Sahih al-Bukhari, hedîsa 3652
Al-Bara' ibn Azib rivayet kiriye. Nivîsa erebî bi wergera me û ravekirinê.
Ji Al-Bara' ibn Azib hatiye rîwayetkirin
Sahih al-Bukhari bi tevahî pêbawer tê hesibandin.
Rîwayet
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ رَجَاءٍ، حَدَّثَنَا إِسْرَائِيلُ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، عَنِ الْبَرَاءِ، قَالَ اشْتَرَى أَبُو بَكْرٍ ـ رضى الله عنه ـ مِنْ عَازِبٍ رَحْلاً بِثَلاَثَةَ عَشَرَ دِرْهَمًا فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ لِعَازِبٍ مُرِ الْبَرَاءَ فَلْيَحْمِلْ إِلَىَّ رَحْلِي. فَقَالَ عَازِبٌ لاَ حَتَّى تُحَدِّثَنَا كَيْفَ صَنَعْتَ أَنْتَ وَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حِينَ خَرَجْتُمَا مِنْ مَكَّةَ وَالْمُشْرِكُونَ يَطْلُبُونَكُمْ قَالَ ارْتَحَلْنَا مِنْ مَكَّةَ، فَأَحْيَيْنَا أَوْ سَرَيْنَا لَيْلَتَنَا وَيَوْمَنَا حَتَّى أَظْهَرْنَا وَقَامَ قَائِمُ الظَّهِيرَةِ، فَرَمَيْتُ بِبَصَرِي هَلْ أَرَى مِنْ ظِلٍّ فَآوِيَ إِلَيْهِ، فَإِذَا صَخْرَةٌ أَتَيْتُهَا فَنَظَرْتُ بَقِيَّةَ ظِلٍّ لَهَا فَسَوَّيْتُهُ، ثُمَّ فَرَشْتُ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فِيهِ، ثُمَّ قُلْتُ لَهُ اضْطَجِعْ يَا نَبِيَّ اللَّهِ. فَاضْطَجَعَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ثُمَّ انْطَلَقْتُ أَنْظُرُ مَا حَوْلِي، هَلْ أَرَى مِنَ الطَّلَبِ أَحَدًا فَإِذَا أَنَا بِرَاعِي غَنَمٍ يَسُوقُ غَنَمَهُ إِلَى الصَّخْرَةِ يُرِيدُ مِنْهَا الَّذِي أَرَدْنَا، فَسَأَلْتُهُ فَقُلْتُ لَهُ لِمَنْ أَنْتَ يَا غُلاَمُ قَالَ لِرَجُلٍ مِنْ قُرَيْشٍ سَمَّاهُ فَعَرَفْتُهُ. فَقُلْتُ هَلْ فِي غَنَمِكَ مِنْ لَبَنٍ قَالَ نَعَمْ. قُلْتُ فَهَلْ أَنْتَ حَالِبٌ لَبَنًا قَالَ نَعَمْ. فَأَمَرْتُهُ فَاعْتَقَلَ شَاةً مِنْ غَنَمِهِ، ثُمَّ أَمَرْتُهُ أَنْ يَنْفُضَ ضَرْعَهَا مِنَ الْغُبَارِ، ثُمَّ أَمَرْتُهُ أَنْ يَنْفُضَ كَفَّيْهِ، فَقَالَ هَكَذَا ضَرَبَ إِحْدَى كَفَّيْهِ بِالأُخْرَى فَحَلَبَ لِي كُثْبَةً مِنْ لَبَنٍ، وَقَدْ جَعَلْتُ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِدَاوَةً عَلَى فَمِهَا خِرْقَةٌ، فَصَبَبْتُ عَلَى اللَّبَنِ حَتَّى بَرَدَ أَسْفَلُهُ، فَانْطَلَقْتُ بِهِ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَوَافَقْتُهُ قَدِ اسْتَيْقَظَ، فَقُلْتُ اشْرَبْ يَا رَسُولَ اللَّهِ. فَشَرِبَ حَتَّى رَضِيتُ ثُمَّ قُلْتُ قَدْ آنَ الرَّحِيلُ يَا رَسُولَ اللَّهِ. قَالَ " بَلَى ". فَارْتَحَلْنَا وَالْقَوْمُ يَطْلُبُونَا، فَلَمْ يُدْرِكْنَا أَحَدٌ مِنْهُمْ غَيْرُ سُرَاقَةَ بْنِ مَالِكِ بْنِ جُعْشُمٍ عَلَى فَرَسٍ لَهُ. فَقُلْتُ هَذَا الطَّلَبُ قَدْ لَحِقَنَا يَا رَسُولَ اللَّهِ. فَقَالَ " لاَ تَحْزَنْ إِنَّ اللَّهَ مَعَنَا ".
