Sahih al-Bukhari, hedîsa 7490
Abdullah ibn Abbas rivayet kiriye. Nivîsa erebî bi wergera me û ravekirinê.
Ji Abdullah ibn Abbas hatiye rîwayetkirin
Sahih al-Bukhari bi tevahî pêbawer tê hesibandin.
Rîwayet
حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، عَنْ هُشَيْمٍ، عَنْ أَبِي بِشْرٍ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ {وَلاَ تَجْهَرْ بِصَلاَتِكَ وَلاَ تُخَافِتْ بِهَا} قَالَ أُنْزِلَتْ وَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مُتَوَارٍ بِمَكَّةَ، فَكَانَ إِذَا رَفَعَ صَوْتَهُ سَمِعَ الْمُشْرِكُونَ فَسَبُّوا الْقُرْآنَ وَمَنْ أَنْزَلَهُ وَمَنْ جَاءَ بِهِ. وَقَالَ اللَّهُ تَعَالَى {وَلاَ تَجْهَرْ بِصَلاَتِكَ وَلاَ تُخَافِتْ بِهَا} لاَ تَجْهَرْ بِصَلاَتِكَ حَتَّى يَسْمَعَ الْمُشْرِكُونَ، وَلاَ تُخَافِتْ بِهَا عَنْ أَصْحَابِكَ فَلاَ تُسْمِعُهُمْ {وَابْتَغِ بَيْنَ ذَلِكَ سَبِيلاً} أَسْمِعْهُمْ وَلاَ تَجْهَرْ حَتَّى يَأْخُذُوا عَنْكَ الْقُرْآنَ.
Ji Îbn Ebbas (razîyallahu anhuma) hatiye rivayetkirin: Di derbarê ayeta {Di nimêja xwe de dengê xwe pir bilind neke û pir jî nizm neke} (17:110) de got: Ev ayet wê demê nazil bû ku Resûlullah ﷺ li Mekeyê xwe vedişart. Dema ku wî dengê xwe bilind dikir, muşrîkan dibihîstin û dijminatiya Qur'anê, yê ku ew nazil kiriye û yê ku ew aniye dikirin. Loma Allah Teala ferman da: {Di nimêja xwe de dengê xwe pir bilind neke û pir jî nizm neke}. Wateya vê ev e: Dengê xwe di nimêjê de ew qas bilind neke ku muşrîk bibihîzin, û ew qas jî nizm neke ku hevalên te nebîzin. {Û di navbera van her duyan de rêyeke navîn bigire}; yanî bila hevalên te bibihîzin, lê dengê xwe ew qas bilind neke ku muşrîk Qur'anê ji te hîn bibin.
Werger û ravekirin ji hêla Khutba World ve, ji erebî hatine wergerandin.
Bi dengê guncaw bixwîne, da peyama te bê bihîstin û zirara bêhewce çênebe.
Li gorî Ibn Abbas, ev ayet dema ku Pêxember ﷺ li Mekkeyê veşartî bû, hat xwarê. Heke ew bi dengê bilind dixwend, pirxwedaperest ew dibihîstin û Quranê, Allah û peyamberê ku ew anîbû, heqaret dikirin.
Wisa bi dengê bilind nexwîne ku dijber Quranê bibihîzin û pê henek bikin.
Wisa nizm nexwîne ku hevalên te nikaribin te bibihîzin.
Dengek guncaw hilbijêre, di navbera bi dengê bilind axaftinê û wisa nizm xwendinê de ku kes tu nebihîze.
Şirovekarên klasîk ayetê bi rewşa ku Ibn Abbas behs dike ve girêdidin: diviyabû hevalan xwendinê bibihîzin, lê ne ewqas bi dengê bilind ku dijber bikaribin Quranê tinaz bikin. Ew ji vê yekê derdixin ku divê asta dengê xwendinê li gorî armanc û rewşê were guncandin; ev şirove ne qaîdeyek giştî ye ku hemû nimêj bêdeng an bi dengê bilind bên kirin.
- Dema tu dixwînî, dengek hilbijêre ku li cih û kesên li dora te guncaw be.
- Zanînê bi awayekî parve bike ku alîkariya kesên din bike guhdarî bikin û fêr bibin, bêyî ku aramiya wan bêhewce têk bibe.
- Dema tu ayetekê pêk tînî, rewşa ku tê de hat xwarê li ber çavan bigire.
Her roj hedîsek, bi zimanê te
Sepan her roj hedîsek bi ravekirinê dide te, herwiha wek wîdjetekê li ser telefona te. Bikaranîna wê belaş e.