Sunan Abi Dawud, hedîsa 48
Abdullah ibn Hanzalah ibn Abi Amir rivayet kiriye. Nivîsa erebî bi wergera me û ravekirinê.
Ji Abdullah ibn Hanzalah ibn Abi Amir hatiye rîwayetkirin
Rîwayet
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَوْفٍ الطَّائِيُّ، حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ خَالِدٍ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ إِسْحَاقَ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ يَحْيَى بْنِ حَبَّانَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ، قَالَ قُلْتُ أَرَأَيْتَ تَوَضُّؤَ ابْنِ عُمَرَ لِكُلِّ صَلاَةٍ طَاهِرًا وَغَيْرَ طَاهِرٍ عَمَّ ذَاكَ فَقَالَ حَدَّثَتْنِيهِ أَسْمَاءُ بِنْتُ زَيْدِ بْنِ الْخَطَّابِ أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ حَنْظَلَةَ بْنِ أَبِي عَامِرٍ حَدَّثَهَا أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أُمِرَ بِالْوُضُوءِ لِكُلِّ صَلاَةٍ طَاهِرًا وَغَيْرَ طَاهِرٍ فَلَمَّا شَقَّ ذَلِكَ عَلَيْهِ أُمِرَ بِالسِّوَاكِ لِكُلِّ صَلاَةٍ فَكَانَ ابْنُ عُمَرَ يَرَى أَنَّ بِهِ قُوَّةً فَكَانَ لاَ يَدَعُ الْوُضُوءَ لِكُلِّ صَلاَةٍ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ إِبْرَاهِيمُ بْنُ سَعْدٍ رَوَاهُ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِسْحَاقَ قَالَ عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ .
Mihemed ibn Ewf et-Taî ji me re vegot, Ehmed ibn Xalid ji me re vegot, Mihemed ibn Îshaq ji me re vegot, ew jî ji Mihemed ibn Yehya ibn Hebban, ew jî ji Ebdullah ibn Ebdullah ibn Umer, got: Min got:
"Li gorî te çima Ibn Umer ji bo her nimêjekê destnimêj digirt, çi bi destnimêj bûya çi nebûya? Sedema vê yekê çi ye?" Wî bersiv da: "Esma keça Zeyd ibn el-Xettab ji min re vegot ku Ebdullah ibn Henzele ibn Ebû Amir ji wê re vegotiye ku Resûlullah ﷺ ferman lê hatibû kirin ku ji bo her nimêjekê destnimêj bigire, çi bi destnimêj be çi nebe. Lê gava ev yek li ser wî giran hat, ferman lê hat kirin ku ji bo her nimêjekê miswakê bikar bîne. Ibn Umer didît ku di wî de hêz heye, lewma destnimêjgirtina ji bo her nimêjekê berneda." Ebû Dawûd dibêje: Îbrahîm ibn Se'd ev hedîs ji Mihemed ibn Îshaq riwayet kiriye û tê de navê Ubeydullah ibn Ebdullah li şûna Ebdullah ibn Ebdullah ibn Umer derbas dibe.
Werger û ravekirin ji hêla Khutba World ve, ji erebî hatine wergerandin.
Ibn Omer ji ji dilpakiyê berî her nimêjê wudû nû dikir.
Şûştina rîtuel a destûrkirî ku, ji tiştên din re, ji bo nimêjê pêwîst e.
Çivîkek an amûrek din a guncaw ji bo paqijkirina diranan û devê.
Ma kes hîn jî xwedî wudûya derbasdar bû an jî diviyabû wê ji nû ve bigirta.
Zanyar ji vê yekê derdixin ku Pêxember ﷺ di destpêkê de diviyabû berî her nimêjê wudû bigirta, tewra dema ku hîn wudûya wî hebû. Dema ev yek bû bar, ji wî re hat ferman kirin ku berî her nimêjê siwakê bikar bîne. Ibn Omer ji ber dilpakiyê xwe wudû nû dikir. Mezhebên fikhê nûkirina wudûyê dema ku wudûya berê hîn derbasdar e wek tiştekî destûrkirî û pêşniyarkirî dibînin, ne wek erkekî giştî ji bo her misilmanekî.
- Dema pêwîst be wudûya xwe nû bike; heke wudû hîn derbasdar be, wudûgirtina ji nû ve wek kiryarekî pêşniyarkirî bibîne, ne wek erk.
- Ji bo paqij hiştina devê berî nimêjê siwakê an cîgiriyeke guncaw bikar bîne.
- Ji ber dilpakiyê adetên baş bişopîne, lê hewldanên xwe yên kesane yên zêde ji bo kesên din nekin erk.
Ev veguheztina sahih bikaranîna siwakê berî nimêjê pêşniyar dike û bi girîngiya paqijkirina devê ya ku li vir tê gotin re têkildar e.
Sunan Abi Dawud · #49 (Sahih)Ev veguheztina sahih baldarî û girîngiya ku Pêxember ﷺ dida paqijiyê vedibêje û gotûbêja li ser wudû û siwakê temam dike.
Her roj hedîsek, bi zimanê te
Sepan her roj hedîsek bi ravekirinê dide te, herwiha wek wîdjetekê li ser telefona te. Bikaranîna wê belaş e.