Sahih al-Bukhari, hedîsa 4910
Abdullah ibn Masud rivayet kiriye. Nivîsa erebî bi wergera me û ravekirinê.
Ji Abdullah ibn Masud hatiye rîwayetkirin
Sahih al-Bukhari bi tevahî pêbawer tê hesibandin.
Rîwayet
وَقَالَ سُلَيْمَانُ بْنُ حَرْبٍ وَأَبُو النُّعْمَانِ حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ، عَنْ أَيُّوبَ، عَنْ مُحَمَّدٍ، قَالَ كُنْتُ فِي حَلْقَةٍ فِيهَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ أَبِي لَيْلَى وَكَانَ أَصْحَابُهُ يُعَظِّمُونَهُ، فَذَكَرَ آخِرَ الأَجَلَيْنِ فَحَدَّثْتُ بِحَدِيثِ سُبَيْعَةَ بِنْتِ الْحَارِثِ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ قَالَ فَضَمَّزَ لِي بَعْضُ أَصْحَابِهِ. قَالَ مُحَمَّدٌ فَفَطِنْتُ لَهُ فَقُلْتُ إِنِّي إِذًا لَجَرِيءٌ إِنْ كَذَبْتُ عَلَى عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ وَهْوَ فِي نَاحِيَةِ الْكُوفَةِ. فَاسْتَحْيَا وَقَالَ لَكِنَّ عَمَّهُ لَمْ يَقُلْ ذَاكَ. فَلَقِيتُ أَبَا عَطِيَّةَ مَالِكَ بْنَ عَامِرٍ فَسَأَلْتُهُ فَذَهَبَ يُحَدِّثُنِي حَدِيثَ سُبَيْعَةَ فَقُلْتُ هَلْ سَمِعْتَ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ فِيهَا شَيْئًا فَقَالَ كُنَّا عِنْدَ عَبْدِ اللَّهِ فَقَالَ أَتَجْعَلُونَ عَلَيْهَا التَّغْلِيظَ وَلاَ تَجْعَلُونَ عَلَيْهَا الرُّخْصَةَ. لَنَزَلَتْ سُورَةُ النِّسَاءِ الْقُصْرَى بَعْدَ الطُّولَى {وَأُولاَتُ الأَحْمَالِ أَجَلُهُنَّ أَنْ يَضَعْنَ حَمْلَهُنَّ}.
Suleyman kurê Herb û Ebu Nû'man gotin: Hemmad kurê Zeyd ji Eyûb, ew jî ji Muhemmed ji me re vegot. Muhemmed got:
"Ez di civînekê de bûm ku Ebdurehman kurê Ebî Leyla jî tê de bû û hevalên wî gelekî rêz li wî digirtin. Wê demê behsa 'dawî ya her du ecelan' hat kirin. Min jî hedîsa Subeye bint Haris ku ji Ebdullah kurê Utbe vegotibû, anî ziman." Muhemmed wiha berdewam kir: "Hinek hevalên wî bi îşaretan hewl dan min bêdeng bikin." Muhemmed got: "Min mebesta wan fêm kir û gotim: 'Gelo ez ê cesaret bikim ku li ser Ebdullah kurê Utbe derewan bibêjim, halê ku ew li taxeke Kufeyê ye?' Ew şerm kir û got: 'Lê mamê wî wiha negotiye.'" Muhemmed wiha domand: "Paşê min Ebu Etiyye Malik kurê Amir dît û jê pirsî. Dest bi vegotina hedîsa Subeye kir. Min got: 'Te tiştek di vî warî de ji Ebdullah bihîstiye?' Got: 'Em li cem Ebdullah bûn. Wî got: "Hûn li ser wê te'zîbê (zorê) dikin lê ruxseta ku ji bo wê hatiye dayîn qebûl nakin? Sûreya Nisa ya Biçûk (Telaq) piştî ya Mezin (Beqere) nazil bûye: 'Jinên ducanî, ecela wan ew e ku barê xwe deynin.'"'
Werger û ravekirin ji hêla Khutba World ve, ji erebî hatine wergerandin.
Jinebî ya ku mêrê wê mirî ye, dema ku zarokê xwe dide dinyayê, dema bendewariyê xwe diqedîne.
Dema bendewariyê ya destûrkirî ku jin piştî talaqê an mirina mêrê xwe pêdivî ye pê re bimîne.
Sûreya at-Talaq, ku jê re an-Nisa as-sughra, ango «sûreya kurt a an-Nisa» jî tê gotin.
Şîroveya ku jina ducanî divê dema dirêjtir a ji wan demên derbasdar bisekine berî ku iddah-a wê biqede.
Zanyarên klasîk ji gotinên Abdullah ibn Mesud û ayeta di sûreya at-Talaq (65:4) de derdixin ku iddah-a jina ducanî dema ku ew zarokê xwe dide dinyayê diqede, tewra heke ev yek demek kurt piştî mirina mêrê wê pêk were. Rivayetê rêza nuzûlê bikar tîne da ku dema giştî ya bendewariyê ya jinebiyan di sûreya al-Baqara de li gel hukmê taybet yê derbarê jinên ducanî de were famkirin. Çar mezhebên hiqûqî yên Sunnî bi giştî vê qaîdeyê ji bo jina ducanî piştî mirina mêrê wê dipejirînin.
- Dema tu biryareke olî didî, ayetên Quranê yên têkildar û rivayetên pêbawer bi hev re binirxîne.
- Di rewşeke taybet a derbarê iddahê de, şîreta zanyarekî pispor bixwaze ku şert û mercan bi baldarî dinirxîne.
- Gotinên kesên din bi baldarî veguhezîne û gotinan di çavkaniyên pêbawer de kontrol bike.
Ev rivayeta sahih qala dema bendewariyê ya Subay'ah bint al-Harith dike û vê qaîdeyê piştgirî dike ku jinebiya ducanî iddah-a xwe bi zayînê diqedîne.
Sahih al-Bukhari · #4909 (Sahih)Rivayetê nêrîna Ibn Abbas û Abu Hurayra ya li ser dema pêdivî bi mijara ku li vir Abdullah ibn Masud rave dike ve girê dide.
Her roj hedîsek, bi zimanê te
Sepan her roj hedîsek bi ravekirinê dide te, herwiha wek wîdjetekê li ser telefona te. Bikaranîna wê belaş e.