Sahih al-Bukhari, hadith 6830
Overgeleverd door Abdullah ibn Abbas. Arabische tekst met eigen vertaling en uitleg.
Overgeleverd door Abdullah ibn Abbas
Sahih al-Bukhari geldt als geheel als betrouwbaar.
De overlevering
حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنِي إِبْرَاهِيمُ بْنُ سَعْدٍ، عَنْ صَالِحٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ بْنِ مَسْعُودٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ كُنْتُ أُقْرِئُ رِجَالاً مِنَ الْمُهَاجِرِينَ مِنْهُمْ عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ عَوْفٍ، فَبَيْنَمَا أَنَا فِي مَنْزِلِهِ بِمِنًى، وَهْوَ عِنْدَ عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ فِي آخِرِ حَجَّةٍ حَجَّهَا، إِذْ رَجَعَ إِلَىَّ عَبْدُ الرَّحْمَنِ فَقَالَ لَوْ رَأَيْتَ رَجُلاً أَتَى أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ الْيَوْمَ فَقَالَ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ هَلْ لَكَ فِي فُلاَنٍ يَقُولُ لَوْ قَدْ مَاتَ عُمَرُ لَقَدْ بَايَعْتُ فُلاَنًا، فَوَاللَّهِ مَا كَانَتْ بَيْعَةُ أَبِي بَكْرٍ إِلاَّ فَلْتَةً، فَتَمَّتْ. فَغَضِبَ عُمَرُ ثُمَّ قَالَ إِنِّي إِنْ شَاءَ اللَّهُ لَقَائِمٌ الْعَشِيَّةَ فِي النَّاسِ، فَمُحَذِّرُهُمْ هَؤُلاَءِ الَّذِينَ يُرِيدُونَ أَنْ يَغْصِبُوهُمْ أُمُورَهُمْ. قَالَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ فَقُلْتُ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ لاَ تَفْعَلْ فَإِنَّ الْمَوْسِمَ يَجْمَعُ رَعَاعَ النَّاسِ وَغَوْغَاءَهُمْ، فَإِنَّهُمْ هُمُ الَّذِينَ يَغْلِبُونَ عَلَى قُرْبِكَ حِينَ تَقُومُ فِي النَّاسِ، وَأَنَا أَخْشَى أَنْ تَقُومَ فَتَقُولَ مَقَالَةً يُطَيِّرُهَا عَنْكَ كُلُّ مُطَيِّرٍ، وَأَنْ لاَ يَعُوهَا، وَأَنْ لاَ يَضَعُوهَا عَلَى مَوَاضِعِهَا، فَأَمْهِلْ حَتَّى تَقْدَمَ الْمَدِينَةَ فَإِنَّهَا دَارُ الْهِجْرَةِ وَالسُّنَّةِ، فَتَخْلُصَ بِأَهْلِ الْفِقْهِ وَأَشْرَافِ النَّاسِ، فَتَقُولَ مَا قُلْتَ مُتَمَكِّنًا، فَيَعِي أَهْلُ الْعِلْمِ مَقَالَتَكَ، وَيَضَعُونَهَا عَلَى مَوَاضِعِهَا. فَقَالَ عُمَرُ أَمَا وَاللَّهِ إِنْ شَاءَ اللَّهُ لأَقُومَنَّ بِذَلِكَ أَوَّلَ مَقَامٍ أَقُومُهُ بِالْمَدِينَةِ. قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ فَقَدِمْنَا الْمَدِينَةَ فِي عَقِبِ ذِي الْحَجَّةِ، فَلَمَّا كَانَ يَوْمُ الْجُمُعَةِ عَجَّلْنَا الرَّوَاحَ حِينَ زَاغَتِ الشَّمْسُ، حَتَّى أَجِدَ سَعِيدَ بْنَ زَيْدِ بْنِ عَمْرِو بْنِ نُفَيْلٍ جَالِسًا إِلَى رُكْنِ الْمِنْبَرِ، فَجَلَسْتُ حَوْلَهُ تَمَسُّ رُكْبَتِي رُكْبَتَهُ، فَلَمْ أَنْشَبْ أَنْ خَرَجَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ، فَلَمَّا رَأَيْتُهُ مُقْبِلاً قُلْتُ لِسَعِيدِ بْنِ زَيْدِ بْنِ عَمْرِو بْنِ نُفَيْلٍ، لَيَقُولَنَّ الْعَشِيَّةَ مَقَالَةً لَمْ يَقُلْهَا مُنْذُ اسْتُخْلِفَ، فَأَنْكَرَ عَلَىَّ وَقَالَ مَا عَسَيْتَ أَنْ يَقُولَ مَا لَمْ يَقُلْ. قَبْلَهُ فَجَلَسَ عُمَرُ عَلَى الْمِنْبَرِ، فَلَمَّا سَكَتَ الْمُؤَذِّنُونَ قَامَ فَأَثْنَى عَلَى اللَّهِ بِمَا هُوَ أَهْلُهُ قَالَ أَمَّا بَعْدُ فَإِنِّي قَائِلٌ لَكُمْ مَقَالَةً قَدْ قُدِّرَ لِي أَنْ أَقُولَهَا، لاَ أَدْرِي لَعَلَّهَا بَيْنَ يَدَىْ أَجَلِي، فَمَنْ عَقَلَهَا وَوَعَاهَا فَلْيُحَدِّثْ بِهَا حَيْثُ انْتَهَتْ بِهِ رَاحِلَتُهُ، وَمَنْ خَشِيَ أَنْ لاَ يَعْقِلَهَا فَلاَ أُحِلُّ لأَحَدٍ أَنْ يَكْذِبَ عَلَىَّ، إِنَّ اللَّهَ بَعَثَ مُحَمَّدًا صلى الله عليه وسلم بِالْحَقِّ وَأَنْزَلَ عَلَيْهِ الْكِتَابَ فَكَانَ مِمَّا أَنْزَلَ اللَّهُ آيَةُ الرَّجْمِ، فَقَرَأْنَاهَا وَعَقَلْنَاهَا وَوَعَيْنَاهَا، رَجَمَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَرَجَمْنَا بَعْدَهُ، فَأَخْشَى إِنْ طَالَ بِالنَّاسِ زَمَانٌ أَنْ يَقُولَ قَائِلٌ وَاللَّهِ مَا نَجِدُ آيَةَ الرَّجْمِ فِي كِتَابِ اللَّهِ، فَيَضِلُّوا بِتَرْكِ فَرِيضَةٍ أَنْزَلَهَا اللَّهُ، وَالرَّجْمُ فِي كِتَابِ اللَّهِ حَقٌّ عَلَى مَنْ زَنَى إِذَا أُحْصِنَ مِنَ الرِّجَالِ وَالنِّسَاءِ، إِذَا قَامَتِ الْبَيِّنَةُ أَوْ كَانَ الْحَبَلُ أَوْ الاِعْتِرَافُ، ثُمَّ إِنَّا كُنَّا نَقْرَأُ فِيمَا نَقْرَأُ مِنْ كِتَابِ اللَّهِ أَنْ لاَ تَرْغَبُوا عَنْ آبَائِكُمْ، فَإِنَّهُ كُفْرٌ بِكُمْ أَنْ تَرْغَبُوا عَنْ آبَائِكُمْ، أَوْ إِنَّ كُفْرًا بِكُمْ أَنْ تَرْغَبُوا عَنْ آبَائِكُمْ، أَلاَ ثُمَّ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " لاَ تُطْرُونِي كَمَا أُطْرِيَ عِيسَى ابْنُ مَرْيَمَ وَقُولُوا عَبْدُ اللَّهِ وَرَسُولُهُ ". ثُمَّ إِنَّهُ بَلَغَنِي أَنَّ قَائِلاً مِنْكُمْ يَقُولُ وَاللَّهِ لَوْ مَاتَ عُمَرُ بَايَعْتُ فُلاَنًا. فَلاَ يَغْتَرَّنَّ امْرُؤٌ أَنْ يَقُولَ إِنَّمَا كَانَتْ بَيْعَةُ أَبِي بَكْرٍ فَلْتَةً وَتَمَّتْ أَلاَ وَإِنَّهَا قَدْ كَانَتْ كَذَلِكَ وَلَكِنَّ اللَّهَ وَقَى شَرَّهَا، وَلَيْسَ مِنْكُمْ مَنْ تُقْطَعُ الأَعْنَاقُ إِلَيْهِ مِثْلُ أَبِي بَكْرٍ، مَنْ بَايَعَ رَجُلاً عَنْ غَيْرِ مَشُورَةٍ مِنَ الْمُسْلِمِينَ فَلاَ يُبَايَعُ هُوَ وَلاَ الَّذِي بَايَعَهُ تَغِرَّةً أَنْ يُقْتَلاَ، وَإِنَّهُ قَدْ كَانَ مِنْ خَبَرِنَا