Sahih al-Bukhari, hedîsa 4552
Abdullah ibn Abbas rivayet kiriye. Nivîsa erebî bi wergera me û ravekirinê.
Ji al‑Bukhari heta Ibn Abu Mulayka
- 1Nasr ibn Ali ibn Nasrji al‑Bukhari re vegotنَصْرُ بْنُ عَلِيِّ بْنِ نَصْرٍ
- 2Abdullah ibn Dawudعَبْدُ اللَّهِ بْنُ دَاوُدَ
- 3Ibn Jurayjابْنِ جُرَيْجٍ
- 4Ibn Abu Mulaykaابْنِ أَبِي مُلَيْكَةَ
Rêz li gorî nivîsa erebî ya vê rîwayetê ye. Nav ji erebî bi tîpên latînî hatine nivîsandin. Sahih al-Bukhari bi tevahî pêbawer tê hesibandin.
Rîwayet
حَدَّثَنَا نَصْرُ بْنُ عَلِيِّ بْنِ نَصْرٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ دَاوُدَ، عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ، عَنِ ابْنِ أَبِي مُلَيْكَةَ، أَنَّ امْرَأَتَيْنِ، كَانَتَا تَخْرِزَانِ فِي بَيْتٍ ـ أَوْ فِي الْحُجْرَةِ ـ فَخَرَجَتْ إِحْدَاهُمَا وَقَدْ أُنْفِذَ بِإِشْفًى فِي كَفِّهَا، فَادَّعَتْ عَلَى الأُخْرَى، فَرُفِعَ إِلَى ابْنِ عَبَّاسٍ، فَقَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " لَوْ يُعْطَى النَّاسُ بِدَعْوَاهُمْ لَذَهَبَ دِمَاءُ قَوْمٍ وَأَمْوَالُهُمْ ". ذَكِّرُوهَا بِاللَّهِ وَاقْرَءُوا عَلَيْهَا {إِنَّ الَّذِينَ يَشْتَرُونَ بِعَهْدِ اللَّهِ}. فَذَكَّرُوهَا فَاعْتَرَفَتْ، فَقَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " الْيَمِينُ عَلَى الْمُدَّعَى عَلَيْهِ ".
Îbn Ebû Muleyke ragihand: Du jin di xaniyekî de — an jî di odeyekê de — solan dirûtin. Paşê yek ji wan bi derziyekê ku di kefa destê wê de çikibû derket û îdia kir ku ya din ev yek kiriye. Mesele hat pêşiya Îbn Ebbas. Îbn Ebbas got:
"Resûlullah ﷺ ferman kir: 'Eger mirov tenê li gorî îdiayên xwe (bêyî delîlan) bidest bixin, wê xwîn û malên gel winda bibin.' Wê bi navê Allah hişyar bikin û vê ayetê li ber wê bixwînin: {Bêguman ew ên ku peymana Allah...} (3:77). Wan ew hişyar kir û wê jî mikur hat. Paşê Îbn Ebbas got: "Pêxember ﷺ ferman kir: 'Sond xwarin li ser milê kesê ku îdia li dijî wî hatiye kirin e.'"
Werger û ravekirin ji hêla Khutba World ve, ji erebî hatine wergerandin.
Tenê sûcdarkirin bes nake: delîl pêwîst e û bersûc sondê dixwe.
Amûrek tûj e ku ji bo dirûtina pêlavan tê bikaranîn.
Kesê ku li hemberî wî sûcdarkirin an doz hatiye vekirin.
Daxuyaniyeke bi heybet e ku tê de kesek Allah wek şahid bang dike.
Zanyarên klasîk ji vê re prensîba hiqûqî derdixin ku dozger divê delîl pêşkêş bike; heke delîl tune be, ji bersûc dikare were xwestin ku sond bixwe. Sond delîlên heyî nagire cihê wan û ji bo pêşîgirtina li daxwazên bêbingeh e. Mezhebên hiqûqî vê prensîbê qebûl dikin, lê di sepandina wê de ji bo hin cureyên dozê cudahiyên hûr hene. Ibn Abbas herwiha Allah û hişyariya di Qur'anê 3:77 de li bîra jinê anî, ku li dijî sondxwarina derewîn ji bo berjewendiyên dinyayê ye.
- Bê nîşaneyên diyar tu kesî sûcdar neke û derfetê bide aliyê din ku bersivê bide.
- Di nakokiyekê de rastiyan bi baldarî tomar bike û navbeynkarek pispor û bêalî bibîne.
- Tu carî ji bo bidestxistina mal, berjewendî an maf sondê derewîn nexwe.
Ev rivayeta sahih rewşên ku tê de jiyana misilmanekî parastî ye vedibêje; ew giraniya neheqiyê li hemberî jiyan û ewlehiya laşî nîşan dide.
Sahih al-Bukhari · #4477 (Sahih)Ev rivayeta sahih giraniya rijandina xwînê bi awayekî neqanûnî vedibêje û bi hişyariya li dijî sûcdarkirinên bêbingeh ve girêdayî ye.
Her roj hedîsek, bi zimanê te
Sepan her roj hedîsek bi ravekirinê dide te, herwiha wek wîdjetekê li ser telefona te. Bikaranîna wê belaş e.