Sahih al-Bukhari, hadith 6830
Isinalaysay ni Abdullah ibn Abbas. Tekstong Arabic na may sariling salin at paliwanag.
Isinalaysay ni Abdullah ibn Abbas
Itinuturing na mapagkakatiwalaan sa kabuuan ang Sahih al-Bukhari.
Ang salaysay
حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنِي إِبْرَاهِيمُ بْنُ سَعْدٍ، عَنْ صَالِحٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ بْنِ مَسْعُودٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ كُنْتُ أُقْرِئُ رِجَالاً مِنَ الْمُهَاجِرِينَ مِنْهُمْ عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ عَوْفٍ، فَبَيْنَمَا أَنَا فِي مَنْزِلِهِ بِمِنًى، وَهْوَ عِنْدَ عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ فِي آخِرِ حَجَّةٍ حَجَّهَا، إِذْ رَجَعَ إِلَىَّ عَبْدُ الرَّحْمَنِ فَقَالَ لَوْ رَأَيْتَ رَجُلاً أَتَى أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ الْيَوْمَ فَقَالَ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ هَلْ لَكَ فِي فُلاَنٍ يَقُولُ لَوْ قَدْ مَاتَ عُمَرُ لَقَدْ بَايَعْتُ فُلاَنًا، فَوَاللَّهِ مَا كَانَتْ بَيْعَةُ أَبِي بَكْرٍ إِلاَّ فَلْتَةً، فَتَمَّتْ. فَغَضِبَ عُمَرُ ثُمَّ قَالَ إِنِّي إِنْ شَاءَ اللَّهُ لَقَائِمٌ الْعَشِيَّةَ فِي النَّاسِ، فَمُحَذِّرُهُمْ هَؤُلاَءِ الَّذِينَ يُرِيدُونَ أَنْ يَغْصِبُوهُمْ أُمُورَهُمْ. قَالَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ فَقُلْتُ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ لاَ تَفْعَلْ فَإِنَّ الْمَوْسِمَ يَجْمَعُ رَعَاعَ النَّاسِ وَغَوْغَاءَهُمْ، فَإِنَّهُمْ هُمُ الَّذِينَ يَغْلِبُونَ عَلَى قُرْبِكَ حِينَ تَقُومُ فِي النَّاسِ، وَأَنَا أَخْشَى أَنْ تَقُومَ فَتَقُولَ مَقَالَةً يُطَيِّرُهَا عَنْكَ كُلُّ مُطَيِّرٍ، وَأَنْ لاَ يَعُوهَا، وَأَنْ لاَ يَضَعُوهَا عَلَى مَوَاضِعِهَا، فَأَمْهِلْ حَتَّى تَقْدَمَ الْمَدِينَةَ فَإِنَّهَا دَارُ الْهِجْرَةِ وَالسُّنَّةِ، فَتَخْلُصَ بِأَهْلِ الْفِقْهِ وَأَشْرَافِ النَّاسِ، فَتَقُولَ مَا قُلْتَ مُتَمَكِّنًا، فَيَعِي أَهْلُ الْعِلْمِ مَقَالَتَكَ، وَيَضَعُونَهَا عَلَى مَوَاضِعِهَا. فَقَالَ عُمَرُ أَمَا وَاللَّهِ إِنْ شَاءَ اللَّهُ لأَقُومَنَّ بِذَلِكَ أَوَّلَ مَقَامٍ أَقُومُهُ بِالْمَدِينَةِ. قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ فَقَدِمْنَا الْمَدِينَةَ فِي عَقِبِ ذِي الْحَجَّةِ، فَلَمَّا كَانَ يَوْمُ الْجُمُعَةِ عَجَّلْنَا الرَّوَاحَ حِينَ زَاغَتِ الشَّمْسُ، حَتَّى أَجِدَ سَعِيدَ بْنَ زَيْدِ بْنِ عَمْرِو بْنِ نُفَيْلٍ جَالِسًا إِلَى رُكْنِ الْمِنْبَرِ، فَجَلَسْتُ حَوْلَهُ تَمَسُّ رُكْبَتِي