Sahih al-Bukhari, hedîsa 747
Al-Bara ibn Azib rivayet kiriye. Nivîsa erebî bi wergera me û ravekirinê.
Ji Al-Bara ibn Azib hatiye rîwayetkirin
Sahih al-Bukhari bi tevahî pêbawer tê hesibandin.
Rîwayet
حَدَّثَنَا حَجَّاجٌ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، قَالَ أَنْبَأَنَا أَبُو إِسْحَاقَ، قَالَ سَمِعْتُ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ يَزِيدَ، يَخْطُبُ قَالَ حَدَّثَنَا الْبَرَاءُ، وَكَانَ، غَيْرَ كَذُوبٍ أَنَّهُمْ كَانُوا إِذَا صَلَّوْا مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَرَفَعَ رَأْسَهُ مِنَ الرُّكُوعِ قَامُوا قِيَامًا حَتَّى يَرَوْنَهُ قَدْ سَجَدَ.
Hecac ji me re vegot, Şu‘be ji me re vegot û got: Ebû Îshaq ji me re agahî da û got: Min bihîst ku Ebdullah kurê Yezîd xutbe dida û digot: Bera’ ji me re vegot - û ew ne derewîn bû - ku gava wan ligel Pêxember ﷺ nimêj dikir û wî serê xwe ji rûkûyê bilind dikir, ew li ser piyan disekiniyan heta ku didîtin ku ew çûye secdeyê.
Werger û ravekirin ji hêla Khutba World ve, ji erebî hatine wergerandin.
Cemaet li benda xwe heta ku îmam dest bi secdeyê bike raweste.
Rewşa nimêjê ya ku mirov pêş ve ditewe û destên xwe datîne ser çokan.
Çokdanîna ku tê de enî û poz digihîjin erdê.
Zanyar ji vê yekê derdixin ku di nimêja cemaatê de divê li îmamê bê teqîbkirin û cemaat berî wî derbasî rewşa din nebe. Rivayetê vedibêje ku sahabî piştî rabûna ji rûkuʿê heta ku wan dît ku Pêxember ﷺ ber bi secdeyê ve dadikeve, li ser lingên xwe man. Ev yek baldarî û pêşneketina li pêşiya îmamê destnîşan dike.
- Di nimêja cemaatê de li benda tevgera îmamê bimîne berî ku tu derbasî rewşa din bibî.
- Bi baldarî nimêj bike, da ku derbasbûna di navbera rawestan, rûkuʿ û secdeyê de bi wextê xwe bişopînî.
Her roj hedîsek, bi zimanê te
Sepan her roj hedîsek bi ravekirinê dide te, herwiha wek wîdjetekê li ser telefona te. Bikaranîna wê belaş e.