Sunan an-Nasa'i, hedîsa 3963
Aishah rivayet kiriye. Nivîsa erebî bi wergera me û ravekirinê.
Ji Aishah hatiye rîwayetkirin
Rîwayet
أَخْبَرَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ دَاوُدَ، قَالَ أَنْبَأَنَا ابْنُ وَهْبٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي ابْنُ جُرَيْجٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ كَثِيرٍ، أَنَّهُ سَمِعَ مُحَمَّدَ بْنَ قَيْسٍ، يَقُولُ سَمِعْتُ عَائِشَةَ، تَقُولُ أَلاَ أُحَدِّثُكُمْ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَعَنِّي قُلْنَا بَلَى . قَالَتْ لَمَّا كَانَتْ لَيْلَتِي انْقَلَبَ فَوَضَعَ نَعْلَيْهِ عِنْدَ رِجْلَيْهِ وَوَضَعَ رِدَاءَهُ وَبَسَطَ إِزَارَهُ عَلَى فِرَاشِهِ وَلَمْ يَلْبَثْ إِلاَّ رَيْثَمَا ظَنَّ أَنِّي قَدْ رَقَدْتُ ثُمَّ انْتَعَلَ رُوَيْدًا وَأَخَذَ رِدَاءَهُ رُوَيْدًا ثُمَّ فَتَحَ الْبَابَ رُوَيْدًا وَخَرَجَ وَأَجَافَهُ رُوَيْدًا وَجَعَلْتُ دِرْعِي فِي رَأْسِي فَاخْتَمَرْتُ وَتَقَنَّعْتُ إِزَارِي وَانْطَلَقْتُ فِي إِثْرِهِ حَتَّى جَاءَ الْبَقِيعَ فَرَفَعَ يَدَيْهِ ثَلاَثَ مَرَّاتٍ وَأَطَالَ الْقِيَامَ ثُمَّ انْحَرَفَ وَانْحَرَفْتُ فَأَسْرَعَ فَأَسْرَعْتُ فَهَرْوَلَ فَهَرْوَلْتُ فَأَحْضَرَ فَأَحْضَرْتُ وَسَبَقْتُهُ فَدَخَلْتُ وَلَيْسَ إِلاَّ أَنِ اضْطَجَعْتُ فَدَخَلَ فَقَالَ " مَا لَكِ يَا عَائِشُ رَابِيَةً " . قَالَ سُلَيْمَانُ حَسِبْتُهُ قَالَ حَشْيَا قَالَ " لَتُخْبِرِنِّي أَوْ لَيُخْبِرَنِّي اللَّطِيفُ الْخَبِيرُ " . قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ بِأَبِي أَنْتَ وَأُمِّي فَأَخْبَرْتُهُ الْخَبَرَ قَالَ " أَنْتِ السَّوَادُ الَّذِي رَأَيْتُ أَمَامِي " . قُلْتُ نَعَمْ - قَالَتْ - فَلَهَدَنِي لَهْدَةً فِي صَدْرِي أَوْجَعَتْنِي . قَالَ " أَظَنَنْتِ أَنْ يَحِيفَ اللَّهُ عَلَيْكِ وَرَسُولُهُ " . قَالَتْ مَهْمَا يَكْتُمِ النَّاسُ فَقَدْ عَلِمَهُ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ . قَالَ " نَعَمْ - قَالَ - فَإِنَّ جِبْرِيلَ عَلَيْهِ السَّلاَمُ أَتَانِي حِينَ رَأَيْتِ وَلَمْ يَكُنْ يَدْخُلُ عَلَيْكِ وَقَدْ وَضَعْتِ ثِيَابَكِ فَنَادَانِي فَأَخْفَى مِنْكِ فَأَجَبْتُهُ وَأَخْفَيْتُهُ مِنْكِ وَظَنَنْتُ أَنَّكِ قَدْ رَقَدْتِ فَكَرِهْتُ أَنْ أُوقِظَكِ وَخَشِيتُ أَنْ تَسْتَوْحِشِي فَأَمَرَنِي أَنْ آتِيَ أَهْلَ الْبَقِيعِ فَأَسْتَغْفِرَ لَهُمْ " . خَالَفَهُ حَجَّاجُ بْنُ مُحَمَّدٍ فَقَالَ عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ عَنِ ابْنِ أَبِي مُلَيْكَةَ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ قَيْسٍ .
