Sahih al-Bukhari, hedîsa 224
Hudhayfah ibn al-Yaman rivayet kiriye. Nivîsa erebî bi wergera me û ravekirinê.
Ji Hudhayfah ibn al-Yaman hatiye rîwayetkirin
Sahih al-Bukhari bi tevahî pêbawer tê hesibandin.
Rîwayet
حَدَّثَنَا آدَمُ، قَالَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ أَبِي وَائِلٍ، عَنْ حُذَيْفَةَ، قَالَ أَتَى النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم سُبَاطَةَ قَوْمٍ فَبَالَ قَائِمًا، ثُمَّ دَعَا بِمَاءٍ، فَجِئْتُهُ بِمَاءٍ فَتَوَضَّأَ.
Huzeyfe (r.a.) wiha gotiye: Pêxember ﷺ çûn cihê zibilê yê qomekî û li ser piyan mîz kirin, paşê av xwestin. Min jî av ji wan re anî û wan destnimêj girtin.
Werger û ravekirin ji hêla Khutba World ve, ji erebî hatine wergerandin.
Pêxember ﷺ li ser piyan mîz kir û paşê wudû kir.
Cihek ku mirov çopê lê davêtin.
Paşîtiya ayînî ya ku misilman berî nimêjê dikin.
Zanyar ji vê rivayetê derdixin ku mîz kirina li ser piyan destûr e, heke mirov xwe ji pîsbûna bi mîzê biparêze û cih jê re guncaw be. Bi gelemperî mîz kirina rûniştî pêştir e, ji ber ku ihtîmala belavbûna dilopan kêm dike. Rivayet herwiha nîşan dide ku Pêxember ﷺ piştî mîzê av xwest û wudû kir.
- Dema mîzê dikin, baldar be ku mîz li laş an cilên te neperçe.
- Cihek û helwestek guncaw hilbijêre ku paqijiyê biparêze.
- Dema ji bo nimêjê pêwîst be, wudû bike.
Her roj hedîsek, bi zimanê te
Sepan her roj hedîsek bi ravekirinê dide te, herwiha wek wîdjetekê li ser telefona te. Bikaranîna wê belaş e.