Sahih al-Bukhari, hedîsa 425
Itban ibn Malik rivayet kiriye. Nivîsa erebî bi wergera me û ravekirinê.
Ji al‑Bukhari heta Pêxember ﷺ
- 1Sa'id ibn Ufayrji al‑Bukhari re vegotسَعِيدُ بْنُ عُفَيْرٍ
- 2Al‑Laythاللَّيْثُ
- 3Uqaylعُقَيْلٌ
- 4Ibn Shihabابْنِ شِهَابٍ
- 5Mahmud ibn ar‑Rabi' al‑Ansariمَحْمُودُ بْنُ الرَّبِيعِ الأَنْصَارِيُّ
- 6Resûlê Allah ﷺرَسُولُ اللَّهِ ﷺ
Rêz li gorî nivîsa erebî ya vê rîwayetê ye. Nav ji erebî bi tîpên latînî hatine nivîsandin. Sahih al-Bukhari bi tevahî pêbawer tê hesibandin.
Rîwayet
حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ عُفَيْرٍ، قَالَ حَدَّثَنِي اللَّيْثُ، قَالَ حَدَّثَنِي عُقَيْلٌ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي مَحْمُودُ بْنُ الرَّبِيعِ الأَنْصَارِيُّ، أَنَّ عِتْبَانَ بْنَ مَالِكٍ ـ وَهُوَ مِنْ أَصْحَابِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِمَّنْ شَهِدَ بَدْرًا مِنَ الأَنْصَارِ ـ أَنَّهُ أَتَى رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ، قَدْ أَنْكَرْتُ بَصَرِي، وَأَنَا أُصَلِّي لِقَوْمِي، فَإِذَا كَانَتِ الأَمْطَارُ سَالَ الْوَادِي الَّذِي بَيْنِي وَبَيْنَهُمْ، لَمْ أَسْتَطِعْ أَنْ آتِيَ مَسْجِدَهُمْ فَأُصَلِّيَ بِهِمْ، وَوَدِدْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَنَّكَ تَأْتِينِي فَتُصَلِّيَ فِي بَيْتِي، فَأَتَّخِذَهُ مُصَلًّى. قَالَ فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " سَأَفْعَلُ إِنْ شَاءَ اللَّهُ ". قَالَ عِتْبَانُ فَغَدَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَبُو بَكْرٍ حِينَ ارْتَفَعَ النَّهَارُ، فَاسْتَأْذَنَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَذِنْتُ لَهُ، فَلَمْ يَجْلِسْ حَتَّى دَخَلَ الْبَيْتَ ثُمَّ قَالَ " أَيْنَ تُحِبُّ أَنْ أُصَلِّيَ مِنْ بَيْتِكَ ". قَالَ فَأَشَرْتُ لَهُ إِلَى نَاحِيَةٍ مِنَ الْبَيْتِ، فَقَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَكَبَّرَ، فَقُمْنَا فَصَفَّنَا، فَصَلَّى رَكْعَتَيْنِ ثُمَّ سَلَّمَ، قَالَ وَحَبَسْنَاهُ عَلَى خَزِيرَةٍ صَنَعْنَاهَا لَهُ. قَالَ فَثَابَ فِي الْبَيْتِ رِجَالٌ مِنْ أَهْلِ الدَّارِ ذَوُو عَدَدٍ فَاجْتَمَعُوا، فَقَالَ قَائِلٌ مِنْهُمْ أَيْنَ مَالِكُ بْنُ الدُّخَيْشِنِ أَوِ ابْنُ الدُّخْشُنِ فَقَالَ بَعْضُهُمْ ذَلِكَ مُنَافِقٌ لاَ يُحِبُّ اللَّهَ وَرَسُولَهُ. فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " لاَ تَقُلْ ذَلِكَ، أَلاَ تَرَاهُ قَدْ قَالَ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ. يُرِيدُ بِذَلِكَ وَجْهَ اللَّهِ ". قَالَ اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَعْلَمُ. قَالَ فَإِنَّا نَرَى وَجْهَهُ وَنَصِيحَتَهُ إِلَى الْمُنَافِقِينَ. قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " فَإِنَّ اللَّهَ قَدْ حَرَّمَ عَلَى النَّارِ مَنْ قَالَ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ. يَبْتَغِي بِذَلِكَ وَجْهَ اللَّهِ ". قَالَ ابْنُ شِهَابٍ ثُمَّ سَأَلْتُ الْحُصَيْنَ بْنَ مُحَمَّدٍ الأَنْصَارِيَّ ـ وَهْوَ أَحَدُ بَنِي سَالِمٍ وَهُوَ مِنْ سَرَاتِهِمْ ـ عَنْ حَدِيثِ مَحْمُودِ بْنِ الرَّبِيعِ، فَصَدَّقَهُ بِذَلِكَ.
