Sahih al-Bukhari, hedîsa 145
Abdullah ibn Umar rivayet kiriye. Nivîsa erebî bi wergera me û ravekirinê.
Ji Abdullah ibn Umar hatiye rîwayetkirin
Sahih al-Bukhari bi tevahî pêbawer tê hesibandin.
Rîwayet
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ، قَالَ أَخْبَرَنَا مَالِكٌ، عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ يَحْيَى بْنِ حَبَّانَ، عَنْ عَمِّهِ، وَاسِعِ بْنِ حَبَّانَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ، أَنَّهُ كَانَ يَقُولُ إِنَّ نَاسًا يَقُولُونَ إِذَا قَعَدْتَ عَلَى حَاجَتِكَ، فَلاَ تَسْتَقْبِلِ الْقِبْلَةَ وَلاَ بَيْتَ الْمَقْدِسِ. فَقَالَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ لَقَدِ ارْتَقَيْتُ يَوْمًا عَلَى ظَهْرِ بَيْتٍ لَنَا، فَرَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَى لَبِنَتَيْنِ مُسْتَقْبِلاً بَيْتَ الْمَقْدِسِ لِحَاجَتِهِ. وَقَالَ لَعَلَّكَ مِنَ الَّذِينَ يُصَلُّونَ عَلَى أَوْرَاكِهِمْ، فَقُلْتُ لاَ أَدْرِي وَاللَّهِ. قَالَ مَالِكٌ يَعْنِي الَّذِي يُصَلِّي وَلاَ يَرْتَفِعُ عَنِ الأَرْضِ، يَسْجُدُ وَهُوَ لاَصِقٌ بِالأَرْضِ.
Ebdullah bîn Yûsif ji me re got: Malik ji me re ragihand, ji Yehya bîn Seîd, ji Muhemmed bîn Yehya bîn Hebban, ji apê wî Wasi‘ bîn Hebban, ji Ebdullah bîn Umer ku digot:
"Hinek kes dibêjin: 'Gava tu ji bo qeza hacetê rûdinî, divê tu ne li Qibleyê û ne jî li Beyt-ul Meqdisê binerî.' Lê Ebdullah bîn Umer got: 'Rojekê ez derketim ser banê mala me û min Resûlullah ﷺ dît ku li ser du kerpîçan rûniştibû û ber bi Beyt-ul Meqdisê ve haceta xwe dikir.' Paşê got: 'Belkî tu ji wan kesî yî ku li ser ranên xwe nimêj dikin?' Min got: 'Bi Xwedê sond, ez nizanim.'" Malik got: "Wateya vê ew e ku kesê di nimêjê de xwe bilind nake û dema secdeyê dike laşê wî bi erdê ve zeliqî ye."
Werger û ravekirin ji hêla Khutba World ve, ji erebî hatine wergerandin.
Îbn Omer dît ku Pêxember ﷺ dema ku hewcedariya xwe pêk dianî, rûyê xwe ber Qudsê dikir.
Aliyê Ka'beyê li Mekkeyê, ku misilman di dema nimêjê de berê xwe didin wê.
Quds, bi taybetî cihê pîroz ê nimêjê yê li wir.
Çûna tuwaletê ji bo mîzê an xwe valakirinê.
Zanyar vê riwayetê bi metnên ku zivirîna ber Qiblê di dema pêkanîna hewcedariyên laşî de qedexe dikin re li hev tînin. Ew di navbera cihê vekirî û cihê veşartî an avahiyê de cudahî dikin. Mezhebên hiqûqî li ser sepandina rast cuda ne: mezhebên Henefî, Şafiî û Henbelî bi gelemperî li hundirê avahiyekê destûrê didin, lê mezheba Malikî wê nebaş dibîne; li cihê vekirî, dûrketina ji vê aliyê wek edeba pêşniyarkirî ye. Çavdêriya Îbn Omer nîşan dide ku metn di her rewşê de bê cudahî nayê sepandin.
- Dema ku li cihê vekirî hewcedariya xwe pêk tînî, ji zivirîna ber Qiblê dûr bikeve û edeba pêşniyarkirî bi cih bîne.
- Çarçoveyê li ber çavan bigire: zanyar cihê veşartî an avahiyê ji cihê vekirî cuda nirxînin.
- Riwayetên derbarê rêzanan de bi hev re bixwîne û ji yek rewşa vegêrandî encameke giştî dernexe.
Ebu Eyyûb el-Ensarî riwayeta dûrketina ji zivirîna ber Qiblê di dema pêkanîna hewcedariyên laşî de vedibêje; bi çavdêriya Îbn Omer re, ew alîkar e ku metn di çarçoveya xwe de bê famkirin.
Sahih al-Bukhari · #143 (Sahih)Ev riwayet jî li ser aliyê berê xwe di dema pêkanîna hewcedariyên laşî de ye û ji bo nîqaşa rêgez û îstîsnayan çarçoveyek din peyda dike.
Her roj hedîsek, bi zimanê te
Sepan her roj hedîsek bi ravekirinê dide te, herwiha wek wîdjetekê li ser telefona te. Bikaranîna wê belaş e.