Sahih al-Bukhari, hedîsa 2709
Jabir ibn Abdullah rivayet kiriye. Nivîsa erebî bi wergera me û ravekirinê.
Ji Jabir ibn Abdullah hatiye rîwayetkirin
Sahih al-Bukhari bi tevahî pêbawer tê hesibandin.
Rîwayet
حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَهَّابِ، حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ، عَنْ وَهْبِ بْنِ كَيْسَانَ، عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ تُوُفِّيَ أَبِي وَعَلَيْهِ دَيْنٌ، فَعَرَضْتُ عَلَى غُرَمَائِهِ أَنْ يَأْخُذُوا التَّمْرَ بِمَا عَلَيْهِ، فَأَبَوْا وَلَمْ يَرَوْا أَنَّ فِيهِ وَفَاءً، فَأَتَيْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَذَكَرْتُ ذَلِكَ لَهُ، فَقَالَ " إِذَا جَدَدْتَهُ فَوَضَعْتَهُ فِي الْمِرْبَدِ آذَنْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ". فَجَاءَ وَمَعَهُ أَبُو بَكْرٍ وَعُمَرُ فَجَلَسَ عَلَيْهِ، وَدَعَا بِالْبَرَكَةِ ثُمَّ قَالَ " ادْعُ غُرَمَاءَكَ، فَأَوْفِهِمْ ". فَمَا تَرَكْتُ أَحَدًا لَهُ عَلَى أَبِي دَيْنٌ إِلاَّ قَضَيْتُهُ، وَفَضَلَ ثَلاَثَةَ عَشَرَ وَسْقًا سَبْعَةٌ عَجْوَةٌ، وَسِتَّةٌ لَوْنٌ أَوْ سِتَّةٌ عَجْوَةٌ وَسَبْعَةٌ لَوْنٌ، فَوَافَيْتُ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم الْمَغْرِبَ فَذَكَرْتُ ذَلِكَ لَهُ فَضَحِكَ فَقَالَ " ائْتِ أَبَا بَكْرٍ وَعُمَرَ فَأَخْبِرْهُمَا ". فَقَالاَ لَقَدْ عَلِمْنَا إِذْ صَنَعَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَا صَنَعَ أَنْ سَيَكُونُ ذَلِكَ. وَقَالَ هِشَامٌ عَنْ وَهْبٍ عَنْ جَابِرٍ صَلاَةَ الْعَصْرِ. وَلَمْ يَذْكُرْ أَبَا بَكْرٍ وَلاَ ضَحِكَ، وَقَالَ وَتَرَكَ أَبِي عَلَيْهِ ثَلاَثِينَ وَسْقًا دَيْنًا. وَقَالَ ابْنُ إِسْحَاقَ عَنْ وَهْبٍ عَنْ جَابِرٍ صَلاَةَ الظُّهْرِ.
Cabir ibn Ebdullah (razîyallahu anhuma) wiha got: Bavê min wefat kir û deyn li ser wî hebû. Min pêşniyar kir ku deyndarên wî xurmeyên baxçê min li hember deynê bavê min werbigirin, lê wan ev yek red kirin û guman kirin ku ew ê têra dayîna hemû deyn neke. Loma ez çûm cem Pêxember ﷺ û rewş jê re vegotim. Wî ferman da:
"Gava tu xurmayan biçînî û li cihê hişkkirinê (Mîrbad) kom bikî, ji Resûlullah ﷺ re xeberê bişîne." Paşê ew hat û Ebû Bekir û Omer jî pê re bûn. Ew li ser xurmayan rûnişt, ji Allah bereket xwest û paşê got: "Deyndarên xwe vexwîne û mafê wan bi temamî bide wan." Min hemû deynên ku li ser bavê min hebûn bi temamî dan û sêzdeh wesq zêde ma; heft jê cureyê Ecwa bûn û şeş jê cureyê Lewn bûn (an jî şeş Ecwa û heft Lewn bûn). Dema mexrebê ez rastî Resûlullah ﷺ hatim û ev yek jê re got. Ew bişirî û got: "Here cem Ebû Bekir û Omer û vê yekê ji wan re vebêje." Wan her duyan got: "Me dizanibû ku dema Resûlullah ﷺ tiştekî wiha bike, bêguman ev encam dê derkeve holê."
Werger û ravekirin ji hêla Khutba World ve, ji erebî hatine wergerandin.
Allah di hurman pêxist, da Jabir bikaribe deyna bavê xwe bide.
Bavê Jabir mir û deynê sî wasqî li pey xwe hişt. Deynxwazan di destpêkê de hilberîna hurman têrê nedidît; Jabir ji Pêxember ﷺ şîret xwest, û wî ji bo bereketa hilberînê dua kir.
Pîvaneke kevn ji bo tiştên bi girseyî; qasî wê ya rast li gorî herêm û pergala pîvanê diguherî.
Cihêkî vekirî ku hurm lê dihatin komkirin û hişk kirin.
Navên cureyên cuda yên hurman.
Zanyar ji vê yekê derdixin ku divê deynên kesekî mirî bi cidî bên dayîn û waris dikarin bi deyndaran re li ser peymaneke dadmend li hev bikin. Pêxember ﷺ Jabir teşwîq kir ku deyndarên xwe bi tevahî bide û ji bo barakah dua kir; zanyarî zêdebûna awarte wekî mûcîzeyek û nîşana bereketa Allah dibînin. Ev rivayet nabêje ku dua berpirsiyariya dayîna deynê diguherîne: mafê deyndar hîn jî dimîne.
- Deynên endamê malbata xwe yê mirî bi baldarî diyar bikin û bi deyndaran re bi rastî li hev bikin.
- Sond an sozê dayîna deynê nedin heke hûn nikarin pêk bînin; bi eşkereyî li çareseriyeke dadmend bigerin.
- Ji Allah barakah bixwazin û pê bawer bin, di heman demê de gavên pêwîst bavêjin da ku berpirsiyariyên xwe pêk bînin.
Her roj hedîsek, bi zimanê te
Sepan her roj hedîsek bi ravekirinê dide te, herwiha wek wîdjetekê li ser telefona te. Bikaranîna wê belaş e.