Jami at-Tirmidhi, hedîsa 364
Al-Mughirah ibn Shu'bah rivayet kiriye. Nivîsa erebî bi wergera me û ravekirinê.
Ji Al-Mughirah ibn Shu'bah hatiye rîwayetkirin
Rîwayet
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ مَنِيعٍ، حَدَّثَنَا هُشَيْمٌ، أَخْبَرَنَا ابْنُ أَبِي لَيْلَى، عَنِ الشَّعْبِيِّ، قَالَ صَلَّى بِنَا الْمُغِيرَةُ بْنُ شُعْبَةَ فَنَهَضَ فِي الرَّكْعَتَيْنِ فَسَبَّحَ بِهِ الْقَوْمُ وَسَبَّحَ بِهِمْ فَلَمَّا صَلَّى بَقِيَّةَ صَلاَتِهِ سَلَّمَ ثُمَّ سَجَدَ سَجْدَتَىِ السَّهْوِ وَهُوَ جَالِسٌ ثُمَّ حَدَّثَهُمْ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَعَلَ بِهِمْ مِثْلَ الَّذِي فَعَلَ . قَالَ وَفِي الْبَابِ عَنْ عُقْبَةَ بْنِ عَامِرٍ وَسَعْدٍ وَعَبْدِ اللَّهِ ابْنِ بُحَيْنَةَ . قَالَ أَبُو عِيسَى حَدِيثُ الْمُغِيرَةِ بْنِ شُعْبَةَ قَدْ رُوِيَ مِنْ غَيْرِ وَجْهٍ عَنِ الْمُغِيرَةِ بْنِ شُعْبَةَ . قَالَ أَبُو عِيسَى وَقَدْ تَكَلَّمَ بَعْضُ أَهْلِ الْعِلْمِ فِي ابْنِ أَبِي لَيْلَى مِنْ قِبَلِ حِفْظِهِ . قَالَ أَحْمَدُ لاَ يُحْتَجُّ بِحَدِيثِ ابْنِ أَبِي لَيْلَى . وَقَالَ مُحَمَّدُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ ابْنُ أَبِي لَيْلَى هُوَ صَدُوقٌ وَلاَ أَرْوِي عَنْهُ لأَنَّهُ لاَ يَدْرِي صَحِيحَ حَدِيثِهِ مِنْ سَقِيمِهِ وَكُلُّ مَنْ كَانَ مِثْلَ هَذَا فَلاَ أَرْوِي عَنْهُ شَيْئًا . وَقَدْ رُوِيَ هَذَا الْحَدِيثُ مِنْ غَيْرِ وَجْهٍ عَنِ الْمُغِيرَةِ بْنِ شُعْبَةَ رَوَاهُ سُفْيَانُ عَنْ جَابِرٍ عَنِ الْمُغِيرَةِ بْنِ شُبَيْلٍ عَنْ قَيْسِ بْنِ أَبِي حَازِمٍ عَنِ الْمُغِيرَةِ بْنِ شُعْبَةَ . وَجَابِرٌ الْجُعْفِيُّ قَدْ ضَعَّفَهُ بَعْضُ أَهْلِ الْعِلْمِ تَرَكَهُ يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ وَعَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ مَهْدِيٍّ وَغَيْرُهُمَا . وَالْعَمَلُ عَلَى هَذَا عِنْدَ أَهْلِ الْعِلْمِ أَنَّ الرَّجُلَ إِذَا قَامَ فِي الرَّكْعَتَيْنِ مَضَى فِي صَلاَتِهِ وَسَجَدَ سَجْدَتَيْنِ مِنْهُمْ مَنْ رَأَى قَبْلَ التَّسْلِيمِ وَمِنْهُمْ مَنْ رَأَى بَعْدَ التَّسْلِيمِ . وَمَنْ رَأَى قَبْلَ التَّسْلِيمِ فَحَدِيثُهُ أَصَحُّ لِمَا رَوَى الزُّهْرِيُّ وَيَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ الأَنْصَارِيُّ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الأَعْرَجِ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ ابْنِ بُحَيْنَةَ .
Şe'bî got: Muğîre bin Şu'be ji me re bû pêşnimêj û piştî du rekatan rabû ser xwe, lewma cemaetê got:
"Subhanellah", wî jî bersiva wan da û got: "Subhanellah". Dema ku mayîna nimêja xwe temam kir, selam da û paşê di rûniştinê de du secdeyên sehwyê kirin. Paşê ji wan re vegot ku Resûlullah ﷺ jî wekî wî tevgeriyabû.
Werger û ravekirin ji hêla Khutba World ve, ji erebî hatine wergerandin.
Heke tu piştî du rek‘etan ji rûniştinê bibî, nimêja xwe temam bike û secdeya sehwu bike.
Yek yekeya nimêjê ye ku tê de, ji bilî tiştên din, rawestan, rûkenîn û secde hene.
Silava dawî ya aştiyê ye ku nimêj bi wê diqede.
Du secde ne ku ji bo rastkirina xeletî an jibîrkirinekê di nimêjê de tên kirin.
Et-Tirmizî dibêje ku alim li ser vê yekê li hev bûn: kesê ku piştî du rek‘etan radibe, divê nimêja xwe bidomîne û ji bo jibîrkirinê du secde bike. Ew li ser dema wan cuda bûn: berî an piştî teslîmê. Et-Tirmizî diyar dike ku delîla kirina wan berî teslîmê bihêztir e, li ser bingeha vegotina Abdullah ibn Buhayne. Mezhebên fiqhê sepandina hûrgulî li gorî vegotinên cuda û cewhera xeletiyê dinirxînin.
- Heke tu bi xeletî piştî du rek‘etan rabî, nimêja xwe temam bike û xeletiyê bi secdeya sehwu rast bike.
- Heke tu ji dema kirina wan ne ewle yî, şiroveya pêbawer a alimê ku mezheba te û vegotinên têkildar dizane bişopîne.
- Di nimêja bi cemaatê de, dema îmam xeletiyekê dike, bi aramî û guncaw bersiv bide.
Her roj hedîsek, bi zimanê te
Sepan her roj hedîsek bi ravekirinê dide te, herwiha wek wîdjetekê li ser telefona te. Bikaranîna wê belaş e.