Sahih al-Bukhari, hedîsa 1095
Abdullah ibn Umar rivayet kiriye. Nivîsa erebî bi wergera me û ravekirinê.
Ji Abdullah ibn Umar hatiye rîwayetkirin
Sahih al-Bukhari bi tevahî pêbawer tê hesibandin.
Rîwayet
حَدَّثَنَا عَبْدُ الأَعْلَى بْنُ حَمَّادٍ، قَالَ حَدَّثَنَا وُهَيْبٌ، قَالَ حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ عُقْبَةَ، عَنْ نَافِعٍ، قَالَ وَكَانَ ابْنُ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ يُصَلِّي عَلَى رَاحِلَتِهِ وَيُوتِرُ عَلَيْهَا، وَيُخْبِرُ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ يَفْعَلُهُ.
Ji Nafi‘ tê ragihandin ku wî got: Îbn ‘Umer (Xwedê jê razî be) di rêwîtiyê de li ser siwarîya xwe nimêj dikir û witra xwe jî li ser wê temam dikir. Wî agahdar dikir ku Pêxember ﷺ jî wiha dikir.
Werger û ravekirin ji hêla Khutba World ve, ji erebî hatine wergerandin.
Îbn Omer di dema rêwîtiyê de nimêja witirê li ser heywana xwe ya siwarbûnê dikir.
Heywanek ku mirov li ser wê rê dike, wek deve.
Nimêjek bi hejmareke tek a rekatan e ku di dawiya nimêjên şevê de tê kirin.
Zanyar ji vê vegotinê derdixin ku rêwî dikare nimêja witirê li ser heywana xwe ya siwarbûnê bike, wek ku Pêxember ﷺ dikir. Ev vegotin bi taybetî derbarê witirê de ye; bi tena serê xwe delîl nîne ku bê sedemek maqûl nimêjên ferz li ser heywana siwarbûnê bên kirin. Mezhebên fiqhê şert û hûrguliyên nimêjê di dema rêwîtiyê de di çarçoveya rêgezên giştî yên hêsankirina nimêjê de nîqaş dikin.
- Rêwî dikare dema ku guncaw be nimêja witirê li ser heywanek siwarbûnê bike.
- Cudahiyê di navbera hêsankirinên nimêjên nefîleyî û rêgezên nimêjên ferz de fêr bibe.
- Li gorî pratîka vegêrandî ya Pêxember ﷺ tevbigere û dema li rê nimêjê dikî şert û mercan li ber çavan bigire.
Her roj hedîsek, bi zimanê te
Sepan her roj hedîsek bi ravekirinê dide te, herwiha wek wîdjetekê li ser telefona te. Bikaranîna wê belaş e.