Seîd bin Ufeyr ji me re ragihand; wî got Leys ji min re ragihand; wî got Uqeyl ji min re ragihand, ji Ibn Şîhab, wî got Mehmûd bin Rebî‘ el-Ensarî ji min re xeber da: Îtban bin Malik — ku ji hevalên Resûlullah ﷺ û ji Ensarên ku di şerê Bedirê de amade bûbûn bû — hat cem Resûlullah ﷺ û got:
"Ya Resûlallah! Çavên min lawaz bûne û ez ji qewmê xwe re nimêjê dikim. Dema baran dibare, newala di navbera min û wan de tijî av dibe û ez nikarim herim mizgefta wan da ku bi wan re nimêj bikim. Ya Resûlallah! Ez dixwazim tu werî mala min û li wir nimêj bikî, da ku ez wê derê wekî cihê nimêjê (musella) diyar bikim." Resûlullah ﷺ ferman kir: "Eger Allah bixwaze, ez ê wiha bikim." Îtban got: Roja din dema roj bilind bû, Resûlullah ﷺ û Ebû Bekr hatin. Resûlullah ﷺ destûr xwest û min destûr da wî. Ew rûnenişt heta ku ket hundirê malê û paşê pirsî: "Tu dixwazî ez li kîjan aliyê mala te nimêj bikim?" Min jî îşaret bi goşeyekî malê kir. Resûlullah ﷺ rabû ser piyan û tekbîr anî (Allahu Ekber got), em jî rabûn û li pişt wî rêz bûn; wî du rek‘et nimêj kir û selam da. Paşê me ew ji bo xwarina bi navê 'Xezîre' ya ku me ji bo wî amade kiribû, hişt ku bimîne. Di wê demê de çend mêrên ji ehlê malê kom bûn û yekî ji wan pirsî: "Malik bin Duxeyşin an Ibn Duxşun li ku ye?" Hinekî ji wan gotin: "Ew munafiq e û Allah û Resûlê Wî hez nake." Li ser vê yekê Resûlullah ﷺ ferman kir: "Wisa nebêjin! Ma we nedîtiye ku wî tenê ji bo rûyê Allah gotiye 'La îlahe îllallah'?" Wan got: "Allah û Resûlê Wî baştir dizanin. Lê em dibînin ku ew rûyê xwe û şîreta xwe dide munafiqan." Resûlullah ﷺ ferman kir: "Bêguman Allah ew kes qedexe kiriye ji agirê dojehê ku bi dilsozî û ji bo rûyê Allah bêje 'La îlahe îllallah'." Ibn Şîhab got: Paşê min ji Huseyn bin Muhemmed el-Ensarî — ku ji Benî Salim bû û ji serokên wan bû — li ser hadîsa Mehmûd bin Rebî‘ pirsî û wî jî ev yek rast derxist.
Werger û ravekirin ji hêla Khutba World ve, ji erebî hatine wergerandin.
‘Itban ji Pêxember ﷺ dixwaze ku li mala wî nimêjê bike û hîn dike ku di dadkirina kesên din de xwe bigirin.
‘Itban ibn Malik dîtina wî lawaz bû û dema baran dibarî, ji ber ku newal di bin avê de mabû, nikaribû bigihîje mizgeftê da ku pêşî li civata xwe di nimêjê de bigire.
Cihêkî diyarkirî ku kes lê nimêj dike.
Xwarinek germ an şorbeyek ku di wê demê de dihat amadekirin.
Ji bilî Allahê tu îlahê bi heq nîne ku bê perestîn.
Zanyar ji vê rivayetê derdixin ku nimêja neferz a li malê derbasdar e û dikare cihê ku Pêxember ﷺ lê nimêj kiriye wekî cihê nimêjê bê diyarkirin. Pêxember ﷺ herwiha hîn dike ku mirov xwe bigirin: dema kes şehadeta îmanê dibêjin, divê bi hêsanî neyên bi nifaqê tawanbarkirin. Soza parastinê ji Agirê Dojehê ji bo wan e ku van gotinan bi dilpakî dibêjin û razîbûna Allahê dixwazin; ev soz destûr nede ku guneh bêne paşguhkirin.
- Ger te astengiyên laşî an şert û mercên dijwar hene, ji bo ku bikaribî nimêjê bidomînî alîkariya pratîk bixwaze.
- Kesekî tenê li ser bingeha gumanan wekî munafiq nenasîne; dadkirina dilpakiyê ji Allah re bihêle.
- Şehadeta îmanê bi hişyarî û dilpakî bibêje, û dilpakiyê bi îbadet û tevgera xwe nîşan bide.
Her roj hedîsek, bi zimanê te
Sepan her roj hedîsek bi ravekirinê dide te, herwiha wek wîdjetekê li ser telefona te. Bikaranîna wê belaş e.