Sahih al-Bukhari, hedîsa 482
Abu Huraira rivayet kiriye. Nivîsa erebî bi wergera me û ravekirinê.
Ji Abu Huraira hatiye rîwayetkirin
Sahih al-Bukhari bi tevahî pêbawer tê hesibandin.
Rîwayet
حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ، قَالَ حَدَّثَنَا ابْنُ شُمَيْلٍ، أَخْبَرَنَا ابْنُ عَوْنٍ، عَنِ ابْنِ سِيرِينَ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ صَلَّى بِنَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِحْدَى صَلاَتَىِ الْعَشِيِّ ـ قَالَ ابْنُ سِيرِينَ سَمَّاهَا أَبُو هُرَيْرَةَ وَلَكِنْ نَسِيتُ أَنَا ـ قَالَ فَصَلَّى بِنَا رَكْعَتَيْنِ ثُمَّ سَلَّمَ، فَقَامَ إِلَى خَشَبَةٍ مَعْرُوضَةٍ فِي الْمَسْجِدِ فَاتَّكَأَ عَلَيْهَا، كَأَنَّهُ غَضْبَانُ، وَوَضَعَ يَدَهُ الْيُمْنَى عَلَى الْيُسْرَى، وَشَبَّكَ بَيْنَ أَصَابِعِهِ، وَوَضَعَ خَدَّهُ الأَيْمَنَ عَلَى ظَهْرِ كَفِّهِ الْيُسْرَى، وَخَرَجَتِ السَّرَعَانُ مِنْ أَبْوَابِ الْمَسْجِدِ فَقَالُوا قَصُرَتِ الصَّلاَةُ. وَفِي الْقَوْمِ أَبُو بَكْرٍ وَعُمَرُ، فَهَابَا أَنْ يُكَلِّمَاهُ، وَفِي الْقَوْمِ رَجُلٌ فِي يَدَيْهِ طُولٌ يُقَالُ لَهُ ذُو الْيَدَيْنِ قَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ، أَنَسِيتَ أَمْ قَصُرَتِ الصَّلاَةُ قَالَ " لَمْ أَنْسَ، وَلَمْ تُقْصَرْ ". فَقَالَ " أَكَمَا يَقُولُ ذُو الْيَدَيْنِ ". فَقَالُوا نَعَمْ. فَتَقَدَّمَ فَصَلَّى مَا تَرَكَ، ثُمَّ سَلَّمَ، ثُمَّ كَبَّرَ وَسَجَدَ مِثْلَ سُجُودِهِ أَوْ أَطْوَلَ، ثُمَّ رَفَعَ رَأْسَهُ وَكَبَّرَ، ثُمَّ كَبَّرَ وَسَجَدَ مِثْلَ سُجُودِهِ أَوْ أَطْوَلَ، ثُمَّ رَفَعَ رَأْسَهُ وَكَبَّرَ. فَرُبَّمَا سَأَلُوهُ ثُمَّ سَلَّمَ فَيَقُولُ نُبِّئْتُ أَنَّ عِمْرَانَ بْنَ حُصَيْنٍ قَالَ ثُمَّ سَلَّمَ.
Îbn Sîrîn ragihand: Ebû Hureyre got:
"Resûlullah ﷺ me di yek ji du nimêjên êvarê de pêşengiya me kir — (Îbn Sîrîn got: Ebû Hureyre navê wê nimêjê gotibû, lê min ji bîr kir)." Ebû Hureyre zêde kir û got: "Wan bi me re du rikat nimêj kirin û paşê selam dan. Paşê ew ber bi darekî ve çûn ku li mizgeftê hatibû danîn û pişta xwe dan ser wê, wekî ku ew hêrsbûyî bin. Paşê wan destê xwe yê rastê danî ser yê çepê, tiliyên xwe tevlihev kirin û rûyê xwe yê rastê danî ser pişta destê xwe yê çepê. Kesên lezok ji deriyên mizgeftê derketin û gotin: 'Nimêj kurt bûye.' Di nav civatê de Ebû Bekir û Umer jî hebûn, lê wan newêribûn ku pirsê bikin. Di nav civatê de mêrekî dirêjdest hebû ku jê re digotin Zû'l-Yedeyn. Wî got: 'Ya Resûlallah ﷺ! Te ji bîr kir an nimêj kurt bûye?' Resûlullah ﷺ bersiv da: 'Min ji bîr nekir û nimêj jî kurt nebûye.' Paşê Resûlullah ﷺ pirsî: 'Ma tiştê Zû'l-Yedeyn dibêje rast e?' Wan got: 'Erê, rast e.' Hingê Resûlullah ﷺ pêşve çûn û ya ku mabû temam kirin, paşê selam dan. Paşê wan tekbîr anîn û secdeyek kirin wekî secdexwe ya asayî an dirêjtir. Paşê wan serê xwe bilind kir û tekbîr anîn. Dîsa tekbîr anîn û secdeyek kirin wekî secdexwe ya asayî an dirêjtir. Paşê wan serê xwe bilind kir û tekbîr anîn." (Ragihênerê jêrîn zêde kir: "Ez difikirim ku wan pirsî ka Resûlullah ﷺ bi selamê nimêj qedand an na. Wî bersiv da: Min bihîst ku Îmran kurê Husêyn gotiye: 'Paşê wan selam dan.'")
Werger û ravekirin ji hêla Khutba World ve, ji erebî hatine wergerandin.
Piştî şaşiyekê di nimêjê de, Pêxember ﷺ beşa kêm bûyî temam kir û du secde kir.
Yekeya nimêja ayînî, ku di nav de ruku û secde jî hene.
Silava dawî ya aşitiyê ku nimêj bi wê diqede.
Du secde ku ji bo hin şaşiyan di nimêjê de tên kirin.
Zanyarên klasîk ji vê yekê derdixin ku kesên bawerbar ên li wir dikarin balê bikişînin ser şaşiya îmam û îmam dikare li gorî piştrastkirina wan tevbigere. Heke nimêj bê qest zû were qedandin, beşa kêm bûyî tê temamkirin û du secdeyên sehû tên kirin. Mezhebên fiqhê di hin hûrguliyan de ji hev cuda ne, wek dema rast a van secdeyan û sepandina wan li hember celebên cuda yên şaşiyan.
- Heke di nimêja cemaatê de şaşiyekê bibînî, bi aramî û rêz balê bikişîne ser tiştê ku qewimî û îmam agahdar bike.
- Piştî rawestan an şaşiyekê kontrol bike ka kîjan beşên nimêjê kêm mane û li gorî zanîna bawerbar a derbarê secdeya sehû de tevbigere.
- Bê şerm û bê kêmasîkirin rastkirinê qebûl bike; mirov dikare di dema îbadetê de jî şaş bike.
Her roj hedîsek, bi zimanê te
Sepan her roj hedîsek bi ravekirinê dide te, herwiha wek wîdjetekê li ser telefona te. Bikaranîna wê belaş e.