Sahih al-Bukhari, hedîsa 6664
Abu Huraira rivayet kiriye. Nivîsa erebî bi wergera me û ravekirinê.
Ji Abu Huraira hatiye rîwayetkirin
Sahih al-Bukhari bi tevahî pêbawer tê hesibandin.
Rîwayet
حَدَّثَنَا خَلاَّدُ بْنُ يَحْيَى، حَدَّثَنَا مِسْعَرٌ، حَدَّثَنَا قَتَادَةُ، حَدَّثَنَا زُرَارَةُ بْنُ أَوْفَى، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، يَرْفَعُهُ قَالَ " إِنَّ اللَّهَ تَجَاوَزَ لأُمَّتِي عَمَّا وَسْوَسَتْ أَوْ حَدَّثَتْ بِهِ أَنْفُسَهَا، مَا لَمْ تَعْمَلْ بِهِ أَوْ تَكَلَّمْ ".
Ebû Hureyre (r.a.) ragihand ku Pêxember ﷺ gotiye:
"Bêguman Allah ji ummeta min ew tiştên ku nefsa wan pê çepçep kirine an jî di dilê wan de derbas bûne borandiye (lêboriye), heya ku ew bi wan re tevnegerin an jî wan nebêjin."
Werger û ravekirin ji hêla Khutba World ve, ji erebî hatine wergerandin.
Nîşandinên hundirîn ên nexwestî nayên tomarkirin, heya ku mirov li gorî wan tevnegerê an li ser wan neaxive.
Fikrek ku di hundirê mirov de derdikeve, bêyî ku mirov wê bi hişmendî hilbijêre.
Veguhastina wê teşwîqê bo kiryarekî bi hişmendî.
Zanyarên klasîk rave dikin ku fikirên nexwestî û nîşandinên hundirîn bi xwe ne guneh in. Bêberpirsiyariya ji wan re derbasdar e heya ku mirov bi hişmendî wan qebûl neke û neke kirin an gotin. Lê niyeta qetandî ya ku kesek wê di dilê xwe de digire dikare bibe sedema berpirsiyariyê; ji ber vê yekê, ev hedîs destûrê nade plansaziyên xerab. Çar mezhebên hiqûqî yên sunnî vê cudahiyê di navbera fikrekî derbasbar û kirin an gotineke bi hişmendî de dipejirînin.
- Ji ber fikrekî nexwestî xwe sûcdar nake; bi aramî bala xwe bide tiştekî baş.
- Nîşandineke zirardar bi gotin an kirinê xurt neke; ji wê dûr bikeve û alîkariya Allah bixwaze.
- Dema kesên din bi fikirên nexwestî re têdikoşin, bi nermî tev bigere.
Her roj hedîsek, bi zimanê te
Sepan her roj hedîsek bi ravekirinê dide te, herwiha wek wîdjetekê li ser telefona te. Bikaranîna wê belaş e.