El-Bera’ ragihand: Ebû Bekir ji Azîb re kurtanek bi sêzdeh dîreman kirî. Ebû Bekir ji Azîb re got:
"Ji El-Bera’ re bibêje bila kurtana min hilgire." Azîb got: "Na, heya ku tu ji me re venegêrî ka te û Resûlullah ﷺ çi kirin dema ku we ji Mekkeyê derketin û muşrîk li pey we digeriyan." Ebû Bekir got: "Me ji Mekkeyê bar kir, me şeva xwe û roja xwe bi rê ve birin heya ku em gihîştin nîvro. Min li dora xwe nihêrî da ku ez siyekê bibînim û lê bimînim, ji nişka ve min kevirek dît û tê de hinekî sî hebû. Min ew cih rast kir û ji bo Pêxember ﷺ nivînek lê raxist û got: 'Ey Pêxemberê Allah, razê.' Pêxember ﷺ raziya. Paşê ez çûm ku li dora xwe binerim ka kesek li pey me ye yan na. Ji nişka ve min şivanek dît ku pezê xwe ber bi wî kevirî ve diajot; ew jî li heman tiştê ku me dixwest digeriya. Min jê pirsî: 'Ey lawo, tu yê kê yî?' Wî got: 'Ez yê mêrekî ji Qureyş im.' Wî navê wî mêrî got û min ew nas kir. Min jê pirsî: 'Di pezê te de şîr heye?' Wî got: 'Erê.' Min got: 'Tu dikarî ji me re şîr bikî?' Wî got: 'Erê.' Min ferman da wî ku lingê pezê girê bide, paşê memika wê ji tozê paqij bike, û dûv re destên xwe ji tozê paqij bike. Wî destên xwe li hev xistin û wiha toz jê rakir. Paşê wî hinekî şîr ji min re kir. Min ji bo Resûlullah ﷺ tûrikekî çermîn hebû ku devê wê bi perçeyekî qumaşê girtî bû. Min av rijand ser şîr heya ku binê wê sar bû. Paşê min şîr bir cem Pêxember ﷺ û min dît ku ew hişyar bûye. Min got: 'Ey Resûlê Allah, vexwe.' Wî vexwar heya ku ez razî bûm. Paşê min got: 'Ey Resûlê Allah, dema çûnê hatiye.' Wî got: 'Belê.' Me bar kir û qewm li pey me digeriya, lê kesek ji wan negihîşt me ji bilî Suraqe bîn Malik bîn Cu‘şum ku li ser hespê xwe bû. Min got: 'Ey Resûlê Allah, ev kesên ku li me digerin gihîştin me!' Wî got: 'Xemgîn nebe, bêguman Allah bi me re ye.'
Werger û ravekirin ji hêla Khutba World ve, ji erebî hatine wergerandin.
Ebû Bekir di dema hîcretê de xizmeta Pêxember ﷺ kir û xwe spart Allahê.
Veguhastin derketina Pêxember ﷺ û Ebû Bekir ji Mekkeyê vedibêje, dema ku Qureyşî ew dişopandin.
Derketina Pêxember ﷺ û hevalên wî ji Mekkeyê ber bi Medîneyê.
Pereyekî zîvîn ku di wê demê de wekî pereyê danûstandinê dihat bikaranîn.
Suraqa ibn Malik, siwarê ku di rêwîtiyê de reviyan dişopand.
Zanyarên klasîk ji vê vegotinê derdixin ku xwe spartina Allahê bi tevgera hişmend re hevdem e: Ebû Bekir li penagehê geriya, derdorê çavdêrî kir û ji bo xwarin û vexwarinê xema xwe xwar. Çîrok herwiha hevaltiya wî ya dilsoz û xema wî ji bo Pêxember ﷺ nîşan dide. Gotina «Allah bi me re ye» piştgiriya Allahê diyar dike; zanyar vê piştgiriyê li gorî mezinahiya Allahê rave dikin, bêyî ku Wî bi afirandiyan re bidin ber hev.
- Xwe bispêre Allahê û di heman demê de tedbîrên hişmend bigire.
- Xema kesên ku pişta xwe bi te ve girêdidin bixwe, bi alîkariya pratîk û baldariyê jî.
- Li hember xeterê aram bimîne û bîr bîne ku Allah piştgiriya bendeyên Xwe dike.
Her roj hedîsek, bi zimanê te
Sepan her roj hedîsek bi ravekirinê dide te, herwiha wek wîdjetekê li ser telefona te. Bikaranîna wê belaş e.