Sahih al-Bukhari, hedîsa 602
Abdur Rahman ibn Abi Bakr rivayet kiriye. Nivîsa erebî bi wergera me û ravekirinê.
Ji al‑Bukhari heta Pêxember ﷺ
- 1Abu an‑Nu'manji al‑Bukhari re vegotأَبُو النُّعْمَانِ
- 2Mu'tamir ibn Sulaymanمُعْتَمِرُ بْنُ سُلَيْمَانَ
- 3Bavê wî, Sulaymanأَبِي
- 4Abu Uthmanأَبُو عُثْمَانَ
- 5Abd ar‑Rahman ibn Abu Bakrعَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي بَكْرٍ
- 6Resûlê Allah ﷺرَسُولُ اللَّهِ ﷺ
Rêz li gorî nivîsa erebî ya vê rîwayetê ye. Nav ji erebî bi tîpên latînî hatine nivîsandin. Sahih al-Bukhari bi tevahî pêbawer tê hesibandin.
Rîwayet
حَدَّثَنَا أَبُو النُّعْمَانِ، قَالَ حَدَّثَنَا مُعْتَمِرُ بْنُ سُلَيْمَانَ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا أَبُو عُثْمَانَ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي بَكْرٍ، أَنَّ أَصْحَابَ الصُّفَّةِ، كَانُوا أُنَاسًا فُقَرَاءَ، وَأَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " مَنْ كَانَ عِنْدَهُ طَعَامُ اثْنَيْنِ فَلْيَذْهَبْ بِثَالِثٍ، وَإِنْ أَرْبَعٌ فَخَامِسٌ أَوْ سَادِسٌ ". وَأَنَّ أَبَا بَكْرٍ جَاءَ بِثَلاَثَةٍ فَانْطَلَقَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بِعَشَرَةٍ، قَالَ فَهْوَ أَنَا وَأَبِي وَأُمِّي، فَلاَ أَدْرِي قَالَ وَامْرَأَتِي وَخَادِمٌ بَيْنَنَا وَبَيْنَ بَيْتِ أَبِي بَكْرٍ. وَإِنَّ أَبَا بَكْرٍ تَعَشَّى عِنْدَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم ثُمَّ لَبِثَ حَيْثُ صُلِّيَتِ الْعِشَاءُ، ثُمَّ رَجَعَ فَلَبِثَ حَتَّى تَعَشَّى النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَجَاءَ بَعْدَ مَا مَضَى مِنَ اللَّيْلِ مَا شَاءَ اللَّهُ، قَالَتْ لَهُ امْرَأَتُهُ وَمَا حَبَسَكَ عَنْ أَضْيَافِكَ ـ أَوْ قَالَتْ ضَيْفِكَ ـ قَالَ أَوَمَا عَشَّيْتِيهِمْ قَالَتْ أَبَوْا حَتَّى تَجِيءَ، قَدْ عُرِضُوا فَأَبَوْا. قَالَ فَذَهَبْتُ أَنَا فَاخْتَبَأْتُ فَقَالَ يَا غُنْثَرُ، فَجَدَّعَ وَسَبَّ، وَقَالَ كُلُوا لاَ هَنِيئًا. فَقَالَ وَاللَّهِ لاَ أَطْعَمُهُ أَبَدًا، وَايْمُ اللَّهِ مَا كُنَّا نَأْخُذُ مِنْ لُقْمَةٍ إِلاَّ رَبَا مِنْ أَسْفَلِهَا أَكْثَرُ مِنْهَا. قَالَ يَعْنِي حَتَّى شَبِعُوا وَصَارَتْ أَكْثَرَ مِمَّا كَانَتْ قَبْلَ ذَلِكَ، فَنَظَرَ إِلَيْهَا أَبُو بَكْرٍ فَإِذَا هِيَ كَمَا هِيَ أَوْ أَكْثَرُ مِنْهَا. فَقَالَ لاِمْرَأَتِهِ يَا أُخْتَ بَنِي فِرَاسٍ مَا هَذَا قَالَتْ لاَ وَقُرَّةِ عَيْنِي لَهِيَ الآنَ أَكْثَرُ مِنْهَا قَبْلَ ذَلِكَ بِثَلاَثِ مَرَّاتٍ. فَأَكَلَ مِنْهَا أَبُو بَكْرٍ وَقَالَ إِنَّمَا كَانَ ذَلِكَ مِنَ الشَّيْطَانِ ـ يَعْنِي يَمِينَهُ ـ ثُمَّ أَكَلَ مِنْهَا لُقْمَةً، ثُمَّ حَمَلَهَا إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَأَصْبَحَتْ عِنْدَهُ، وَكَانَ بَيْنَنَا وَبَيْنَ قَوْمٍ عَقْدٌ، فَمَضَى الأَجَلُ، فَفَرَّقَنَا اثْنَا عَشَرَ رَجُلاً، مَعَ كُلِّ رَجُلٍ مِنْهُمْ أُنَاسٌ، اللَّهُ أَعْلَمُ كَمْ مَعَ كُلِّ رَجُلٍ فَأَكَلُوا مِنْهَا أَجْمَعُونَ، أَوْ كَمَا قَالَ.
