Sahih al-Bukhari, hedîsa 5484
Adi ibn Hatim rivayet kiriye. Nivîsa erebî bi wergera me û ravekirinê.
Ji al‑Bukhari heta Pêxember ﷺ
- 1Musa ibn Isma'ilji al‑Bukhari re vegotمُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ
- 2Thabit ibn Yazidثَابِتُ بْنُ يَزِيدَ
- 3Asimعَاصِمٌ
- 4Ash‑Sha'biالشَّعْبِيِّ
- 5Adi ibn Hatimعَدِيِّ بْنِ حَاتِمٍ
- 6Resûlê Allah ﷺرَسُولُ اللَّهِ ﷺ
Rêz li gorî nivîsa erebî ya vê rîwayetê ye. Nav ji erebî bi tîpên latînî hatine nivîsandin. Sahih al-Bukhari bi tevahî pêbawer tê hesibandin.
Rîwayet
حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا ثَابِتُ بْنُ يَزِيدَ، حَدَّثَنَا عَاصِمٌ، عَنِ الشَّعْبِيِّ، عَنْ عَدِيِّ بْنِ حَاتِمٍ ـ رضى الله عنه ـ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " إِذَا أَرْسَلْتَ كَلْبَكَ وَسَمَّيْتَ فَأَمْسَكَ وَقَتَلَ، فَكُلْ، وَإِنْ أَكَلَ فَلاَ تَأْكُلْ، فَإِنَّمَا أَمْسَكَ عَلَى نَفْسِهِ، وَإِذَا خَالَطَ كِلاَبًا لَمْ يُذْكَرِ اسْمُ اللَّهِ عَلَيْهَا فَأَمْسَكْنَ وَقَتَلْنَ فَلاَ تَأْكُلْ، فَإِنَّكَ لاَ تَدْرِي أَيُّهَا قَتَلَ، وَإِنْ رَمَيْتَ الصَّيْدَ فَوَجَدْتَهُ بَعْدَ يَوْمٍ أَوْ يَوْمَيْنِ، لَيْسَ بِهِ إِلاَّ أَثَرُ سَهْمِكَ، فَكُلْ، وَإِنْ وَقَعَ فِي الْمَاءِ فَلاَ تَأْكُلْ ".
Edî bîn Hatim (r.a) wiha rivayet dike: Pêxember ﷺ ferman kir:
"Gava tu kûçikê xwe yê nêçîrê bişînî û navê Allah bibêjî, heger ew nêçîrê bigire û bikuje, jê bixwe. Lê heger kûçik jê bixwe, nexwe; çimkî wî ji bo xwe girtiye. Hege kûçikên din tevli kûçikê te bibin û navê Allah li ser wan neyê gotin, û ew nêçîrê bigirin û bikujin, nexwe; çimkî tu nizanî kîjan ji wan kuştiye. Heger tu tîrekê biavêjî nêçîrê û piştî rojekê an du rojan wê bibînî û tenê şopa tîra te lê hebe, jê bixwe. Lê heger di avê de be, nexwe."
Werger û ravekirin ji hêla Khutba World ve, ji erebî hatine wergerandin.
Goştê nêçîrê destûr e, dema ku kûçikê nêçîrê bi rêkûpêk were berdan û sedema mirinê diyar be.
Dema kûçikê nêçîrê tê berdan, navê Allah tê bibîranîn; bi gelemperî „Bismillah“ tê gotin.
Kûçik ji nêçîrê dixwe; hedîs vê yekê wekî sedemekê ji bo ku mirov wê nexwe dibêje.
Nîşanek tune ku nêçîr bi awayekî din birîndar an kuştiye be.
Zanyar ji vê yekê derdixin ku mirov dikare goştê nêçîrê bixwe, dema nêçîrvan navê Allah dibêje û kûçikekî perwerdekirî berdide, û kûçik nêçîrê digire bêyî ku ji wê bixwe. Heke kûçik ji nêçîrê bixwe, an jî kûçikên din bêyî ku dema berdana wan navê Allah bê gotin beşdarî nêçîrê bibin, di derbarê nêçîrê de nezelalî çêdibe û li gorî nivîsê ew nêçîr nayê xwarin. Herwiha, heywanekî ku bi tîrê hatiye lêdan û paşê hatiye dîtin dikare were xwarin, heke tenê birîna tîra xwe xuya be; heke heywan di avê de were dîtin, hedîs ji ber nezelaliya sedema mirinê xwarina wê qedexe dike. Mezhebên fiqhê şertên din ên derbarê heywanên nêçîrê, gotina navê Allah û gumanê li ser sedema mirinê diafirînin û nîqaş dikin.
- Dema kûçikê nêçîrê berdidî, navê Allah bibêje û baldar be ku kûçik nêçîrê nexwe.
- Nêçîrê nexwe heke kûçikên din li pey wê ketibin û ne diyar be kîjan kûçik ew kuştiye.
- Heke nêçîrê paşê bibînî, bi baldarî kontrol bike ka birîna tîra te tenê sedema xuya ya mirinê ye; heke nêçîr bikeve avê, wê nexwe.
Ev rivayet ji Adî ibn Hatim jî şertên ku tê de nêçîra ku kûçikê nêçîrê digire dikare were xwarin vedibêje.
Sahih al-Bukhari · #5485 (Sahih)Ev rivayet behsa dîtina nêçîra bi tîrê hatiye kuştin piştî demekê û nîşanên sedema mirinê dike.
Sahih al-Bukhari · #5486 (Sahih)Ev rivayet li ser nêçîrê bi kûçikekî perwerdekirî û şertên xwarina nêçîrê ye.
Her roj hedîsek, bi zimanê te
Sepan her roj hedîsek bi ravekirinê dide te, herwiha wek wîdjetekê li ser telefona te. Bikaranîna wê belaş e.