Sahih al-Bukhari, hedîsa 7526
Aisha rivayet kiriye. Nivîsa erebî bi wergera me û ravekirinê.
Ji Aisha hatiye rîwayetkirin
Sahih al-Bukhari bi tevahî pêbawer tê hesibandin.
Rîwayet
حَدَّثَنَا عُبَيْدُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، عَنْ هِشَامٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ قَالَتْ نَزَلَتْ هَذِهِ الآيَةُ {وَلاَ تَجْهَرْ بِصَلاَتِكَ وَلاَ تُخَافِتْ بِهَا} فِي الدُّعَاءِ.
Ubeyd bîn Îsmaîl ji me re ragihand, Ebû Usame ji me re ragihand, ji Hişam, ji bavê wî, ji Ayişeyê - Xwedê jê razî be - got: Ev ayet hat nazilkirin: {Di nimêja xwe de dengê xwe pir bilind neke û pir nizm jî neke}, ev di derbarê duayê de ye.
Werger û ravekirin ji hêla Khutba World ve, ji erebî hatine wergerandin.
Dua gava ye ku ne pir bilind e û ne wisa bêdeng ku neyê bihîstin.
Daxwazên kesane yên ku mirov tê de ji Allah tiştekî dixwaze, pesnê Wî dide an jî alîkariya Wî dixwaze.
Awayekî hevseng ê dua kirinê: bi dengê ku tê bihîstin axaftin, bêyî ku deng zêde bilind bike an ewqas nizm biaxive ku peyv neyên bihîstin.
Şîrovekarên klasîk ravekirina Aîşeyê bi Quranê 17:110 ve girêdidin: di duayan de dengê nerm û bi rêkûpêk guncaw e. Ayet destûrê dide ku mirov bêyî dengekî zêde bilind û bêyî ku peyvan bi tevahî veşêre, dua li Allah bike; çar mezhebên fiqhê qaîdeyek giştî dananîn ku her dua divê bi dengê bilind bê gotin.
- Dua xwe bi baldarî bêje û bêyî hewcedariyê dengê xwe bilind neke.
- Di duayên kesane de dengekî hilbijêre ku tu xwe bibihîzî û bikaribî li ser peyvên xwe bi hişyarî bifikirî.
- Vê rêberiyê bi rêzgirtina rewşê û kesên li dora xwe bicîh bîne.
Her roj hedîsek, bi zimanê te
Sepan her roj hedîsek bi ravekirinê dide te, herwiha wek wîdjetekê li ser telefona te. Bikaranîna wê belaş e.