Sahih al-Bukhari, hedîsa 4675
Al-Musayyab ibn Hazn rivayet kiriye. Nivîsa erebî bi wergera me û ravekirinê.
Ji Al-Musayyab ibn Hazn hatiye rîwayetkirin
Sahih al-Bukhari bi tevahî pêbawer tê hesibandin.
Rîwayet
حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْمُسَيَّبِ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ لَمَّا حَضَرَتْ أَبَا طَالِبٍ الْوَفَاةُ دَخَلَ عَلَيْهِ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم وَعِنْدَهُ أَبُو جَهْلٍ وَعَبْدُ اللَّهِ بْنُ أَبِي أُمَيَّةَ، فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " أَىْ عَمِّ قُلْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ. أُحَاجُّ لَكَ بِهَا عِنْدَ اللَّهِ ". فَقَالَ أَبُو جَهْلٍ وَعَبْدُ اللَّهِ بْنُ أَبِي أُمَيَّةَ يَا أَبَا طَالِبٍ، أَتَرْغَبُ عَنْ مِلَّةِ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ. فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " لأَسْتَغْفِرَنَّ لَكَ مَا لَمْ أُنْهَ عَنْكَ ". فَنَزَلَتْ {مَا كَانَ لِلنَّبِيِّ وَالَّذِينَ آمَنُوا أَنْ يَسْتَغْفِرُوا لِلْمُشْرِكِينَ وَلَوْ كَانُوا أُولِي قُرْبَى مِنْ بَعْدِ مَا تَبَيَّنَ لَهُمْ أَنَّهُمْ أَصْحَابُ الْجَحِيمِ}
Saîd bîn Mûseyeb ragihand: Dema ku mirina Ebû Talib nêzîk bû, Pêxember ﷺ çû cem wî û di wê demê de Ebû Cehl û Ebdullah bîn Ebî Umeyye li cem wî bûn. Pêxember ﷺ got:
"Ey apê min! Bêje 'La îlahe îllallah', da ku ez bi vê yekê li ba Allah ji bo te şefaetê bikim." Lê Ebû Cehl û Ebdullah bîn Ebî Umeyye gotin: "Ey Ebû Talib! Gelo tu dixwazî ji dînê Ebdulmuttalib dûr bikevî?" Hingê Pêxember ﷺ got: "Heta ku neyêm qedexekirin, ez ê ji bo te bexşandinê bixwazim." Piştre ev ayet nazil bû: "Ji bo Pêxember û yên ku bawer kirine ne rast e ku ji bo muşrîkan bexşandinê bixwazin, her çend ew xizmên wan bin jî, piştî ku ji wan re eşkere bû ku ew hevalên Dojehê ne."
Werger û ravekirin ji hêla Khutba World ve, ji erebî hatine wergerandin.
Pêxember ﷺ bang li Ebu Talib kir tewhîdê kir û heta ku ev yek hate qedexekirin ji bo wî lêborîn xwest.
Dema Ebu Talib li ser nivîna mirinê bû, Pêxember ﷺ ew teşwîq kir ku şehadeta îmanê bêje. Ebu Cehil û Abdullah ibn Ebi Umeyye israr kirin ku ew ola Abdulmuttalib bernede. Paşê ayeta 9:113, derbarê xwestina lêborînê ji bo pirxwedaperestan, hate xwarê.
Baweriya ku tenê Allah mafê îbadetkirinê heye.
Daxwaz an navbeynîtî ji Allah re; ev tenê bi destûra Wî pêk tê.
Kesên ku ji bilî Allah kesên din diperizînin an taybetmendiyên xwedayî didin kesên din.
Zanyarên klasîk ji vê yekê derdixin ku şehadeta îmanê bingeha tewhîdê ye û girêdanên malbatî kesî ji vê bangê azad nakin. Rivayet di heman demê de cudahiyê dike di navbera duakirin ji bo rêberiya kesekî sax û xwestina lêborînê ji bo kesekî ku piştî mirina wî eşkere bûye wekî kafir mir. Pêxember ﷺ nîşan da ku ew bi dilpakî çiqasî dixwest mamê wî rêberî bibîne, lê wehiy sînorê xwestina lêborînê diyar kir.
- Derbarê îmanê bi lênêrîn û sebir biaxive, heta dema ku tu ji kesekî hêja re diaxivî.
- Ji Allah ji bo kesên sax rêberî bixwaze û di duayê de sînorên ku wehiy diyarkiriye biparêze.
- Nehêle ku zexta civakî te ji îqrarkirina tewhîdê dûr bixe.
Her roj hedîsek, bi zimanê te
Sepan her roj hedîsek bi ravekirinê dide te, herwiha wek wîdjetekê li ser telefona te. Bikaranîna wê belaş e.