Ebû Usman ragihand: Ebdurehman kurê Ebû Bekir got,
"Hevalên Suffayê kesên feqîr bûn û Pêxember ﷺ got: 'Kî xwarina du kesan li cem wî hebe, bila sêyemîn jî bi xwe re bibe. Û kî xwarina çar kesan li cem wî hebe, bila pêncemîn an şeşemîn jî bi xwe re bibe.'" Ebû Bekir sê kes birin û Pêxember ﷺ deh kes birin. Ebdurehman zêde kir: Ez, bavê min û diya min li malê bûn. (Ragihêner şik dike ku gelo Ebdurehman gotiye 'jina min û xizmetkarekî me yê ku di navbera mala me û mala Ebû Bekir de hevpar bû'). Ebû Bekir li cem Pêxember ﷺ şîv xwar û heta nimêja Eşayê hat kirin li wir ma. Paşê vegeriya û li cem Pêxember ﷺ ma heta ku Pêxember ﷺ xwarina xwe xwar, paşê piştî beşeke dirêj a şevê derbas bû vegeriya mala xwe. Jina Ebû Bekir jê re got: "Te çi ji mêvanên xwe (an mêvanê xwe) dûr xist?" Wî got: "Ma we şîv nedaye wan?" Wê got: "Wan red kir ku heta tu neyî bixwin. Xwarin ji wan re hat pêşkêşkirin lê wan red kir." Ebdurehman zêde kir: "Ez reviyam û xwe veşart (ji tirsa Ebû Bekir) û di vê navberê de wî bang li min kir: 'Ey Xunser!' (peyveke hişk) û çêr li min kir û ez dan ber çêran, paşê got (ji malbata xwe re): 'Bixwin! Xêrhatin li we tune ye.'" (Paşê şîv hat pêşkêşkirin). Ebû Bekir sond xwar ku ew ê qet ji wê xwarinê nexwe. Ragihêner got: Bi Xwedê! Her carê ku yek ji me (ez û mêvanên Suffayê) tiştek ji xwarinê hildida, ji binê wê zêdetir jê zêde dibû. Me hemûyan têra xwe xwar û xwarin ji ya beriya pêşkêşkirinê zêdetir bû. Ebû Bekir li wê nihêrî û dît ku ew wekî berê ye an jî zêdetir e. Wî ji jina xwe re got: "Ey xwişka Benî Firas! Ev çi ye?" Wê got: "Ey ronahiya çavên min! Niha xwarin sê qat zêdetir e ji ya berê." Ebû Bekir jê xwar û got: "Ew (sond) ji Şeytan bû" - yanî sondaya wî. Paşê wî careke din parçeyek jê xwar û paşê mayîna wê bir cem Pêxember ﷺ û ew xwarin li cem Pêxember ﷺ ma. Di navbera me û qomekî de peymanek hebû, û dema ku maweya wê peymanê qediya, Pêxember ﷺ em kirin donzdeh kom, her komek bi serokatiya mêrekî bû. Xwedê herî baş dizane ka bi her serokekî re çend kes bûn. Wan hemûyan ji wê xwarinê xwar, an wekî ku Pêxember ﷺ got.
Werger û ravekirin ji hêla Khutba World ve, ji erebî hatine wergerandin.
Parvekirina bi dilovanî xwarin gihand gelek kesan û bereketa Allah nîşan da.
Cihêk di mizgefta Pêxember ﷺ de ku sahabeyên feqîr lê diman.
Nimêja êvarê ya farz.
Gotineke bi heybet e ku tê de kesek Allah wekî şahid digire.
Zanayan ji vê yekê fêm dikin ku kesê ku xwarina têra xwe heye, tê teşwîqkirin ku kesekî hewcedar vexwîne da ku bi hev re bixwin. Daxwaza Pêxember ﷺ pêşniyareke ji bo dilovanî ye, ne berpirsiyariyeke ku her car hejmareke diyarkirî ya mêvanan were mêvandarîkirin. Zanayan her weha mûcîzeyên ku Allah dide pêxemberên xwe qebûl dikin; xwarin bi destûra Allah zêde bû. Ebû Bekir nîşan da ku sondê ku kesekî ji kirina qenciyê dûr dixe, divê bibe sedema devjêberdana qenciyê ne: ew dîsa xwar û kefareta ku ji bo sondê wî hatiye destnîşankirin pêk anî.
- Dema xwarina ku dikarî parve bikî heye, kesekî hewcedar vexwîne ku bi te re bixwe.
- Xwarin pêşkêşî mêvanan bike bêyî ku zextê li wan bikî, û dema ew li benda mêvandarê xwe ne, sebirê bike.
- Nehêle ku hêrs an sondeke bêhiş te ji qenciyê dûr bixe; qaîdeyên derbarê şikandina sondê de bişopîne.
Her roj hedîsek, bi zimanê te
Sepan her roj hedîsek bi ravekirinê dide te, herwiha wek wîdjetekê li ser telefona te. Bikaranîna wê belaş e.