Sahih al-Bukhari، حدیث 4079
روایتشده توسط Jabir ibn Abdullah. متن عربی همراه با ترجمه و توضیح اختصاصی.
از البخاري تا پیامبر ﷺ
- 1قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍآن را به البخاري روایت کرد
- 2اللَّيْثُ
- 3ابْنِ شِهَابٍ
- 4عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ كَعْبِ بْنِ مَالِكٍ
- 5جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ
- 6رسول خدا ﷺ
ترتیب مطابق متن عربی این روایت است. صحيح البخاري در مجموع معتبر دانسته میشود.
روایت
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ كَعْبِ بْنِ مَالِكٍ، أَنَّ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنهما ـ أَخْبَرَهُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ يَجْمَعُ بَيْنَ الرَّجُلَيْنِ مِنْ قَتْلَى أُحُدٍ فِي ثَوْبٍ وَاحِدٍ ثُمَّ يَقُولُ " أَيُّهُمْ أَكْثَرُ أَخْذًا لِلْقُرْآنِ ". فَإِذَا أُشِيرَ لَهُ إِلَى أَحَدٍ، قَدَّمَهُ فِي اللَّحْدِ، وَقَالَ " أَنَا شَهِيدٌ عَلَى هَؤُلاَءِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ ". وَأَمَرَ بِدَفْنِهِمْ بِدِمَائِهِمْ، وَلَمْ يُصَلِّ عَلَيْهِمْ، وَلَمْ يُغَسَّلُوا. وَقَالَ أَبُو الْوَلِيدِ عَنْ شُعْبَةَ، عَنِ ابْنِ الْمُنْكَدِرِ، قَالَ سَمِعْتُ جَابِرًا، قَالَ لَمَّا قُتِلَ أَبِي جَعَلْتُ أَبْكِي وَأَكْشِفُ الثَّوْبَ عَنْ وَجْهِهِ،، فَجَعَلَ أَصْحَابُ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم يَنْهَوْنِي وَالنَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم لَمْ يَنْهَ، وَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " لاَ تَبْكِيهِ أَوْ مَا تَبْكِيهِ، مَا زَالَتِ الْمَلاَئِكَةُ تُظِلُّهُ بِأَجْنِحَتِهَا حَتَّى رُفِعَ ".
قتیبه بن سعید برای ما حدیث کرد، لیث برای ما حدیث کرد، از ابن شهاب، از عبدالرحمن بن کعب بن مالک، که جابر بن عبدالله رضی الله عنهما به او خبر داد که رسول الله ﷺ دو تن از شهدای احد را در یک پارچه میپیچیدند، سپس میفرمودند:
«کدامیک از آنان قرآن بیشتری حفظ کرده است؟» وقتی به یکی از آن دو اشاره میشد، او را پیش از دیگری در قبر میگذاشتند و میفرمودند: «من در روز قیامت گواه بر اینان خواهم بود.» ایشان دستور دادند که آنان را با خونشان دفن کنند؛ نه بر آنان نماز جنازه خوانده شد و نه غسل داده شدند. ابوالولید از شعبه، از ابن المنکدر روایت کرده است که گفت: شنیدم جابر میگفت: «هنگامی که پدرم شهید شد، شروع به گریستن کردم و پارچه را از روی صورتش کنار زدم. یاران پیامبر ﷺ مرا منع میکردند، اما پیامبر ﷺ مرا منع نکردند. بلکه فرمودند: 'بر او مگری، زیرا فرشتگان پیوسته با بالهای خود بر او سایه افکنده بودند تا زمانی که (برای دفن) برداشته شد.'"
ترجمه و توضیح توسط Khutba World، ترجمهشده از عربی.
در مراسم دفن شهدای اُحد، کسانی که قرآن بیشتری میدانستند در اولویت قرار گرفتند.
کوهی در نزدیکی مدینه که نبردی در آن رخ داد و مسلمانان بسیاری در آن شهید شدند.
فرورفتگیای در یک سوی قبر که متوفی را در آن قرار میدهند.
شهدا را پیش از غسلدادن دفن کردند و خون بر بدنشان باقی ماند.
عالمان کلاسیک از این روایت چنین برداشت کردهاند که شهدای جنگ، مطابق رویهٔ توصیفشده، غسل داده نمیشوند و بر آنان نماز میت خوانده نمیشود. این حدیث همچنین نشان میدهد که میزان آگاهی از قرآن در ترتیب قرار دادن شهدا در یک قبر مشترک مؤثر است. عالمان دربارهٔ جزئیات و استثناها بحث کردهاند و مذاهب فقهی در برخی احکام مربوط به شهدا و نماز میت اختلاف دارند. اندوه و گریه برای درگذشته جایز است، مشروط بر آنکه با آیینهای ممنوع نوحهگری همراه نباشد.
- در کارهای گروهی، برای دانش و خدمت شایسته اولویت قائل شوید، نه فقط برای مقام و اعتبار.
- اندوه خود را برای عزیز درگذشته به شیوهای متعادل ابراز کنید و از نوحهگری ممنوع بپرهیزید.
- قرآن را بیاموزید و به آن عمل کنید؛ دانش قرآنی در مراسم دفن شهدا گرامی داشته شد.
هر روز یک حدیث، به زبان خودت
اپلیکیشن هر روز یک حدیث همراه با توضیح به تو ارائه میدهد؛ حتی بهصورت ویجت روی تلفنت. استفاده از آن رایگان است.