Sahih al-Bukhari, hedîsa 1212
Aisha rivayet kiriye. Nivîsa erebî bi wergera me û ravekirinê.
Ji Aisha hatiye rîwayetkirin
Sahih al-Bukhari bi tevahî pêbawer tê hesibandin.
Rîwayet
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ مُقَاتِلٍ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ، أَخْبَرَنَا يُونُسُ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عُرْوَةَ، قَالَ قَالَتْ عَائِشَةُ خَسَفَتِ الشَّمْسُ، فَقَامَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَقَرَأَ سُورَةً طَوِيلَةً، ثُمَّ رَكَعَ فَأَطَالَ، ثُمَّ رَفَعَ رَأْسَهُ، ثُمَّ اسْتَفْتَحَ بِسُورَةٍ أُخْرَى، ثُمَّ رَكَعَ حَتَّى قَضَاهَا وَسَجَدَ، ثُمَّ فَعَلَ ذَلِكَ فِي الثَّانِيَةِ، ثُمَّ قَالَ " إِنَّهُمَا آيَتَانِ مِنْ آيَاتِ اللَّهِ، فَإِذَا رَأَيْتُمْ ذَلِكَ فَصَلُّوا حَتَّى يُفْرَجَ عَنْكُمْ، لَقَدْ رَأَيْتُ فِي مَقَامِي هَذَا كُلَّ شَىْءٍ وُعِدْتُهُ، حَتَّى لَقَدْ رَأَيْتُنِي أُرِيدُ أَنْ آخُذَ قِطْفًا مِنَ الْجَنَّةِ حِينَ رَأَيْتُمُونِي جَعَلْتُ أَتَقَدَّمُ، وَلَقَدْ رَأَيْتُ جَهَنَّمَ يَحْطِمُ بَعْضُهَا بَعْضًا حِينَ رَأَيْتُمُونِي تَأَخَّرْتُ، وَرَأَيْتُ فِيهَا عَمْرَو بْنَ لُحَىٍّ وَهُوَ الَّذِي سَيَّبَ السَّوَائِبَ ".
Mihemed kurê Muqatil ji me re ragihand, Ebdullah ji me re xeber da, Yûnis ji me re xeber da, ji Zührî, ji Urwe, got: Aişe got: Roj girt, Pêxember ﷺ rabû ser piyan û sûreyeke dirêj xwend, paşê çû rûkûyê û dirêj kir, paşê serê xwe bilind kir û bi sûreyeke din dest pê kir, paşê dîsa çû rûkûyê heta ku temam kir û çû secdeyê. Paşê di rekata duyem de jî heman tişt kir û got:
"Bêguman ev her du (girtina rojê û heyvê) du nîşanên ji nîşanên Allah in; lewma dema hûn van bibînin, heta ku ji we were rakirin nimêj bikin. Bi rastî min di vê cihê xwe de her tiştê ku ji min re hatibû sozdan dît, wisa ku min dixwest tiliyekê ji Bihuştê biçinim dema we dît ez pêş ve diçim. Û bi rastî min Dojeh dît ku beşek jê beşeke din dişkîne dema we dît ez paş ve diçim, û min tê de Emr kurê Luhî dît; ew kesê ku yekem car adeta serbestberdana ajalan (ji bo pûtperestan) derxist holê."
Werger û ravekirin ji hêla Khutba World ve, ji erebî hatine wergerandin.
Di dema tarîbûna rojê an heyvê de, Pêxember ﷺ nimêj kir û bîra nîşaneyên Allah û Axîretê xist.
Secdeya ku di wê de enî li erdê datê, wekî beşek ji nimêjê.
Heywanek ku li gorî adeteke pûtperestî ji pûtan re hatiye veqetandin û ji ber vê yekê êdî ji bo karên asayî nehatiye bikaranîn.
Zanyar ji vê yekê derdixin ku tarîbûna rojê an heyvê nîşaneyeke Allah e, ne sedemek ji bo peyrewîkirina xurafeyan. Pêxember ﷺ ferman da ku dema mirov wê bibîne, heta ku tarîbûn biqede nimêj bike. Mezhebên fiqhê nimêja tarîbûnê qebûl dikin, lê di hûrguliyên awayê wê de, wekî hejmara ruku'ên di yek rek'etê de, ji hev cuda dibin. Nîqaşkirina Cennetê, Dojehê û Amr ibn Luhayy rastiya Axîretê destnîşan dike û li dijî têxistina adetên pûtperestî di olê de hişyarî dide.
- Di dema tarîbûna rojê an heyvê de nimêj bike û wekî ku Pêxember ﷺ hîn kir, xwe berê Allahê bide.
- Nehêle ku bûyerên xwezayê te ber bi xurafeyan ve bibin; bîra Allah û Axîretê bîne.
- Adetên olî li gorî wehya pêbawer binirxîne û ji zêdekirinên pûtperestî dûr bisekine.
Ev rivayeta sahih di heman pirtûkê de jî li ser nimêja di dema tarîbûnê de ye û dike ku bersiva pêşniyarkirî bi hev re baştir were fêmkirin.
Sahih al-Bukhari · #1213 (Sahih)Ev rivayeta sahih jî vedibêje ka Pêxember ﷺ dema roj tarî bû çawa nimêj kir û ravekirina pratîkî ya vê nimêjê temam dike.
Her roj hedîsek, bi zimanê te
Sepan her roj hedîsek bi ravekirinê dide te, herwiha wek wîdjetekê li ser telefona te. Bikaranîna wê belaş e.