رُكْبَتَهُ، فَلَمْ أَنْشَبْ أَنْ خَرَجَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ، فَلَمَّا رَأَيْتُهُ مُقْبِلاً قُلْتُ لِسَعِيدِ بْنِ زَيْدِ بْنِ عَمْرِو بْنِ نُفَيْلٍ، لَيَقُولَنَّ الْعَشِيَّةَ مَقَالَةً لَمْ يَقُلْهَا مُنْذُ اسْتُخْلِفَ، فَأَنْكَرَ عَلَىَّ وَقَالَ مَا عَسَيْتَ أَنْ يَقُولَ مَا لَمْ يَقُلْ. قَبْلَهُ فَجَلَسَ عُمَرُ عَلَى الْمِنْبَرِ، فَلَمَّا سَكَتَ الْمُؤَذِّنُونَ قَامَ فَأَثْنَى عَلَى اللَّهِ بِمَا هُوَ أَهْلُهُ قَالَ أَمَّا بَعْدُ فَإِنِّي قَائِلٌ لَكُمْ مَقَالَةً قَدْ قُدِّرَ لِي أَنْ أَقُولَهَا، لاَ أَدْرِي لَعَلَّهَا بَيْنَ يَدَىْ أَجَلِي، فَمَنْ عَقَلَهَا وَوَعَاهَا فَلْيُحَدِّثْ بِهَا حَيْثُ انْتَهَتْ بِهِ رَاحِلَتُهُ، وَمَنْ خَشِيَ أَنْ لاَ يَعْقِلَهَا فَلاَ أُحِلُّ لأَحَدٍ أَنْ يَكْذِبَ عَلَىَّ، إِنَّ اللَّهَ بَعَثَ مُحَمَّدًا صلى الله عليه وسلم بِالْحَقِّ وَأَنْزَلَ عَلَيْهِ الْكِتَابَ فَكَانَ مِمَّا أَنْزَلَ اللَّهُ آيَةُ الرَّجْمِ، فَقَرَأْنَاهَا وَعَقَلْنَاهَا وَوَعَيْنَاهَا، رَجَمَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَرَجَمْنَا بَعْدَهُ، فَأَخْشَى إِنْ طَالَ بِالنَّاسِ زَمَانٌ أَنْ يَقُولَ قَائِلٌ وَاللَّهِ مَا نَجِدُ آيَةَ الرَّجْمِ فِي كِتَابِ اللَّهِ، فَيَضِلُّوا بِتَرْكِ فَرِيضَةٍ أَنْزَلَهَا اللَّهُ، وَالرَّجْمُ فِي كِتَابِ اللَّهِ حَقٌّ عَلَى مَنْ زَنَى إِذَا أُحْصِنَ مِنَ الرِّجَالِ وَالنِّسَاءِ، إِذَا قَامَتِ الْبَيِّنَةُ أَوْ كَانَ الْحَبَلُ أَوْ الاِعْتِرَافُ، ثُمَّ إِنَّا كُنَّا نَقْرَأُ فِيمَا نَقْرَأُ مِنْ كِتَابِ اللَّهِ أَنْ لاَ تَرْغَبُوا عَنْ آبَائِكُمْ، فَإِنَّهُ كُفْرٌ بِكُمْ أَنْ تَرْغَبُوا عَنْ آبَائِكُمْ، أَوْ إِنَّ كُفْرًا بِكُمْ أَنْ تَرْغَبُوا عَنْ آبَائِكُمْ، أَلاَ ثُمَّ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " لاَ تُطْرُونِي كَمَا أُطْرِيَ عِيسَى ابْنُ مَرْيَمَ وَقُولُوا عَبْدُ اللَّهِ وَرَسُولُهُ ". ثُمَّ إِنَّهُ بَلَغَنِي أَنَّ قَائِلاً مِنْكُمْ يَقُولُ وَاللَّهِ لَوْ مَاتَ عُمَرُ بَايَعْتُ فُلاَنًا. فَلاَ يَغْتَرَّنَّ امْرُؤٌ أَنْ يَقُولَ إِنَّمَا كَانَتْ بَيْعَةُ أَبِي بَكْرٍ فَلْتَةً وَتَمَّتْ أَلاَ وَإِنَّهَا قَدْ كَانَتْ كَذَلِكَ وَلَكِنَّ اللَّهَ وَقَى شَرَّهَا، وَلَيْسَ مِنْكُمْ مَنْ تُقْطَعُ الأَعْنَاقُ إِلَيْهِ مِثْلُ أَبِي بَكْرٍ، مَنْ بَايَعَ رَجُلاً عَنْ غَيْرِ مَشُورَةٍ مِنَ الْمُسْلِمِينَ فَلاَ يُبَايَعُ هُوَ وَلاَ الَّذِي بَايَعَهُ تَغِرَّةً أَنْ يُقْتَلاَ، وَإِنَّهُ قَدْ كَانَ مِنْ خَبَرِنَا حِينَ تَوَفَّى اللَّهُ نَبِيَّهُ صلى الله عليه وسلم إِلاَّ أَنَّ الأَنْصَارَ خَالَفُونَا