Sahih al-Bukhari, hedîsa 3672
Aisha rivayet kiriye. Nivîsa erebî bi wergera me û ravekirinê.
Ji Aisha hatiye rîwayetkirin
Sahih al-Bukhari bi tevahî pêbawer tê hesibandin.
Rîwayet
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْقَاسِمِ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ أَنَّهَا قَالَتْ خَرَجْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي بَعْضِ أَسْفَارِهِ، حَتَّى إِذَا كُنَّا بِالْبَيْدَاءِ أَوْ بِذَاتِ الْجَيْشِ انْقَطَعَ عِقْدٌ لِي، فَأَقَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَى الْتِمَاسِهِ، وَأَقَامَ النَّاسُ مَعَهُ، وَلَيْسُوا عَلَى مَاءٍ وَلَيْسَ مَعَهُمْ مَاءٌ، فَأَتَى النَّاسُ أَبَا بَكْرٍ، فَقَالُوا أَلاَ تَرَى مَا صَنَعَتْ عَائِشَةُ أَقَامَتْ بِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَبِالنَّاسِ مَعَهُ، وَلَيْسُوا عَلَى مَاءٍ وَلَيْسَ مَعَهُمْ مَاءٌ، فَجَاءَ أَبُو بَكْرٍ وَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَاضِعٌ رَأْسَهُ عَلَى فَخِذِي قَدْ نَامَ، فَقَالَ حَبَسْتِ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَالنَّاسَ، وَلَيْسُوا عَلَى مَاءٍ وَلَيْسَ مَعَهُمْ مَاءٌ قَالَتْ فَعَاتَبَنِي، وَقَالَ مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ يَقُولَ، وَجَعَلَ يَطْعُنُنِي بِيَدِهِ فِي خَاصِرَتِي، فَلاَ يَمْنَعُنِي مِنَ التَّحَرُّكِ إِلاَّ مَكَانُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَى فَخِذِي، فَنَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حَتَّى أَصْبَحَ عَلَى غَيْرِ مَاءٍ فَأَنْزَلَ اللَّهُ آيَةَ التَّيَمُّمِ، فَتَيَمَّمُوا، فَقَالَ أُسَيْدُ بْنُ الْحُضَيْرِ مَا هِيَ بِأَوَّلِ بَرَكَتِكُمْ يَا آلَ أَبِي بَكْرٍ. فَقَالَتْ عَائِشَةُ فَبَعَثْنَا الْبَعِيرَ الَّذِي كُنْتُ عَلَيْهِ فَوَجَدْنَا الْعِقْدَ تَحْتَهُ.
Quteybe kurê Seîd ji Malik, ji Ebdurehman kurê Qasim, ji bavê wî, û ji Ayişeyê - Xwedê jê razî be - rivayet kiriye ku wê got: Em bi Resûlê Allah ﷺ re di hinek seferên wî de derketin, heta ku em gihîştin Beyda an jî Zat-ul-Ceyşê, moriyeka min qetiya û winda bû. Resûlê Allah ﷺ ji bo lêgerîna wê sekinî û xelk jî pê re sekinîn. Li wê derê av tunebû û li cem wan jî av tunebû. Xelk hatin cem Ebû Bekir û gotin:
"Ma tu nabînî ka Ayişeyê çi kir? Wê Resûlê Allah ﷺ û xelk li cihekî bê av da sekinandin û av jî li cem wan nîne." Ebû Bekir hat dema ku Resûlê Allah ﷺ serê xwe danîbû ser rana min û razabû. Wî got: "Te Resûlê Allah ﷺ û xelk li cihekî bê av da sekinandin û av jî li cem wan nîne." Paşê ez şermezar kirim û tiştê ku Allah xwest got, û bi destê xwe li kêleka min xist, lê cihê serê Resûlê Allah ﷺ yê li ser rana min rê li ber tevgera min digirt. Resûlê Allah ﷺ heta sibehê razabû û av peyda nebû. Hingê Allah ayeta teyemmumê nazil kir û wan teyemmum kirin. Useyd kurê Hudeyr got: "Ey malbata Ebû Bekir! Ev ne bereketa we ya yekem e." Ayişeyê got: Me deveşa ku ez li ser rûniştibûm rakir û me morik li binê wê dît.
Werger û ravekirin ji hêla Khutba World ve, ji erebî hatine wergerandin.
Windabûna gerdeniya Aîşeyê bû sedema eşkerekirina hukmê teyemmumê.
Di dema rêwîtiyekê de gerdeniya Aîşeyê winda bû. Kom rawestiya û av bi xwe re tune bû. Dema Pêxember ﷺ ji xew şiyar bû, hîn jî av tunebû; wê demê ayeta derbarê teyemmumê de hate eşkerekirin.
Awayekî paqijkirina ayînî ya destûrdayî ye bi axa paqij, dema av tune be an neyê bikaranîn.
Navên cihên li ser rêya rêwîtiyê ne ku bûyer lê qewimî.
Zanyarên klasîk ji vê yekê derdixin ku teyemmum dema av tune be alternatîfeke ji aliyê Allah ve hatiye destnîşankirin e û dikare bi wê nimêj bi awayekî derbasdar were kirin. Bûyer herwiha nîşan dide ku Pêxember ﷺ rewşa hevalên xwe dihesiband û ku îmtîhan dikare bibe sedema keremeke xwedayî ya mayînde. Mezhebên fikhê li ser bingeha vê û vegotinên din şertên rast û awayê kirina teyemmumê digirin ber xwe.
- Rêzikên teyemmumê fêr bibe, da ku bizanibî dema av tune be çawa xwe ji aliyê ayînî ve paqij bikî.
- Li hember zehmetiyan bi sebir bin û li başiya ku Allah dikare ji wan derxe bigere.
- Bi baldarî bi kesên din re tevbigerin û rewşên wan li ber çavan bigirin.
Her roj hedîsek, bi zimanê te
Sepan her roj hedîsek bi ravekirinê dide te, herwiha wek wîdjetekê li ser telefona te. Bikaranîna wê belaş e.