Suleyman kurê Dawud ji me re ragihand û got: Ibn Wehb ji me re ragihand û got: Ibn Cureyc ji min re ragihand, ji Ebdullah kurê Kesîr, ku wî bihîstiye Muhemmed kurê Qeys dibêje: Min bihîst Aişe dibêje:
"Ma ez ji we re qala Pêxember ﷺ û xwe nekim?" Me got: "Belê." Wê got: "Dema şeva min bû, ew hat hundir, solên xwe danî ber lingên xwe, cilê xwe yê jorîn danî û îzarê xwe li ser nivîna xwe raxist. Hema ku guman kir ez razame, hêdîka solên xwe li xwe kirin, hêdîka cilê xwe yê jorîn hilda, hêdîka derî vekir û derket û hêdîka derî girt. Min kirasê xwe avêt serê xwe, xwe pêça, îzarê xwe li xwe kir û li pey wî çûm heta ku ew hat Beqî'. Wî sê caran destên xwe bilind kirin û demeke dirêj sekinî. Paşê vegeriya û ez jî vegeriyam; wî lez kir û min jî lez kir; wî baz da û min jî baz da; ez beriya wî gihiştim malê û ketim hundir. Hema ku ez dirêj bûm, ew hat hundir û got: 'Ey Aişe, çima nefesa te teng e?'" Suleyman got: "Min wisa fêm kir ku wî got 'nefesa te çikiye'." Wî got: "Ya tu ji min re dibêjî, ya jî yê Nazik û Agahdar ji min re dibêje." Min got: "Ey Resûlê Allah, bav û diya min fedayî te bin," û min bûyer ji wî re vegot. Wî got: "Ew siya reş a ku min li pêşiya xwe dît, tu bûyî?" Min got: "Belê." Wê got: "Wî li singê min lê xist û ev yek êşa min da." Wî got: "Te guman kir ku Allah û Resûlê wî dê li te zilm bikin?" Wê got: "Tiştê ku mirov vedişêrin, Allah Ezze we Celle dizane." Wî got: "Belê," û berdewam kir: "Dema te dît ez derketim, Cibrîl silav lê bin, hat cem min, lê ji ber ku te cilên xwe dabûn alî, ew nehat hundir. Wî bangî min kir lê xwe ji te veşart; min bersiva wî da lê min ew ji te veşart. Min guman kir ku tu razayî û min nexwest ez te hişyar bikim û tirsiyam ku tu tenê bimînî û bitirsî. Wî emrê min kir ku ez herim cem xelkê Beqî' û ji bo wan efûyê bixwazim." Heccac kurê Muhemmed dijberî vê yekê kir û got: Ji Ibn Cureyc, ji Ibn Ebî Muleyke, ji Muhemmed kurê Qeys.
Werger û ravekirin ji hêla Khutba World ve, ji erebî hatine wergerandin.
Pêxember ﷺ ji bo miriyên li al-Baqi dua kir û nêrîna Aîşeyê parast.
Goristana Medîneyê ye ku gelek ji sahabeyan lê hatine veşartin.
Ji Allah xwestina ku gunehên miriyan bibexşîne.
Du ji navên Allah in ku dibêjin tiştek ji Wî ve nayê veşartin.
Zanyar ji vê derdixin ku ji bo misilmanên mirî lêborîn xwestin mustehab e û serdana goristanê dikare bi duayan re be. Awayê hişyar ê ku Pêxember ﷺ jê çû, baldarî li hember hestên jina wî nîşan dide. Kirina wî ne rêgezek giştî ye ku kesek divê veşartî biçe; ev riwayet rewşek taybet vedibêje.
- Di duayên xwe de misilmanên mirî bîr bîne û ji Allah lêborîna wan bixwaze.
- Di jiyana rojane de li hestên hevjînê xwe binêre û bi nermî pê re biaxive.
- Dema ku xemgînî an şaşfêmî dibînî, bi aramî rave bike çi qewimî û guh bidin hev.
Ev riwayeta sahih jî dibêje ku Aîşe li pey Pêxember ﷺ çû al-Baqi û dua kirina wî ji bo miriyan rave dike.
Sunan an-Nasa'i · #3962 (Sahih)Ev riwayeta sahih jî çûna şevê ya ber bi al-Baqi ve û lêborîn xwestina ji bo miriyan vedibêje.
Sunan an-Nasa'i · #3964 (Sahih)Ev riwayet heman vegotina Aîşeyê vediguhêze û çarçoveya serdana al-Baqi piştrast dike.
Her roj hedîsek, bi zimanê te
Sepan her roj hedîsek bi ravekirinê dide te, herwiha wek wîdjetekê li ser telefona te. Bikaranîna wê belaş e.