Sahih al-Bukhari, hedîsa 421
Anas ibn Malik rivayet kiriye. Nivîsa erebî bi wergera me û ravekirinê.
Ji Anas ibn Malik hatiye rîwayetkirin
Sahih al-Bukhari bi tevahî pêbawer tê hesibandin.
Rîwayet
وَقَالَ إِبْرَاهِيمُ عَنْ عَبْدِ الْعَزِيزِ بْنِ صُهَيْبٍ، عَنْ أَنَسٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ أُتِيَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بِمَالٍ مِنَ الْبَحْرَيْنِ فَقَالَ " انْثُرُوهُ فِي الْمَسْجِدِ ". وَكَانَ أَكْثَرَ مَالٍ أُتِيَ بِهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم، فَخَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِلَى الصَّلاَةِ، وَلَمْ يَلْتَفِتْ إِلَيْهِ، فَلَمَّا قَضَى الصَّلاَةَ جَاءَ فَجَلَسَ إِلَيْهِ، فَمَا كَانَ يَرَى أَحَدًا إِلاَّ أَعْطَاهُ، إِذْ جَاءَهُ الْعَبَّاسُ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ، أَعْطِنِي فَإِنِّي فَادَيْتُ نَفْسِي وَفَادَيْتُ عَقِيلاً، فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " خُذْ ". فَحَثَا فِي ثَوْبِهِ، ثُمَّ ذَهَبَ يُقِلُّهُ فَلَمْ يَسْتَطِعْ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ، أُؤْمُرْ بَعْضَهُمْ يَرْفَعُهُ إِلَىَّ. قَالَ " لاَ ". قَالَ فَارْفَعْهُ أَنْتَ عَلَىَّ. قَالَ " لاَ ". فَنَثَرَ مِنْهُ، ثُمَّ ذَهَبَ يُقِلُّهُ، فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ، أُؤْمُرْ بَعْضَهُمْ يَرْفَعْهُ عَلَىَّ. قَالَ " لاَ ". قَالَ فَارْفَعْهُ أَنْتَ عَلَىَّ. قَالَ " لاَ ". فَنَثَرَ مِنْهُ، ثُمَّ احْتَمَلَهُ فَأَلْقَاهُ عَلَى كَاهِلِهِ ثُمَّ انْطَلَقَ، فَمَا زَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُتْبِعُهُ بَصَرَهُ حَتَّى خَفِيَ عَلَيْنَا، عَجَبًا مِنْ حِرْصِهِ، فَمَا قَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَثَمَّ مِنْهَا دِرْهَمٌ.
Îbrahîm ji Ebdul-Ezîz bîn Suheyb, ew jî ji Enes (razî Allah be) rivayet dike û dibêje: Ji Behreynê mal hate cem Pêxember ﷺ. Wî ferman da:
"Wê di mizgeftê de belav bikin." Ev mezintirîn mal bû ku hatibû cem Resûlullah ﷺ. Paşê Resûlullah ﷺ derket ji bo nimêjê û qet li wî malî nenihêrt. Gava nimêj xelas kir, hat û li kêleka wî malî rûnişt û her kî dît, jê dida. Ebas hat û got: "Ey Resûlê Allah! Ji min re jî bide, çimkî min fidye ji bo xwe û ji bo Eqîl da." Resûlullah ﷺ jê re got: "Hilde." Wî di kincê xwe de tijî kir, paşê hewl da ku rake lê nikaribû. Got: "Ey Resûlê Allah! Ferman bide yekî ku wê rake û bide min." Wî got: "Na." Got: "Tu bi xwe wê rake ser min." Wî got: "Na." Wî hinek jê rijand, paşê hewl da rake, got: "Ey Resûlê Allah! Ferman bide yekî ku wê rake ser min." Wî got: "Na." Got: "Tu bi xwe wê rake ser min." Wî got: "Na." Wî dîsa hinek jê rijand, paşê ew hilgirt û avêt ser milê xwe û çû. Resûlullah ﷺ li dû wî dinihêrt heta ku ji ber çavan winda bû, ji ber çavnebariya wî ecêbmayî mabû. Resûlullah ﷺ radanebû heta ku dirhemek jî ji wî malî nema.
Werger û ravekirin ji hêla Khutba World ve, ji erebî hatine wergerandin.
Pêxember ﷺ hemû dewlemendiya ji Behreynê bêyî derengxistin dabeş kir.
Herêmeke li perava rojhilatê Nîvgirava Erebî ku dewlemendî ji wir hatibû.
Pereyek ku ji bo azadkirina kesekî tê dayîn; Al-Abbas got ku wî ev pere ji bo xwe û Aqil daye.
Pereyeke zîvîn ku wê demê wek pere dihat bikaranîn.
Zanyar ji vê yekê derdixin ku rêveberek dikare dewlemendiya wergirtî bi dadperwerî û bi dilovanî di nav kesên ku mafê wan lê heye de belav bike. Pêxember ﷺ di dema nimêjê de nehêla ku pere bala wî belav bike û paşê hemû pere belav kir. Çîrok herwiha çavbirçîtiya mirovî ya Al-Abbas nîşan dide, bêyî ku Pêxember ﷺ para wî jê bigire. Mezhebên fiqhê erkê belavkirina sedeqeya ferz li gorî rêgezên wê qebûl dikin; ev bûyer di heman demê de nimûneyek ji dilovaniya bijartî ye.
- Alîkarî an dewlemendiya wergirtî di wextê xwe de bide kesên ku mafê wan lê heye.
- Nehêle ku mal û dewlet bala te ji nimêjê û erkên din dûr bixe.
- Bi dilovanî bide, lê çavkaniyan bi dadperwerî belav bike.
Her roj hedîsek, bi zimanê te
Sepan her roj hedîsek bi ravekirinê dide te, herwiha wek wîdjetekê li ser telefona te. Bikaranîna wê belaş e.