a hukunta mutane bisa zato kawai ba: ba a damƙa wa mutane binciken niyyoyin da ke ɓoye a zukatansu ba. Gargaɗin game da ƙungiyar da ke karanta Alƙur’ani amma ba ta aikata ma’anarsa yana koya mana cewa alamomin addini na zahiri kaɗai ba hujja ba ne ta tsoron Allah na gaskiya.
- Kada ka yi gaggawar cewa rabon bai yi adalci ba; ka tambayi dalilai kuma ka yi nazari a hankali.
- Kada ka hukunta niyyar mutum ta ciki bisa zato; ka tsaya ga hujja da hanyoyin adalci.
- Ka haɗa karatun Alƙur’ani da fahimta, tawali’u da kyawawan ayyuka.
Hadisi kowace rana, a harshenka
Manhajar tana ba ka hadisi tare da bayani kowace rana, har ma a matsayin widget a wayarka. Ana amfani da ita kyauta.