Sahih al-Bukhari, hedîsa 218
Abdullah ibn Abbas rivayet kiriye. Nivîsa erebî bi wergera me û ravekirinê.
Ji Abdullah ibn Abbas hatiye rîwayetkirin
Sahih al-Bukhari bi tevahî pêbawer tê hesibandin.
Rîwayet
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، قَالَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ خَازِمٍ، قَالَ حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ، عَنْ مُجَاهِدٍ، عَنْ طَاوُسٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ مَرَّ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بِقَبْرَيْنِ فَقَالَ " إِنَّهُمَا لَيُعَذَّبَانِ، وَمَا يُعَذَّبَانِ فِي كَبِيرٍ أَمَّا أَحَدُهُمَا فَكَانَ لاَ يَسْتَتِرُ مِنَ الْبَوْلِ، وَأَمَّا الآخَرُ فَكَانَ يَمْشِي بِالنَّمِيمَةِ ". ثُمَّ أَخَذَ جَرِيدَةً رَطْبَةً، فَشَقَّهَا نِصْفَيْنِ، فَغَرَزَ فِي كُلِّ قَبْرٍ وَاحِدَةً. قَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ، لِمَ فَعَلْتَ هَذَا قَالَ " لَعَلَّهُ يُخَفَّفُ عَنْهُمَا مَا لَمْ يَيْبَسَا ". قَالَ ابْنُ الْمُثَنَّى وَحَدَّثَنَا وَكِيعٌ قَالَ حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ قَالَ سَمِعْتُ مُجَاهِدًا مِثْلَهُ " يَسْتَتِرُ مِنْ بَوْلِهِ ".
Îbn Ebbas (r.a.) ragihand: Pêxember ﷺ li ber du goran derbas bû û got:
"Bêguman ev her du kes ezabê dikşînin, lê ji ber gunehkî mezin nayên ezabkirin. Yekî ji wan xwe ji mîzê nediparast, yê din jî bi gotinçînîyê dimeşiya." Paşê şaxekî ter a darika xurme stand, ew kir du parçe û li ser her gorekê yek danî. Gotin: "Ey Resûlê Allah! Te çima wiha kir?" Got: "Hêvîdar im ku heta ev hişk nebin, ezaba wan sivik bibe." Îbnul-Musenna got: Weqî‘ ji me re ragihand, got: E‘meş ragihand, min ji Mucadîd bihîst ku wiha digot: "Xwe ji mîza xwe naparast."
Werger û ravekirin ji hêla Khutba World ve, ji erebî hatine wergerandin.
Paşî li paqijê û ji belavkirina gotinên xerab dûr bikeve, ji ber ku her du dikarin encamên giran hebin.
Nehêle mîz bigihîje laş an cilên te û piştî mîzê bi baldarî xwe paqij bike.
Gotinan di navbera mirovan de bigihîne da ku dijminatî û nakokî çêbike.
Cezayek ku li gorî baweriya Îslamî dikare di gorê de çêbibe.
Zanyarên Îslamê tekez dikin ku paqijkirina baş piştî mîzê beşeke bingehîn a paqijiya îbadetê ye û îhmal li vê yekê dikare encamên giran bide. Ew herwiha balê dikişînin ser xirabiya mezin a belavkirina gotinên xerab, ji ber ku ev têkiliyên mirovan dişikîne û dijminatî gur dike. Gotina ku guneh ne „mezin” bûn, wekî vê yekê hatiye şirovekirin ku kesên wan kirine wan mezin nedidîtin, an jî dikaribûn bi hêsanî ji wan dûr bikevin; ev nayê wê wateyê ku encamên wan bêgirîng in. Kirina bi şaxê teze re fermaneke giştî nîne ku şaxan li ser goristanan deynin: zanyar wê wek kirineke taybet a Pêxember ﷺ nîqaş dikin û di derbarê sepandina wê de cûda dibînin.
- Piştî mîzê kontrol bike ka laş û cilên te paqij in û bi baldarî xwe paqij bike.
- Berî ku çîrokekê ji kesekî re bibêjî, kontrol bike ka rast e û nakokî çênake.
- Heta adetên ku biçûk xuya dikin jî bi cidî bigire, heke ew zirarê bidin kesên din an bandorê li îbadeta te bikin.
Di wê de jî Pêxember ﷺ cezaya du kesan di gorên wan de dibihîze û behsa bêhişiyê di mijara mîzê de dike.
Sahih al-Bukhari · #217 (Sahih)Ev rivayet li gel gotinên derbarê bûyerê de tê vegotin û girîngiya parastina xwe ji mîzê nîşan dide.
Sahih al-Bukhari · #220 (Sahih)Di vê gotinê de Pêxember ﷺ destûrê dide bedewiyekî ku di mizgeftê de mîzê bike û şîret dide ka paşê cihê çawa paqij bikin.
Her roj hedîsek, bi zimanê te
Sepan her roj hedîsek bi ravekirinê dide te, herwiha wek wîdjetekê li ser telefona te. Bikaranîna wê belaş e.