Sunan an-Nasa'i, hedîsa 306
Anas ibn Malik rivayet kiriye. Nivîsa erebî bi wergera me û ravekirinê.
Ji Anas ibn Malik hatiye rîwayetkirin
Rîwayet
أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ وَهْبٍ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ سَلَمَةَ، عَنْ أَبِي عَبْدِ الرَّحِيمِ، قَالَ حَدَّثَنِي زَيْدُ بْنُ أَبِي أُنَيْسَةَ، عَنْ طَلْحَةَ بْنِ مُصَرِّفٍ، عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، قَالَ قَدِمَ أَعْرَابٌ مِنْ عُرَيْنَةَ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَأَسْلَمُوا فَاجْتَوَوُا الْمَدِينَةَ حَتَّى اصْفَرَّتْ أَلْوَانُهُمْ وَعَظُمَتْ بُطُونُهُمْ فَبَعَثَ بِهِمْ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِلَى لِقَاحٍ لَهُ وَأَمَرَهُمْ أَنْ يَشْرَبُوا مِنْ أَلْبَانِهَا وَأَبْوَالِهَا حَتَّى صَحُّوا فَقَتَلُوا رَاعِيَهَا وَاسْتَاقُوا الإِبِلَ فَبَعَثَ نَبِيُّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي طَلَبِهِمْ فَأُتِيَ بِهِمْ فَقَطَعَ أَيْدِيَهُمْ وَأَرْجُلَهُمْ وَسَمَرَ أَعْيُنَهُمْ . قَالَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ عَبْدُ الْمَلِكِ لأَنَسٍ وَهُوَ يُحَدِّثُهُ هَذَا الْحَدِيثَ بِكُفْرٍ أَمْ بِذَنْبٍ قَالَ بِكُفْرٍ . قَالَ أَبُو عَبْدِ الرَّحْمَنِ لاَ نَعْلَمُ أَحَدًا قَالَ عَنْ يَحْيَى عَنْ أَنَسٍ فِي هَذَا الْحَدِيثِ غَيْرَ طَلْحَةَ وَالصَّوَابُ عِنْدِي وَاللَّهُ تَعَالَى أَعْلَمُ يَحْيَى عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْمُسَيَّبِ مُرْسَلٌ .
Enes bin Malik (r.a.) ragihand: Çend kesên ji eşîra Ureyne hatin cem Pêxember ﷺ û bûn Misilman, lê avhewaya Medînê li wan nehat; rengê wan zer bû û zikê wan werimî. Loma Resûlullah ﷺ ew şandin cem deveyên xwe yên ducanî û ferman da wan ku ji şîr û mîza wan vexwin heta ku baş bûn. Paşê wan şivanê deven kuştin û deve revandin. Resûlullah ﷺ kes şandin pey wan û ew hatin girtin. Dest û lingên wan hatin jêkirin û çavên wan bi mixên sorbûyî hatin sotin. Dema Emîrê Muminan Ebdulmelik ev hedîs ji Enes (r.a.) dipirsî, got:
"Ma ev ceza ji ber kufrê bû an ji ber gunehkariyê?" Wî got: "Ji ber kufrê." Ebdurrahman dibêje: Em nizanin kesekî din ji bilî Talha ev hedîs ji Yehya riwayet kiribe ji Enes (r.a.). Ya rast ew e - Xwedê çêtir dizane - ku Yehya ev hedîs ji Seîd bin Museyyeb wekî mursel ragihandiye.
Werger û ravekirin ji hêla Khutba World ve, ji erebî hatine wergerandin.
Pêxember ﷺ lênêrîna nexweşan dikir û paşê sûcdar ji ber sûcên wan ceza dikir.
Nivîsê vedibêje ku çend zilamên ji 'Uraynahê li Medîneyê nexweş ketin, bi rêberiya Pêxember ﷺ baş bûn û paşê şivan kuştin û dewan birin.
Deveyên ku ducanî bûn.
Cezayên ku di hiqûqnasiya Îslamî de bi qanûnê hatine diyarkirin.
Vegotinek ku tê de tabi'î Pêxember ﷺ rasterast bi nav dike, bêyî ku sahabîyê navbeynkar bibêje.
Zanyar vê vegotinê di çarçoveya rêzikên dermankirinê û cezayên kuştinê û talankirina çekdarî de nîqaş dikin. Gotina li ser kufrê di nivîsê de bêyî kontekstê nayê şîrovekirin: sûcdar bûn misilman, lê paşê sûcên giran kirin. Fiqhzanên klasîk tekez dikin ku tenê desthilata berpirsiyar dikare van cezayan, li gorî rêzikên hiqûqî yên derbasdar, pêk bîne; ev yek destûrê nade kesekî ku bi serê xwe tundûtûjiyê bikar bîne. Herwiha, En-Nesaî cudahiya nêrînan li ser zincîra vegotinê destnîşan dike.
- Dema nexweş dibî, li dermankirineke guncav bigere û şîreta pisporan bişopîne.
- Bihêle ku sûcên giran ji aliyê saziyên dadwerî yên berpirsiyar ve bên lêkolînkirin û biryardan; tu carî xwe tolhildanê neke.
- Vegotinê bi baldarî bixwîne û hem naveroka wê hem jî şîroveyên zanyarên hedîsê li ser zincîra vegotinê li ber çavan bigire.
Ev vegotina sahih ji heman beşê guhertoyeke din a çîroka zilamên ji 'Uraynahê pêşkêş dike.
Sunan an-Nasa'i · #305 (Sahih)Ev vegotina sahih jî behsa sûcdarên ku şivan kuştin û dewan birin dike.
Sunan an-Nasa'i · #307 (Sahih)Ev vegotina sahih bi mijara dermankirina bi şîr û mîzê dewan ve girêdayî ye.
Her roj hedîsek, bi zimanê te
Sepan her roj hedîsek bi ravekirinê dide te, herwiha wek wîdjetekê li ser telefona te. Bikaranîna wê belaş e.