Sahih al-Bukhari, hedîsa 4093
Aisha rivayet kiriye. Nivîsa erebî bi wergera me û ravekirinê.
Ji Aisha hatiye rîwayetkirin
Sahih al-Bukhari bi tevahî pêbawer tê hesibandin.
Rîwayet
حَدَّثَنَا عُبَيْدُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، عَنْ هِشَامٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ قَالَتِ اسْتَأْذَنَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم أَبُو بَكْرٍ فِي الْخُرُوجِ حِينَ اشْتَدَّ عَلَيْهِ الأَذَى، فَقَالَ لَهُ " أَقِمْ ". فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَتَطْمَعُ أَنْ يُؤْذَنَ لَكَ، فَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " إِنِّي لأَرْجُو ذَلِكَ " قَالَتْ فَانْتَظَرَهُ أَبُو بَكْرٍ فَأَتَاهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ذَاتَ يَوْمٍ ظُهْرًا فَنَادَاهُ فَقَالَ " أَخْرِجْ مَنْ عِنْدَكَ ". فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ إِنَّمَا هُمَا ابْنَتَاىَ. فَقَالَ " أَشَعَرْتَ أَنَّهُ قَدْ أُذِنَ لِي فِي الْخُرُوجِ ". فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ الصُّحْبَةُ. فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " الصُّحْبَةُ ". قَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ عِنْدِي نَاقَتَانِ قَدْ كُنْتُ أَعْدَدْتُهُمَا لِلْخُرُوجِ. فَأَعْطَى النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم إِحْدَاهُمَا وَهْىَ الْجَدْعَاءُ، فَرَكِبَا فَانْطَلَقَا حَتَّى أَتَيَا الْغَارَ، وَهْوَ بِثَوْرٍ، فَتَوَارَيَا فِيهِ، فَكَانَ عَامِرُ بْنُ فُهَيْرَةَ غُلاَمًا لِعَبْدِ اللَّهِ بْنِ الطُّفَيْلِ بْنِ سَخْبَرَةَ أَخُو عَائِشَةَ لأُمِّهَا، وَكَانَتْ لأَبِي بَكْرٍ مِنْحَةٌ، فَكَانَ يَرُوحُ بِهَا وَيَغْدُو عَلَيْهِمْ، وَيُصْبِحُ فَيَدَّلِجُ إِلَيْهِمَا ثُمَّ يَسْرَحُ، فَلاَ يَفْطُنُ بِهِ أَحَدٌ مِنَ الرِّعَاءِ، فَلَمَّا خَرَجَ خَرَجَ مَعَهُمَا يُعْقِبَانِهِ حَتَّى قَدِمَا الْمَدِينَةَ، فَقُتِلَ عَامِرُ بْنُ فُهَيْرَةَ يَوْمَ بِئْرِ مَعُونَةَ. وَعَنْ أَبِي أُسَامَةَ قَالَ قَالَ هِشَامُ بْنُ عُرْوَةَ فَأَخْبَرَنِي أَبِي قَالَ لَمَّا قُتِلَ الَّذِينَ بِبِئْرِ مَعُونَةَ وَأُسِرَ عَمْرُو بْنُ أُمَيَّةَ الضَّمْرِيُّ قَالَ لَهُ عَامِرُ بْنُ الطُّفَيْلِ مَنْ هَذَا فَأَشَارَ إِلَى قَتِيلٍ، فَقَالَ لَهُ عَمْرُو بْنُ أُمَيَّةَ هَذَا عَامِرُ بْنُ فُهَيْرَةَ. فَقَالَ لَقَدْ رَأَيْتُهُ بَعْدَ مَا قُتِلَ رُفِعَ إِلَى السَّمَاءِ حَتَّى إِنِّي لأَنْظُرُ إِلَى السَّمَاءِ بَيْنَهُ وَبَيْنَ الأَرْضِ، ثُمَّ وُضِعَ. فَأَتَى النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم خَبَرُهُمْ فَنَعَاهُمْ فَقَالَ " إِنَّ أَصْحَابَكُمْ قَدْ أُصِيبُوا، وَإِنَّهُمْ قَدْ سَأَلُوا رَبَّهُمْ، فَقَالُوا رَبَّنَا أَخْبِرْ عَنَّا إِخْوَانَنَا بِمَا رَضِينَا عَنْكَ وَرَضِيتَ عَنَّا. فَأَخْبَرَهُمْ عَنْهُمْ ". وَأُصِيبَ يَوْمَئِذٍ فِيهِمْ عُرْوَةُ بْنُ أَسْمَاءَ بْنِ الصَّلْتِ، فَسُمِّيَ عُرْوَةُ بِهِ، وَمُنْذِرُ بْنُ عَمْرٍو سُمِّيَ بِهِ مُنْذِرًا.