وَاجْتَمَعُوا بِأَسْرِهِمْ فِي سَقِيفَةِ بَنِي سَاعِدَةَ، وَخَالَفَ عَنَّا عَلِيٌّ وَالزُّبَيْرُ وَمَنْ مَعَهُمَا، وَاجْتَمَعَ الْمُهَاجِرُونَ إِلَى أَبِي بَكْرٍ فَقُلْتُ لأَبِي بَكْرٍ يَا أَبَا بَكْرٍ انْطَلِقْ بِنَا إِلَى إِخْوَانِنَا هَؤُلاَءِ مِنَ الأَنْصَارِ. فَانْطَلَقْنَا نُرِيدُهُمْ فَلَمَّا دَنَوْنَا مِنْهُمْ لَقِيَنَا مِنْهُمْ رَجُلاَنِ صَالِحَانِ، فَذَكَرَا مَا تَمَالَى عَلَيْهِ الْقَوْمُ فَقَالاَ أَيْنَ تُرِيدُونَ يَا مَعْشَرَ الْمُهَاجِرِينَ فَقُلْنَا نُرِيدُ إِخْوَانَنَا هَؤُلاَءِ مِنَ الأَنْصَارِ. فَقَالاَ لاَ عَلَيْكُمْ أَنْ لاَ تَقْرَبُوهُمُ اقْضُوا أَمْرَكُمْ. فَقُلْتُ وَاللَّهِ لَنَأْتِيَنَّهُمْ. فَانْطَلَقْنَا حَتَّى أَتَيْنَاهُمْ فِي سَقِيفَةِ بَنِي سَاعِدَةَ، فَإِذَا رَجُلٌ مُزَمَّلٌ بَيْنَ ظَهْرَانَيْهِمْ فَقُلْتُ مَنْ هَذَا فَقَالُوا هَذَا سَعْدُ بْنُ عُبَادَةَ. فَقُلْتُ مَا لَهُ قَالُوا يُوعَكُ. فَلَمَّا جَلَسْنَا قَلِيلاً تَشَهَّدَ خَطِيبُهُمْ، فَأَثْنَى عَلَى اللَّهِ بِمَا هُوَ أَهْلُهُ ثُمَّ قَالَ أَمَّا بَعْدُ فَنَحْنُ أَنْصَارُ اللَّهِ وَكَتِيبَةُ الإِسْلاَمِ، وَأَنْتُمْ مَعْشَرَ الْمُهَاجِرِينَ رَهْطٌ، وَقَدْ دَفَّتْ دَافَّةٌ مِنْ قَوْمِكُمْ، فَإِذَا هُمْ يُرِيدُونَ أَنْ يَخْتَزِلُونَا مِنْ أَصْلِنَا وَأَنْ يَحْضُنُونَا مِنَ الأَمْرِ. فَلَمَّا سَكَتَ أَرَدْتُ أَنْ أَتَكَلَّمَ وَكُنْتُ زَوَّرْتُ مَقَالَةً أَعْجَبَتْنِي أُرِيدُ أَنْ أُقَدِّمَهَا بَيْنَ يَدَىْ أَبِي بَكْرٍ، وَكُنْتُ أُدَارِي مِنْهُ بَعْضَ الْحَدِّ، فَلَمَّا أَرَدْتُ أَنْ أَتَكَلَّمَ قَالَ أَبُو بَكْرٍ عَلَى رِسْلِكَ. فَكَرِهْتُ أَنْ أُغْضِبَهُ، فَتَكَلَّمَ أَبُو بَكْرٍ فَكَانَ هُوَ أَحْلَمَ مِنِّي وَأَوْقَرَ، وَاللَّهِ مَا تَرَكَ مِنْ كَلِمَةٍ أَعْجَبَتْنِي فِي تَزْوِيرِي إِلاَّ قَالَ فِي بَدِيهَتِهِ مِثْلَهَا أَوْ أَفْضَلَ مِنْهَا حَتَّى سَكَتَ فَقَالَ مَا ذَكَرْتُمْ فِيكُمْ مِنْ خَيْرٍ فَأَنْتُمْ لَهُ أَهْلٌ، وَلَنْ يُعْرَفَ هَذَا الأَمْرُ إِلاَّ لِهَذَا الْحَىِّ مِنْ قُرَيْشٍ، هُمْ أَوْسَطُ الْعَرَبِ نَسَبًا وَدَارًا، وَقَدْ رَضِيتُ لَكُمْ أَحَدَ هَذَيْنِ الرَّجُلَيْنِ، فَبَايِعُوا أَيَّهُمَا شِئْتُمْ. فَأَخَذَ بِيَدِي وَبِيَدِ أَبِي عُبَيْدَةَ بْنِ الْجَرَّاحِ وَهْوَ جَالِسٌ بَيْنَنَا، فَلَمْ أَكْرَهْ مِمَّا قَالَ غَيْرَهَا، كَانَ وَاللَّهِ أَنْ أُقَدَّمَ فَتُضْرَبَ عُنُقِي لاَ يُقَرِّبُنِي ذَلِكَ مِنْ إِثْمٍ، أَحَبَّ إِلَىَّ مِنْ أَنْ أَتَأَمَّرَ عَلَى قَوْمٍ فِيهِمْ أَبُو بَكْرٍ، اللَّهُمَّ إِلاَّ أَنْ تُسَوِّلَ إِلَىَّ نَفْسِي عِنْدَ الْمَوْتِ شَيْئًا لاَ أَجِدُهُ الآنَ. فَقَالَ قَائِلٌ مِنَ الأَنْصَارِ أَنَا جُذَيْلُهَا الْمُحَكَّكُ، وَعُذَيْقُهَا الْمُرَجَّبُ، مِنَّا أَمِيرٌ، وَمِنْكُمْ أَمِيرٌ، يَا مَعْشَرَ قُرَيْشٍ. فَكَثُرَ اللَّغَطُ، وَارْتَفَعَتِ الأَصْوَاتُ حَتَّى فَرِقْتُ مِنَ الاِخْتِلاَفِ. فَقُلْتُ ابْسُطْ يَدَكَ يَا أَبَا بَكْرٍ. فَبَسَطَ يَدَهُ فَبَايَعْتُهُ، وَبَايَعَهُ الْمُهَاجِرُونَ، ثُمَّ بَايَعَتْهُ الأَنْصَارُ، وَنَزَوْنَا عَلَى سَعْدِ بْنِ عُبَادَةَ فَقَالَ قَائِلٌ مِنْهُمْ قَتَلْتُمْ سَعْدَ بْنَ عُبَادَةَ. فَقُلْتُ قَتَلَ اللَّهُ سَعْدَ بْنَ عُبَادَةَ. قَالَ عُمَرُ وَإِنَّا وَاللَّهِ مَا وَجَدْنَا فِيمَا حَضَرْنَا مِنْ أَمْرٍ أَقْوَى مِنْ مُبَايَعَةِ أَبِي بَكْرٍ خَشِينَا إِنْ فَارَقْنَا الْقَوْمَ وَلَمْ تَكُنْ بَيْعَةٌ أَنْ يُبَايِعُوا رَجُلاً مِنْهُمْ بَعْدَنَا، فَإِمَّا بَايَعْنَاهُمْ عَلَى مَا لاَ نَرْضَى، وَإِمَّا نُخَالِفُهُمْ فَيَكُونُ فَسَادٌ، فَمَنْ بَايَعَ رَجُلاً عَلَى غَيْرِ مَشُورَةٍ مِنَ الْمُسْلِمِينَ فَلاَ يُتَابَعُ هُوَ وَلاَ الَّذِي بَايَعَهُ تَغِرَّةً أَنْ يُقْتَلاَ.
Ibinagay sa amin ni 'Abdul-'Aziz bin 'Abdullah, ibinagay sa akin ni Ibrahim bin Sa'd, mula kay Salih, mula kay Ibn Shihab, mula kay 'Ubaidullah bin 'Abdullah bin 'Utbah bin Mas'ud, mula kay Ibn 'Abbas, na nagsabi: Nakapagtuturo ako ng Qur'an sa ilang mga lalaking Muhajirin, kabilang na si 'Abdur-Rahman bin 'Auf. Habang ako ay nasa kanyang bahay sa Mina, at siya ay kasama ni 'Umar bin Al-Khattab sa huling Hajj na kanyang ginanap, bumalik sa akin si 'Abdur-Rahman at nagsabi,
"Sana nakita mo ang lalaking dumating ngayon sa Amirul-Mu'minin at nagsabi, 'O Amirul-Mu'minin! Ano ang iyong palagay kay fulano na nagsasabing, Kung mamatay si 'Umar, babayad ako ng katapatan kay fulano, dahil sumpaan sa Allah, ang pagbayad ng katapatan kay Abu Bakr ay isang biglaang pangyayari lamang na naging matibay pagkatapos.'" Nagalit si 'Umar at sinabi, "Insha'Allah, tatayo ako sa harap ng mga tao ngayong gabi at babalaan sila laban sa mga taong nais mang-agaw ng karapatan ng iba." Sinabi ni 'Abdur-Rahman, "Sinabi ko, 'O Amirul-Mu'minin! Huwag mong gawin iyon, sapagkat ang panahon ng Hajj ay nagtitipon ng mga magulo at karaniwang tao, at sila ang magkakalapit sa iyo kapag tumayo ka upang magsalita. Natatakot akong tatayo ka at magsasabi ng isang bagay, at ikakalat ito ng ilan nang hindi nasasabi ang iyong tunay na sinabi o hindi nauunawaan ang kahulugan nito, kaya't hintayin mo hanggang makarating tayo