Sahih al-Bukhari, hedîsa 3404
Abu Huraira rivayet kiriye. Nivîsa erebî bi wergera me û ravekirinê.
Ji Abu Huraira hatiye rîwayetkirin
Sahih al-Bukhari bi tevahî pêbawer tê hesibandin.
Rîwayet
حَدَّثَنِي إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، حَدَّثَنَا رَوْحُ بْنُ عُبَادَةَ، حَدَّثَنَا عَوْفٌ، عَنِ الْحَسَنِ، وَمُحَمَّدٍ، وَخِلاَسٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنَّ مُوسَى كَانَ رَجُلاً حَيِيًّا سِتِّيرًا، لاَ يُرَى مِنْ جِلْدِهِ شَىْءٌ، اسْتِحْيَاءً مِنْهُ، فَآذَاهُ مَنْ آذَاهُ مِنْ بَنِي إِسْرَائِيلَ، فَقَالُوا مَا يَسْتَتِرُ هَذَا التَّسَتُّرَ إِلاَّ مِنْ عَيْبٍ بِجِلْدِهِ، إِمَّا بَرَصٌ وَإِمَّا أُدْرَةٌ وَإِمَّا آفَةٌ. وَإِنَّ اللَّهَ أَرَادَ أَنْ يُبَرِّئَهُ مِمَّا قَالُوا لِمُوسَى فَخَلاَ يَوْمًا وَحْدَهُ فَوَضَعَ ثِيَابَهُ عَلَى الْحَجَرِ ثُمَّ اغْتَسَلَ، فَلَمَّا فَرَغَ أَقْبَلَ إِلَى ثِيَابِهِ لِيَأْخُذَهَا، وَإِنَّ الْحَجَرَ عَدَا بِثَوْبِهِ، فَأَخَذَ مُوسَى عَصَاهُ وَطَلَبَ الْحَجَرَ، فَجَعَلَ يَقُولُ ثَوْبِي حَجَرُ، ثَوْبِي حَجَرُ، حَتَّى انْتَهَى إِلَى مَلإٍ مِنْ بَنِي إِسْرَائِيلَ، فَرَأَوْهُ عُرْيَانًا أَحْسَنَ مَا خَلَقَ اللَّهُ، وَأَبْرَأَهُ مِمَّا يَقُولُونَ، وَقَامَ الْحَجَرُ فَأَخَذَ ثَوْبَهُ فَلَبِسَهُ، وَطَفِقَ بِالْحَجَرِ ضَرْبًا بِعَصَاهُ، فَوَاللَّهِ إِنَّ بِالْحَجَرِ لَنَدَبًا مِنْ أَثَرِ ضَرْبِهِ ثَلاَثًا أَوْ أَرْبَعًا أَوْ خَمْسًا، فَذَلِكَ قَوْلُهُ {يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لاَ تَكُونُوا كَالَّذِينَ آذَوْا مُوسَى فَبَرَّأَهُ اللَّهُ مِمَّا قَالُوا وَكَانَ عِنْدَ اللَّهِ وَجِيهًا}."
Ebû Hureyre (razîyallahu anhu) ragihand: Resûlullah ﷺ got:
"Mûsa pêxember mêrekî şermok û haydar bû; ji ber zêdehiya şerma xwe, tiştek ji çermê wî nedihat dîtin. Hin kesên ji Benî Îsraîlê ew êşandin û gotin: 'Ew tenê ji ber ku di çermê wî de kêmasiyek heye xwe wiha vedişêre; yan birîn e, yan fîtik e, yan jî nexweşiyeke din e.' Allah xwest ku Mûsa ji wan gotinan paqij bike. Rojekê dema ku Mûsa bi tenê bû, cilên xwe danî ser kevirekî û dest bi xuslê kir. Gava ku xusla xwe qedand, ber bi cilên xve ve çû da ku wan hilde, lê kevir bi cilên wî re reviya. Mûsa gopalê xwe hilda û li pey kevir bezîya û digot: 'Ey kevir! Cilên min! Ey kevir! Cilên min!' Heta ku ew gihîşt komeke Benî Îsraîlê. Wan ew rût dît û dîtin ku ew ji hemû afirandeyên Allah ên herî bedew e. Bi vî awayî Allah ew ji wan îftirayan paqij kir. Kevir sekinî, Mûsa cilên xwe hildan û li xwe kirin, paşê bi gopalê xwe li kevir xist. Sond be bi Allah, li ser kevir şopên lêdanê hene, sê, çar an pênc şop. Ev bûyer sedema nazilbûna vê ayetê ye: {Ey yên ku bawer kirine! Nebin wekî wan kesên ku Mûsa êşandin, lê Allah ew ji wan gotinan paqij kir û ew li cem Allah rûmetdar bû}."
Werger û ravekirin ji hêla Khutba World ve, ji erebî hatine wergerandin.
Allah Mûsa ji îftîrayê paqij kir û bêgunehiya wî ji gelê wî re nîşan da.
Hadîs bi eşkere dibêje ku hin ji Îsraîliyan Mûsa bi kêmasiyeke laşî tawanbar kirin û Allah wî ji vê tawanê paqij kir.
Kesekî ku pir şerm û fedakariyê heye.
Allah eşkere kir ku tawanên li dijî Mûsa bêbingeh bûn.
Xwedî mertebeyeke bilind û ji aliyê Allah ve rûmetkirî.
Zanyarên klasîk tekez dikin ku pêxember ji îftirayên ku mirov dixwazin bi wan wan biçûk bikin têne parastin û Allah dikare rûmeta wan bi awayê ku bixwaze biparêze. Ev bûyer herwiha nîşan dide ku şerm û veşartina laş ne delîla kêmasiyekê ne. Îşareta Qur’anê bawermendan hişyar dike ku pêxemberan nerehet nekin û bi qedexeya giştî ya tawanên bêbingeh re girêdayî ye.
- Li ser bingeha gotegotan li ser laş an cilên kesekî dadweriyê neke.
- Ji bo şermê laşê xwe veşêre û sînorên kesên din bi rêz bigire.
- Dema tu îftirayeke bêheq dibihîzî, wê belav neke û navê baş ê kesê ku hatiye tawanbar kirin biparêze.
Her roj hedîsek, bi zimanê te
Sepan her roj hedîsek bi ravekirinê dide te, herwiha wek wîdjetekê li ser telefona te. Bikaranîna wê belaş e.