Sahih al-Bukhari, hedîsa 7190
Sahl ibn Sa'd rivayet kiriye. Nivîsa erebî bi wergera me û ravekirinê.
Ji al‑Bukhari heta Pêxember ﷺ
- 1Abu an‑Nu'manji al‑Bukhari re vegotأَبُو النُّعْمَانِ
- 2Hammadحَمَّادٌ
- 3Abu Hazim al‑Madiniأَبُو حَازِمٍ الْمَدِينِيُّ
- 4Sahl ibn Sa'd as‑Sa'idiسَهْلِ بْنِ سَعْدٍ السَّاعِدِيِّ
- 5Resûlê Allah ﷺرَسُولُ اللَّهِ ﷺ
Rêz li gorî nivîsa erebî ya vê rîwayetê ye. Nav ji erebî bi tîpên latînî hatine nivîsandin. Sahih al-Bukhari bi tevahî pêbawer tê hesibandin.
Rîwayet
حَدَّثَنَا أَبُو النُّعْمَانِ، حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، حَدَّثَنَا أَبُو حَازِمٍ الْمَدِينِيُّ، عَنْ سَهْلِ بْنِ سَعْدٍ السَّاعِدِيِّ، قَالَ كَانَ قِتَالٌ بَيْنَ بَنِي عَمْرٍو، فَبَلَغَ ذَلِكَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَصَلَّى الظُّهْرَ، ثُمَّ أَتَاهُمْ يُصْلِحُ بَيْنَهُمْ، فَلَمَّا حَضَرَتْ صَلاَةُ الْعَصْرِ فَأَذَّنَ بِلاَلٌ وَأَقَامَ وَأَمَرَ أَبَا بَكْرٍ فَتَقَدَّمَ، وَجَاءَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم وَأَبُو بَكْرٍ فِي الصَّلاَةِ، فَشَقَّ النَّاسَ حَتَّى قَامَ خَلْفَ أَبِي بَكْرٍ، فَتَقَدَّمَ فِي الصَّفِّ الَّذِي يَلِيهِ. قَالَ وَصَفَّحَ الْقَوْمُ، وَكَانَ أَبُو بَكْرٍ إِذَا دَخَلَ فِي الصَّلاَةِ لَمْ يَلْتَفِتْ حَتَّى يَفْرُغَ، فَلَمَّا رَأَى التَّصْفِيحَ لاَ يُمْسَكُ عَلَيْهِ الْتَفَتَ فَرَأَى النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم خَلْفَهُ، فَأَوْمَأَ إِلَيْهِ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم أَنِ امْضِهْ وَأَوْمَأَ بِيَدِهِ هَكَذَا، وَلَبِثَ أَبُو بَكْرٍ هُنَيَّةً يَحْمَدُ اللَّهَ عَلَى قَوْلِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم ثُمَّ مَشَى الْقَهْقَرَى، فَلَمَّا رَأَى النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ذَلِكَ تَقَدَّمَ فَصَلَّى النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بِالنَّاسِ، فَلَمَّا قَضَى صَلاَتَهُ قَالَ " يَا أَبَا بَكْرٍ مَا مَنَعَكَ إِذْ أَوْمَأْتُ إِلَيْكَ أَنْ لاَ تَكُونَ مَضَيْتَ ". قَالَ لَمْ يَكُنْ لاِبْنِ أَبِي قُحَافَةَ أَنْ يَؤُمَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم. وَقَالَ لِلْقَوْمِ " إِذَا نَابَكُمْ أَمْرٌ، فَلْيُسَبِّحِ الرِّجَالُ، وَلْيُصَفِّحِ النِّسَاءُ ".
Ebû Nu‘man ji me re vegot, Hemmad ji me re vegot, Ebû Hazim ê Medînî ji me re vegot, ji Sehl bîn Se‘d es-Sa‘idî ku got: Di navbera Benî ‘Amr de şerek çêbû û ev nûçe gihîşt Pêxember ﷺ. Wî nimêja zuhrê kir û çû da ku di navbera wan de aştiyê pêk bîne. Dema wextê nimêja ecrê hat, Bilal ezan û îqamet xwendin û ferman da Ebû Bekir ku pêş bikeve û ew jî pêş ket. Pêxember ﷺ hat dema ku Ebû Bekir hîn di nimêjê de bû. Ew di nav refên nimêjkeran de derbas bû heya ku li pişt Ebû Bekir sekinî. Mirovan dest bi çepikan kirin û adeta Ebû Bekir ew bû ku dema dikeve nimêjê heta xilas nebe li aliyekî nanêre. Lê dema dît ku çepik nayên birrîn, li paş xwe mêze kir û Pêxember ﷺ li pişta xwe dît. Pêxember ﷺ bi destê xwe îşaret kir û got:
«Bidomîne». Ebû Bekir hinekî sekinî û ji ber gotina Pêxember ﷺ spasiya Allah kir, paşê gav bi gav paş ve vekişiya. Dema Pêxember ﷺ ev yek dît, pêş ket û nimêj bi mirovan da kirin. Dema nimêja xwe temam kir, got: «Ey Ebû Bekir! Çima te nimêj dom nekir dema min îşaret kiribû?» Got: «Ne layiq e ku kurê Ebû Quhafe li pêşiya Pêxember ﷺ imamtî bike.» Paşê ji cemaetê re got: «Heke di nimêjê de tiştek bi serê we de were, bila mêr bibêjin 'SubhanAllah' û bila jin çepikan lê bidin.»
Werger û ravekirin ji hêla Khutba World ve, ji erebî hatine wergerandin.
Pêxember ﷺ aşitî ava kir û dû re nimêj pêşengî kir.
Di nav Benu Amr de pevçûnek çêbû. Pêxember ﷺ çû cem wan da ku wan li hev bîne.
Bangewaziya ku nîşan dide nimêj dê di cih de dest pê bike.
Gotina “SubhanAllah”, ku bi wê Allah tê pesindarî kirin.
Ebû Bekir çend gav paşve vekişiya da ku ji Pêxember ﷺ re cih bihêle ku pêşengiya nimêjê bigire.
Zanyar ji vê yekê derdixin ku lihevhatina di navbera mirovan de erka girîng e û di dema nimêjê de dikare bi îşaretekê balê bikişînin ser îmamê. Dema di nimêjê de bûyerek çêdibe, mêran tesbîh dibêjin; jin jî ji bo bala kesan bikşînin dest dixin. Mezhebên fiqhê li ser awayê rast û şertên sepandina wê nîqaş dikin, lê vê cudahiyê wek rêberiya hatî diyarkirin qebûl dikin. Xweparêziya Ebû Bekir rêzdariya wî ji Pêxember ﷺ re nîşan dide, lê îşareta Pêxember ﷺ di destpêkê de jê xwest ku nimêjê bidomîne.
- Dema nakokî çêdibe, destpêşxerî bike û alîkariya aliyên nakok bike ku çareseriyeke aşitî bibînin.
- Di dema nimêjê de rêbazên destûrdayî bi kar bîne da ku bala îmamê bikşînî ser bûyerê.
- Rêzdariyê nîşan bide, lê rêberiyan paşguh neke: Ebû Bekir pêşî li benda îşareta Pêxember ﷺ ma.
Her roj hedîsek, bi zimanê te
Sepan her roj hedîsek bi ravekirinê dide te, herwiha wek wîdjetekê li ser telefona te. Bikaranîna wê belaş e.