sa Madinah, sapagkat ito ang tahanan ng Hijrah at Sunnah, at doon ay makakasalamuha mo ang mga may karunungan at mararangal na tao, at masasabi mo ang iyong saloobin nang may tiwala; mauunawaan ng mga may karunungan ang iyong pahayag at ilalagay ito sa tamang konteksto.'" Sumagot si 'Umar, 'Sumapa sa Allah! Insha'Allah, gagawin ko ito sa unang khutbah na aking ibibigay sa Madinah.'" Dagdag ni Ibn 'Abbas: Nakarating kami sa Madinah sa pagtatapos ng buwan ng Dhul-Hijjah, at noong araw ng Biyernes, nagmadali kami pumunta sa masjid nang lumubog ang araw, at nakita kong nakaupo si Sa'id bin Zaid bin 'Amr bin Nufail sa gilid ng mimbar, kaya't umupo ako sa tabi niya nang magkadikit ang aming mga tuhod. Hindi nagtagal ay lumabas si 'Umar bin Al-Khattab, at nang makita kong papalapit siya, sinabi ko kay Sa'id bin Zaid bin 'Amr bin Nufail, 'Magsasalita ngayon si 'Umar ng bagay na hindi pa niya nasasabi mula nang siya ay maging Khalifah.' Tinutulan niya ako at sinabi, 'Ano bang aasahan mong sasabihin niya na hindi pa niya nasabi?' Samantala, umupo si 'Umar sa mimbar, at nang tumahimik ang mga mu'adhdhin, tumayo siya at pinuri ang Allah nang nararapat. Sinabi niya: 'Amma ba'd, magsasabi ako sa inyo ng isang bagay na itinakda para sa akin na sabihin. Hindi ko alam; baka ito ay tanda ng aking kamatayan, kaya't sinumang makaunawa at makapag-alaala nito ay dapat ipamahagi ito kung saan man siya dumaan, ngunit kung may natatakot na hindi niya ito mauunawaan, ay haram sa kanya na magsinungaling tungkol sa akin. Isinugo ng Allah si Muhammad ﷺ na may Katotohanan at ibinaba sa kanya ang Kitab, at kabilang sa ibinaba ng Allah ay ang Ayat ng Rajm (pagbabato sa nag-asawang nagzina), at binasa namin ito, nauunawaan, at naalaala. Nagpatupad ng parusang pagbabato ang Rasulullah ﷺ at nagpatupad din kami pagkatapos niya. Natatakot akong sa paglipas ng mahabang panahon, may magsasabing, 'Sumapa sa Allah, wala kaming makitang Ayat ng Rajm sa Kitab ng Allah,' at sila ay maliligaw sa pag-iwan ng isang obligasyong ibinaba ng Allah. Ang parusang Rajm ay itinakda sa sinumang nag-asawa (lalaki o babae) na nagzina, kung may sapat na ebidensya, pagbubuntis, o pag-amin. At noon ay binabasa namin sa Kitab ng Allah: 'Huwag kayong umangkin ng ama maliban sa inyong tunay na mga ama, sapagkat kufr sa inyo ang pag-angkin ng ibang