Sahih al-Bukhari, hedîsa 2643
Umar ibn al-Khattab rivayet kiriye. Nivîsa erebî bi wergera me û ravekirinê.
Ji Umar ibn al-Khattab hatiye rîwayetkirin
Sahih al-Bukhari bi tevahî pêbawer tê hesibandin.
Rîwayet
حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا دَاوُدُ بْنُ أَبِي الْفُرَاتِ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ بُرَيْدَةَ، عَنْ أَبِي الأَسْوَدِ، قَالَ أَتَيْتُ الْمَدِينَةَ وَقَدْ وَقَعَ بِهَا مَرَضٌ، وَهُمْ يَمُوتُونَ مَوْتًا ذَرِيعًا، فَجَلَسْتُ إِلَى عُمَرَ ـ رضى الله عنه ـ فَمَرَّتْ جِنَازَةٌ فَأُثْنِيَ خَيْرٌ فَقَالَ عُمَرُ وَجَبَتْ. ثُمَّ مُرَّ بِأُخْرَى فَأُثْنِيَ خَيْرًا فَقَالَ وَجَبَتْ. ثُمَّ مُرَّ بِالثَّالِثَةِ فَأُثْنِيَ شَرًّا، فَقَالَ وَجَبَتْ. فَقُلْتُ مَا وَجَبَتْ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ قَالَ قُلْتُ كَمَا قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " أَيُّمَا مُسْلِمٍ شَهِدَ لَهُ أَرْبَعَةٌ بِخَيْرٍ أَدْخَلَهُ اللَّهُ الْجَنَّةَ ". قُلْنَا وَثَلاَثَةٌ قَالَ " وَثَلاَثَةٌ ". قُلْتُ وَاثْنَانِ قَالَ " وَاثْنَانِ ". ثُمَّ لَمْ نَسْأَلْهُ عَنِ الْوَاحِدِ.
Ebûl-Eswed got: Ez çûm Medîneyê û li wir nexweşiyek belav bûbû û mirov bi lez dimirin. Ez li cem Umer (r.a.) rûniştim, cenazeyek derbas bû û xelkê ew kes pesnê wî da. Umer got: 'Pêk hat.' Paşê cenazeyekî din derbas bû û dîsa pesnê wî dan, Umer dîsa got: 'Pêk hat.' Paşê cenazeyê sêyemîn derbas bû û xelkê xeberên xerab li ser wî gotin, Umer dîsa got: 'Pêk hat.' Min pirsî: 'Ey Emîrê Mu'mînan! Çi pêk hat?' Wî got: 'Min wekî ku Pêxember ﷺ gotibû, got. Wî ﷺ ferman kiribû:
"Her Mislimanekî ku çar kes ji bo wî şahidiya başiyê bidin, Xwedê dê wî bike Bihiştê." Me pirsî: "Heke sê kes bin?" Wî got: "Sê jî." Me pirsî: "Heke du kes bin?" Wî got: "Du jî." Lê me li ser yek kesî nepirsî.
Werger û ravekirin ji hêla Khutba World ve, ji erebî hatine wergerandin.
Şehadeta dilpak a mirovan li ser kesayetê kesekî hêvî dide ji bo rehmeta Allah.
Abu al-Aswad vedibêje ku li Medîneyê nexweşiyek belav bû û gelek kes mirin. Dema ew li cem Umar rûniştibû, merasimên cenazeyan derbas dibûn û Umar li hember şehadetên li ser miriyan bersiv dida.
Armanca Umar ew e ku encama hatî gotin diyar e; ew rave dike ku bi vê yekê gotinên Pêxember ﷺ yên derbarê şehadetan li ser berjewendiya miriyekî ve girêdide.
Gotineke dilpak a kesên ku mirî nas kirine û li ser kesayet û reftara wî diaxivin.
Zanyarên klasîk rave dikin ku şehadeta baş a çend misilmanan sedem e ku mirov ji bo miriyekî hêvîya rehmeta Allah û Cennetê bike. Di rivayetê de du, sê û çar şahid tên gotin; lê şahidekî tenê wek sînoreke diyarkirî nayê destnîşankirin. Gotinên wan ne zanîna serbixwe ya tiştên nepenî ne: biryara dawî ya Allah e. Herwiha hedîs teşwîq dike ku mirov bi dilpakî başiyên miriyan bibêje, bêyî pesnên bêbingeh an gotina xerab li pey wan.
- Piştî mirina kesekî, bi dilpakî û rêz li ser taybetmendiyên wî yên baş biaxive.
- Di dema jiyanê de ji bo kesayeteke pêbawer bixebite da ku yên din bikaribin bi dilpakî wê piştrast bikin.
- Ji bo miriyan dua bike û biryara dawî ya li ser wan bide Allah.
Her roj hedîsek, bi zimanê te
Sepan her roj hedîsek bi ravekirinê dide te, herwiha wek wîdjetekê li ser telefona te. Bikaranîna wê belaş e.