Sahih al-Bukhari, hedîsa 5461
Abu Mas'ud al-Ansari rivayet kiriye. Nivîsa erebî bi wergera me û ravekirinê.
Ji al‑Bukhari heta Abu Mas'ud al‑Ansari
- 1Abdullah ibn Abu al‑Aswadji al‑Bukhari re vegotعَبْدُ اللَّهِ بْنُ أَبِي الأَسْوَدِ
- 2Abu Usamaأَبُو أُسَامَةَ
- 3Al‑A'mashالأَعْمَشُ
- 4Shaqiqشَقِيقٌ
- 5Abu Mas'ud al‑Ansariأَبُو مَسْعُودٍ الأَنْصَارِيُّ
Rêz li gorî nivîsa erebî ya vê rîwayetê ye. Nav ji erebî bi tîpên latînî hatine nivîsandin. Sahih al-Bukhari bi tevahî pêbawer tê hesibandin.
Rîwayet
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أَبِي الأَسْوَدِ، حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ، حَدَّثَنَا شَقِيقٌ، حَدَّثَنَا أَبُو مَسْعُودٍ الأَنْصَارِيُّ، قَالَ كَانَ رَجُلٌ مِنَ الأَنْصَارِ يُكْنَى أَبَا شُعَيْبٍ، وَكَانَ لَهُ غُلاَمٌ لَحَّامٌ، فَأَتَى النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم وَهْوَ فِي أَصْحَابِهِ، فَعَرَفَ الْجُوعَ فِي وَجْهِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَذَهَبَ إِلَى غُلاَمِهِ اللَّحَّامِ فَقَالَ اصْنَعْ لِي طَعَامًا يَكْفِي خَمْسَةً، لَعَلِّي أَدْعُو النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم خَامِسَ خَمْسَةٍ. فَصَنَعَ لَهُ طُعَيِّمًا، ثُمَّ أَتَاهُ فَدَعَاهُ، فَتَبِعَهُمْ رَجُلٌ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " يَا أَبَا شُعَيْبٍ إِنَّ رَجُلاً تَبِعَنَا فَإِنْ شِئْتَ أَذِنْتَ لَهُ، وَإِنْ شِئْتَ تَرَكْتَهُ ". قَالَ لاَ بَلْ أَذِنْتُ لَهُ.
Ebû Mes‘ûd el-Ensarî (r.a.) wiha rivayet dike: Di nav Ensaran de zilamek hebû ku kunyeya wî Ebû Şu‘eyb bû û xulamê wî yê qesabek hebû. Ew hat cem Pêxember ﷺ dema ku ew bi hevalên xwe re rûniştibû û li ser rûyê Pêxember ﷺ nîşanên birçîbûnê dît. Çû cem xulamê xwe yê qesab û got:
"Ji bo min xwarinekê amade bike ku ji bo pênc kesan bes be, da ku ez Pêxember ﷺ wekî pêncemîn kes dawet bikim." Xulam xwarin amade kir, paşê Ebû Şu‘eyb hat cem Pêxember ﷺ û ew dawet kir. Dema ew derketin rê, zilamek din li pey wan çû. Pêxember ﷺ ferman kir: "Ey Ebû Şu‘eyb! Zilamek li pey me tê. Heke tu bixwazî, dikarî jê re destûr bidî; heke tu bixwazî, dikarî wî nehêlî." Ebû Şu‘eyb got: "Na, lê min jê re destûr da."
Werger û ravekirin ji hêla Khutba World ve, ji erebî hatine wergerandin.
Abu Shu'aib xwarina xwe bi mêvanan re parve dike û biryarê dihêle li destê mêvandar bimîne.
Niștecîhên Medîneyê ku piştgirî dan Pêxember ﷺ û misilmanên ji Mekkeyê.
Pêxember ﷺ dê bi çar mêvanên din re were xwarinê.
Kesê ku goşt difroşe an amade dike; di nivîsê de wek koleyê Abu Shu'aib tê nîşandan.
Zanyarên klasîk ji vê rivayetê derdixin ku mêvandariya baş û parvekirina xwarinê hêjayî pesnê ne, her çend kes tenê dikare xwarineke sade pêşkêş bike. Pêxember ﷺ ji Abu Shu'aib destûr xwest ku mêvanekî din jî bîne; ev nîşan dide ku mêvan bê razîbûna mêvandarê xwe divê mêvanên din nîne. Razîbûna Abu Shu'aib nirxa dilovanî û kerema nîşan dide; lê nivîsê ev kerema mezin wek erkê ferz destnîşan nake.
- Tiştê ku heye bi mêvanan re parve bike, her çend xwarina te sade be.
- Bêyî ku pêşî destûra mêvandar bixwazî, mêvanekî din nîne.
- Nîşanên hewcedariyê bibîne û bi rêz alîkariyê pêşkêş bike, bêyî ku kesekî bikeve şermê.
Ev rivayet teşwîq dike ku mirov mêvan bi rêz bigire û bi nermî biaxive. Bi mînaka Abu Shu'aib re, ew edebên îslamî yên mêvandariyê ronî dike.
Sahih al-Bukhari · #5463 (Sahih)Ev hedîs li ser parvekirina xwarinê û têkiliyên di navbera mirovan de di vê mijarê de ye; bi vî awayî ew bi kerema di çîroka Abu Shu'aib de girêdayî ye.
Her roj hedîsek, bi zimanê te
Sepan her roj hedîsek bi ravekirinê dide te, herwiha wek wîdjetekê li ser telefona te. Bikaranîna wê belaş e.