ama.' Pagkatapos ay sinabi ng Rasulullah ﷺ, 'Huwag ninyong lubos na purihin ako tulad ng pagpuri kay Isa bin Maryam, ngunit sabihin ninyong Ako ay Alipin ng Allah at Kanyang Rasul.' (O mga tao!) Nabalitaan kong may nagsasabi sa inyo, 'Sumapa sa Allah, kung mamatay si 'Umar, babayad ako ng katapatan kay fulano.' Huwag dayain ang sarili sa pagsasabing ang pagbayad ng katapatan kay Abu Bakr ay biglaan lamang at naging matagumpay. Totoo, ganoon nga ito, ngunit iniligtas ng Allah ang mga tao sa kasamaan nito, at walang sinuman sa inyo na may katulad na katangian ni Abu Bakr. Tandaan, sinumang magbayad ng katapatan sa isang tao nang walang konsultasyon sa mga Muslim, hindi siya susuportahan ni ang taong kanyang pinagbayaran ng katapatan, upang sila'y parehong mapatay. At noong namatay ang Nabi ﷺ, nabalitaan naming ang mga Ansar ay sumalungat sa amin at nagtipon sa Sakifah ng Bani Sa'idah. Sumalungat din sa amin sina Ali at Zubair kasama ang kanilang mga kasama, habang ang mga Muhajirin ay nagtipon kay Abu Bakr. Sinabi ko kay Abu Bakr, 'Tara, puntahan natin ang ating mga kapatid na Ansar.' Kaya't pumunta kami, at nang malapit na kami, sinalubong kami ng dalawang salehing lalaki mula sa kanila na nagbalita ng napagkasunduan ng mga Ansar, at sinabi, 'O mga Muhajirin! Saan kayo pupunta?' Sumagot kami, 'Pupuntahan namin ang aming mga kapatid na Ansar.' Sinabi nila, 'Huwag ninyong lapitan sila. Tapusin ninyo ang inyong usapin.' Sinabi ko, 'Sumapa sa Allah, pupuntahan namin sila.' Kaya't nagpatuloy kami hanggang sa makarating sa Sakifah ng Bani Sa'idah. May isang lalaking nakabalot na nakaupo sa gitna nila. Tinanong ko, 'Sino iyan?' Sinabi nila, 'Si Sa'd bin 'Ubadah.' Tinanong ko, 'Anong meron sa kanya?' Sagot nila, 'May sakit siya.' Nang maupo kami nang saglit, nagsalita ang kanilang tagapagsalita, pinuri ang Allah, at sinabi: 'Amma ba'd, kami ang mga Ansar ng Allah at hukbo ng Islam, habang kayong mga Muhajirin ay maliit na grupo lamang, at may mga taong nais alisin kami sa aming karapatan at hadlangan kami sa pamumuno.' Nang siya ay tumahimik, nais kong magsalita dahil may inihanda akong talumpati na gusto kong unahin bago si Abu Bakr, ngunit iniiwasan kong magalit siya. Nang nais kong magsalita, sinabi ni Abu Bakr, 'Hintay muna.' Ayoko siyang pagalitin, kaya't si Abu Bakr mismo ang nagsalita, at siya ay mas