Aişe (r.a.) wiha rivayet dike: Dema ku êş û azara ji aliyê kafiran ve zêde bû, Ebû Bekir (r.a.) destûr xwest ku ji Mekkeyê derkeve, lê Pêxember ﷺ jê re got:
"Li vir bimîne." Ebû Bekir got: "Ey Resûlê Allah! Hêvî dikî ku ji te re jî destûra koçkirinê bê dayîn?" Resûlê Allah ﷺ bersiv da: "Erê, ez hêvî dikim." Loma Ebû Bekir li benda wî ma. Rojekê di nîvro de Resûlê Allah ﷺ hat cem wî û got: "Bila her kesê li cem te ye niha derkeve." Ebû Bekir got: "Tenê du keçên min li cem min in." Pêxember ﷺ pirsî: "Te fêm kir ku ji min re destûra derketinê hatiye dayîn?" Ebû Bekir got: "Ey Resûlê Allah! Ez dixwazim bi te re werim." Pêxember ﷺ got: "Tu yê bi min re werî." Ebû Bekir got: "Ey Resûlê Allah! Du deveyên min hene ku min ji bo rêwîtiyê amade kirine." Wî yek ji wan bi navê 'El-Ced'a' da Pêxember ﷺ. Her du siwar bûn û çûn heta gihîştin şikefta li Çiyayê Sewrê û xwe tê de veşartin. Amir bin Fuheyre xulamê Ebdullah bin Tufeyl bin Sexbere bû, ku birayê Aişeyê yê ji aliyê dayikê ve bû. Deveke şîrdêr a Ebû Bekir hebû; Amir bi şev di tariyê de derdiket û berî nîvro dihat cem wan, paşê dewar dibir çêreyê da ku tu şivan fêm nekin. Dema Pêxember ﷺ û Ebû Bekir ji şikeftê derketin, Amir jî bi wan re çû û heta gihîştin Medîneyê, carinan ew li pişta deven wan siwar dikirin. Amir bin Fuheyre di roja Bîr Me'ûneyê de şehîd ket. Urwe (r.a.) wiha rivayet dike: Dema ku misilmanên li Bîr Me'ûneyê şehîd ketin û Emr bin Umeyye Ed-Damrî dîl hat girtin, Amir bin Tufeyl îşaret bi kesekî kuştî kir û pirsî: "Ev kî ye?" Emr bin Umeyye bersiv da: "Ev Amir bin Fuheyre ye." Amir bin Tufeyl got: "Min dît ku piştî kuştina wî, ew heta ezmanan hate bilindkirin, wisa ku min ezman di navbera wî û erdê de didît, paşê ew daket erdê." Xebara wan gihîşte Pêxember ﷺ û wî mirina wan ragihand û got: "Hevalên we şehîd ketine û wan ji Rebê xwe xwestin û gotin: 'Rebê me! Ji birayên me re agahdar bike ku em ji te razî ne û tu jî ji me razî yî.' Loma Allah agahiya wan da wan (Pêxember ﷺ û hevalên wî)." Di wê rojê de Urwe bin Esma bin Selat jî di nav wan de şehîd ket û navê Urwe (bin Zubeyr) li ser navê wî hate danîn; her wiha Munzir bin Emr jî şehîd ket û navê Munzir (bin Zubeyr) li ser navê wî hate danîn.
Werger û ravekirin ji hêla Khutba World ve, ji erebî hatine wergerandin.
Ebû Bekir di dema hîcretê de şerîkê Pêxember ﷺ bû û bi dilsozî xizmeta wî kir.
Hedîs hîcreta ji Mekkeyê ber bi Medîneyê ve vedibêje, piştî ku zordarî giran bû. Pêxember ﷺ destûr wergirt ku biçê û Ebû Bekir jî bi wî re çû.
Koçkirina Pêxember ﷺ û hevalên wî ji Mekkeyê ber bi Medîneyê ve.
Şikefta ku Pêxember ﷺ û Ebû Bekir dema ji Mekkeyê derdiketin de tê de veşartin.
Cihê ku komek misilman lê hatin kuştin; di nav wan de Amîr ibn Fuheyre jî hebû.
Zanyarên klasîk ji vê rîwayetê derdixin ku Ebû Bekir wekî hevalê Pêxember ﷺ di dema hîcretê de xwedî hêjayiyeke taybet bû. Rîwayet herwiha nîşan dide ku pêbaweriya bi Allah re bi kirina tedbîrên pêwist re tê hev: heywanên siwarî hatin amadekirin û alîkarî û xwarin hatin peydakirin. Zanyar bilindbûna Amîr ibn Fuheyre piştî mirina wî wekî mûcîzeyek û rûmeteke Allah ji bo şehîdek dibînin.
- Ji bo karê dijwar bi baldarî xwe amade bike û pişta xwe bi Allah ve girêde.
- Bi alîkariya pratîkî piştgirî bide kesên di bin zextê de û dilsoziya xwe nîşan bide.
- Dema encameke baş hîn xuya nabe, sebir bike.
Her roj hedîsek, bi zimanê te
Sepan her roj hedîsek bi ravekirinê dide te, herwiha wek wîdjetekê li ser telefona te. Bikaranîna wê belaş e.