Sahih al-Bukhari, hedîsa 1107
Abdullah ibn Abbas rivayet kiriye. Nivîsa erebî bi wergera me û ravekirinê.
Ji Abdullah ibn Abbas hatiye rîwayetkirin
Sahih al-Bukhari bi tevahî pêbawer tê hesibandin.
Rîwayet
وَقَالَ إِبْرَاهِيمُ بْنُ طَهْمَانَ عَنِ الْحُسَيْنِ الْمُعَلِّمِ، عَنْ يَحْيَى بْنِ أَبِي كَثِيرٍ، عَنْ عِكْرِمَةَ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَجْمَعُ بَيْنَ صَلاَةِ الظُّهْرِ وَالْعَصْرِ إِذَا كَانَ عَلَى ظَهْرِ سَيْرٍ، وَيَجْمَعُ بَيْنَ الْمَغْرِبِ وَالْعِشَاءِ.
Îbrahîm ibn Tehman ji Huseyn el-Mu'allim, ew jî ji Yehya ibn Ebî Kesîr, ew jî ji Îkrime, ew jî ji Ibn Ebbas (razî Allah be) ragihandiye û gotiye:
"Resûlê Allah ﷺ dema ku di rêwîtiyê de bû, nimêja zuhr û esr bi hev re dikir û nimêja mexreb û îşayê jî bi hev re dikir."
Werger û ravekirin ji hêla Khutba World ve, ji erebî hatine wergerandin.
Pêxember ﷺ di dema rêwîtiyan de nimêjên nîvro û êvarê bi hev re dikir.
Nimêja farz a nîvro.
Nimêja farz a piştî nîvro.
Kirina du nimêjan di nav dema yek ji wan de.
Zanyar ji vê yekê derdixin ku di dema rêwîtiyê de kirina Dhuhr bi Asr û Maghrib bi Isha re destûr e. Mezhebên fiqhê di derbarê şertên rast û dema ku ev yek tê destûrdayîn de cuda dibin. Rîwayet rêwîtiyê wekî çarçoveyê dide û ji rêwiyan re hêsanî peyda dike; ew kirina wan bi hev re ne mecbûrî dike.
- Kesê ku di rê de ye dikare li gorî şertên mezheba xwe ji hêsaniya destûrdar a kirina nimêjan bi hev re sûd wergire.
- Berî derketinê demên nimêjan kontrol bike û wan bi baldarî plan bike.
- Hêsaniyên di îbadetê de spasdarî û domandina nimêjên farz dixwazin.
Her roj hedîsek, bi zimanê te
Sepan her roj hedîsek bi ravekirinê dide te, herwiha wek wîdjetekê li ser telefona te. Bikaranîna wê belaş e.