mahinahon at marangal kaysa sa akin. Sumapa sa Allah, walang salitang nagustuhan ko sa aking inihandang talumpati ang hindi niya nabanggit nang kusang-loob na katulad o higit pa. Pagkatapos ng sandali ay sinabi niya, 'Ang anumang kabutihan na nabanggit ninyo sa inyong sarili ay nararapat sa inyo, ngunit ang usaping ito ng pamumuno ay para lamang sa tribong ito ng Quraysh, sapagkat sila ang pinakamataas na lipi at tahanan ng mga Arabo. Kaya't pinipili ko para sa inyo ang isa sa dalawang lalaking ito, kaya't bayaran ninyo ng katapatan ang sinuman sa kanila na nais ninyo.' Hinawakan niya ang aking kamay at ang kamay ni Abu 'Ubaidah bin Al-Jarrah na nakaupo sa pagitan namin. Walang ibang inayawan ko sa kanyang sinabi kundi ang mungkahing iyon, dahil sumapa sa Allah, mas gugustuhin kong putulin ang aking leeg bilang kafarah sa kasalanan kaysa mamuno sa isang bayan na kabilang si Abu Bakr, maliban na lang kung sa oras ng aking kamatayan ay magmungkahi ang aking sarili ng bagay na hindi ko nararamdaman ngayon. Pagkatapos ay may nagsabi sa mga Ansar, 'Ako ang haliging kinukuskusan ng kamelyong may eksema, at ako ang mataas na puno ng palma! O mga Quraysh, dapat may isang pinuno mula sa amin at isang pinuno mula sa inyo.' Nagkaroon ng ingay at tumaas ang mga boses hanggang sa natakot ako sa matinding pagtatalo, kaya't sinabi ko, 'Iunat mo ang iyong kamay, O Abu Bakr.' Iniunat niya ang kanyang kamay at binayaran ko siya ng katapatan, sinundan ng mga Muhajirin, at pagkatapos ay ng mga Ansar. At nalampasan namin si Sa'd bin 'Ubadah (na nais gawing pinuno ng mga Ansar). May nagsabi sa kanila, 'Pinatay ninyo si Sa'd bin 'Ubadah.' Sumagot ako, 'Pinatay ng Allah si Sa'd bin 'Ubadah.' Dagdag ni 'Umar, 'Sumapa sa Allah, bukod sa malaking trahedya na nangyari sa amin (ang kamatayan ng Nabi), walang mas mabigat na suliranin kaysa sa pagbayad ng katapatan kay Abu Bakr dahil natatakot kaming kung iiwan namin ang mga tao nang walang bayad ng katapatan, baka magbayad sila ng katapatan sa isa sa kanilang mga tao pagkatapos namin, na kung saan ay papayagan namin ang isang bagay na labag sa aming kalooban, o tututulan namin sila at magdudulot ng gulo. Kaya't sinumang magbayad ng katapatan sa isang tao nang walang konsultasyon sa mga Muslim, huwag siyang suportahan ni ang taong kanyang pinili, upang sila'y parehong mapatay.'
Salin at paliwanag ng Khutba World, isinalin mula sa Arabic.
Binigyang-diin ni Umar ang maingat na pagsangguni sa pagpili ng mga pinuno.
Ibinigay ni Umar ang talumpating ito sa Medina matapos ang kanyang huling Hajj, bilang tugon sa pahayag tungkol sa isang panunumpa ng katapatan sa hinaharap at upang ipaliwanag ang mga pangyayari sa pagpili kay Abu Bakr pagkamatay ng Propeta ﷺ.
Panunumpa ng katapatan at pagkilala sa pamumuno.
Pag-uusap ng mga taong may kinalaman upang sama-samang talakayin ang isang usapin.
Mga hangganan at parusang itinakda ni Allah, na ipinapatupad ng may-kakayahang awtoridad kapag natugunan ang mga kondisyon.
Hango rito ng mga klasikong iskolar ang kahalagahan ng pagsangguni at pagpigil sa pagkakawatak-watak sa pagpili ng pinuno. Inilarawan ni Umar ang unang bay'a kay Abu Bakr bilang pambihira at apurahang kalagayan, at nagbabala na hindi dapat maging huwaran ng sariling pagpapasya sa paghalili ang panunumpa ng katapatan nang walang pagsangguni sa mga Muslim. Tinatalakay ng mga iskolar ang bahaging tungkol sa rajm (pagbato hanggang mamatay) kaugnay ng legal na katayuan ng isinalaysay na pagbigkas at ng mga kondisyon sa pagpapatupad nito. Hindi para sa mga indibidwal ang gayong mga parusa; saklaw ang mga ito ng may-kakayahang awtoridad ng Islam at mahihigpit na tuntunin sa ebidensiya.
- Bago gumawa ng mahahalagang pasyang pangkomunidad, sumangguni sa mga eksperto at taong may kinalaman.
- Ibahagi lamang ang sensitibong pahayag kapag lubos mo na itong naunawaan at naipapaliwanag ang konteksto nito.
- Huwag kailanman ipaubaya sa sariling paghihiganti ang mga parusang legal; nangangailangan ang mga ito ng may-kakayahang awtoridad at mahihigpit na tuntunin sa ebidensiya.
Tinatalakay rin ng salaysay na ito mula sa parehong koleksiyon ang paglalahad ni Umar tungkol sa bay'a at sa mga pangyayari pagkamatay ng Propeta ﷺ.
Sahih al-Bukhari · #6829 (Sahih)Binabanggit ng salaysay na Sahih na ito ang kaparehong diwa ng talumpati ni Umar at pinatitibay ang kontekstong pangkasaysayan ng kanyang babala.
Sahih al-Bukhari · #6831 (Sahih)Kaugnay ng mga usaping legal sa talumpati ni Umar ang salaysay na ito mula sa aklat tungkol sa hudud.
Isang hadith araw-araw, sa iyong wika
Binibigyan ka ng app ng hadith na may paliwanag araw-araw, pati bilang widget sa iyong telepono. Libreng gamitin.