حِينَ تَوَفَّى اللَّهُ نَبِيَّهُ صلى الله عليه وسلم إِلاَّ أَنَّ الأَنْصَارَ خَالَفُونَا وَاجْتَمَعُوا بِأَسْرِهِمْ فِي سَقِيفَةِ بَنِي سَاعِدَةَ، وَخَالَفَ عَنَّا عَلِيٌّ وَالزُّبَيْرُ وَمَنْ مَعَهُمَا، وَاجْتَمَعَ الْمُهَاجِرُونَ إِلَى أَبِي بَكْرٍ فَقُلْتُ لأَبِي بَكْرٍ يَا أَبَا بَكْرٍ انْطَلِقْ بِنَا إِلَى إِخْوَانِنَا هَؤُلاَءِ مِنَ الأَنْصَارِ. فَانْطَلَقْنَا نُرِيدُهُمْ فَلَمَّا دَنَوْنَا مِنْهُمْ لَقِيَنَا مِنْهُمْ رَجُلاَنِ صَالِحَانِ، فَذَكَرَا مَا تَمَالَى عَلَيْهِ الْقَوْمُ فَقَالاَ أَيْنَ تُرِيدُونَ يَا مَعْشَرَ الْمُهَاجِرِينَ فَقُلْنَا نُرِيدُ إِخْوَانَنَا هَؤُلاَءِ مِنَ الأَنْصَارِ. فَقَالاَ لاَ عَلَيْكُمْ أَنْ لاَ تَقْرَبُوهُمُ اقْضُوا أَمْرَكُمْ. فَقُلْتُ وَاللَّهِ لَنَأْتِيَنَّهُمْ. فَانْطَلَقْنَا حَتَّى أَتَيْنَاهُمْ فِي سَقِيفَةِ بَنِي سَاعِدَةَ، فَإِذَا رَجُلٌ مُزَمَّلٌ بَيْنَ ظَهْرَانَيْهِمْ فَقُلْتُ مَنْ هَذَا فَقَالُوا هَذَا سَعْدُ بْنُ عُبَادَةَ. فَقُلْتُ مَا لَهُ قَالُوا يُوعَكُ. فَلَمَّا جَلَسْنَا قَلِيلاً تَشَهَّدَ خَطِيبُهُمْ، فَأَثْنَى عَلَى اللَّهِ بِمَا هُوَ أَهْلُهُ ثُمَّ قَالَ أَمَّا بَعْدُ فَنَحْنُ أَنْصَارُ اللَّهِ وَكَتِيبَةُ الإِسْلاَمِ، وَأَنْتُمْ مَعْشَرَ الْمُهَاجِرِينَ رَهْطٌ، وَقَدْ دَفَّتْ دَافَّةٌ مِنْ قَوْمِكُمْ، فَإِذَا هُمْ يُرِيدُونَ أَنْ يَخْتَزِلُونَا مِنْ أَصْلِنَا وَأَنْ يَحْضُنُونَا مِنَ الأَمْرِ. فَلَمَّا سَكَتَ أَرَدْتُ أَنْ أَتَكَلَّمَ وَكُنْتُ زَوَّرْتُ مَقَالَةً أَعْجَبَتْنِي أُرِيدُ أَنْ أُقَدِّمَهَا بَيْنَ يَدَىْ أَبِي بَكْرٍ، وَكُنْتُ أُدَارِي مِنْهُ بَعْضَ الْحَدِّ، فَلَمَّا أَرَدْتُ أَنْ أَتَكَلَّمَ قَالَ أَبُو بَكْرٍ عَلَى رِسْلِكَ. فَكَرِهْتُ أَنْ أُغْضِبَهُ، فَتَكَلَّمَ أَبُو بَكْرٍ فَكَانَ هُوَ أَحْلَمَ مِنِّي وَأَوْقَرَ، وَاللَّهِ مَا تَرَكَ مِنْ كَلِمَةٍ أَعْجَبَتْنِي فِي تَزْوِيرِي إِلاَّ قَالَ فِي بَدِيهَتِهِ مِثْلَهَا أَوْ أَفْضَلَ مِنْهَا حَتَّى سَكَتَ فَقَالَ مَا ذَكَرْتُمْ فِيكُمْ مِنْ خَيْرٍ فَأَنْتُمْ لَهُ أَهْلٌ، وَلَنْ يُعْرَفَ هَذَا الأَمْرُ إِلاَّ لِهَذَا الْحَىِّ مِنْ قُرَيْشٍ، هُمْ أَوْسَطُ الْعَرَبِ نَسَبًا وَدَارًا، وَقَدْ رَضِيتُ لَكُمْ أَحَدَ هَذَيْنِ الرَّجُلَيْنِ، فَبَايِعُوا أَيَّهُمَا شِئْتُمْ. فَأَخَذَ بِيَدِي وَبِيَدِ أَبِي عُبَيْدَةَ بْنِ الْجَرَّاحِ وَهْوَ جَالِسٌ بَيْنَنَا، فَلَمْ أَكْرَهْ مِمَّا قَالَ غَيْرَهَا، كَانَ وَاللَّهِ أَنْ أُقَدَّمَ فَتُضْرَبَ عُنُقِي لاَ يُقَرِّبُنِي ذَلِكَ مِنْ إِثْمٍ، أَحَبَّ إِلَىَّ مِنْ أَنْ أَتَأَمَّرَ عَلَى قَوْمٍ فِيهِمْ أَبُو بَكْرٍ، اللَّهُمَّ إِلاَّ أَنْ تُسَوِّلَ إِلَىَّ نَفْسِي عِنْدَ الْمَوْتِ شَيْئًا لاَ أَجِدُهُ الآنَ. فَقَالَ قَائِلٌ مِنَ الأَنْصَارِ أَنَا جُذَيْلُهَا الْمُحَكَّكُ، وَعُذَيْقُهَا الْمُرَجَّبُ، مِنَّا أَمِيرٌ، وَمِنْكُمْ أَمِيرٌ، يَا مَعْشَرَ قُرَيْشٍ. فَكَثُرَ اللَّغَطُ، وَارْتَفَعَتِ الأَصْوَاتُ حَتَّى فَرِقْتُ مِنَ الاِخْتِلاَفِ. فَقُلْتُ ابْسُطْ يَدَكَ يَا أَبَا بَكْرٍ. فَبَسَطَ يَدَهُ فَبَايَعْتُهُ، وَبَايَعَهُ الْمُهَاجِرُونَ، ثُمَّ بَايَعَتْهُ الأَنْصَارُ، وَنَزَوْنَا عَلَى سَعْدِ بْنِ عُبَادَةَ فَقَالَ قَائِلٌ مِنْهُمْ قَتَلْتُمْ سَعْدَ بْنَ عُبَادَةَ. فَقُلْتُ قَتَلَ اللَّهُ سَعْدَ بْنَ عُبَادَةَ. قَالَ عُمَرُ وَإِنَّا وَاللَّهِ مَا وَجَدْنَا فِيمَا حَضَرْنَا مِنْ أَمْرٍ أَقْوَى مِنْ مُبَايَعَةِ أَبِي بَكْرٍ خَشِينَا إِنْ فَارَقْنَا الْقَوْمَ وَلَمْ تَكُنْ بَيْعَةٌ أَنْ يُبَايِعُوا رَجُلاً مِنْهُمْ بَعْدَنَا، فَإِمَّا بَايَعْنَاهُمْ عَلَى مَا لاَ نَرْضَى، وَإِمَّا نُخَالِفُهُمْ فَيَكُونُ فَسَادٌ، فَمَنْ بَايَعَ رَجُلاً عَلَى غَيْرِ مَشُورَةٍ مِنَ الْمُسْلِمِينَ فَلاَ يُتَابَعُ هُوَ وَلاَ الَّذِي بَايَعَهُ تَغِرَّةً أَنْ يُقْتَلاَ.
Abd al-Aziz ibn Abd Allah heeft ons overgeleverd, Ibrahim ibn Sa'd heeft mij overgeleverd, van Salih, van Ibn Shihab, van Ubayd Allah ibn Abd Allah ibn Utba ibn Mas'ud, van Ibn Abbas, die zei:
"Ik gaf koranles aan enkele mannen van de Muhajirun, onder wie Abd ar-Rahman ibn Auf. Terwijl ik in zijn huis in Mina was, en hij bij Umar ibn al-Khattab was tijdens diens laatste hadj, kwam Abd ar-Rahman naar mij terug en zei: 'Had je maar gezien hoe een man vandaag naar de Amir al-Mu'minin kwam en zei: O Amir al-Mu'minin, wat vindt u van iemand die zegt: Als Umar zou sterven, zou ik zeker trouw zweren aan die-en-die? Want bij Allah, de eed van trouw aan Abu Bakr was niets dan een plotselinge gebeurtenis die daarna tot stand kwam.' Umar werd boos en zei: Ik zal, als Allah het wil, vanavond voor de mensen staan en hen waarschuwen tegen degenen die hun zaken willen usurperen.' Abd ar-Rahman zei: 'Ik zei: O Amir al-Mu'minin, doe dat niet! Want het seizoen verzamelt het gewone volk en de onruststokers; zij zullen om u heen staan wanneer u voor de mensen spreekt. Ik vrees dat u iets zult zeggen dat door elke verspreider wordt rondverteld zonder dat men het begrijpt of op de juiste plaats brengt. Wacht daarom totdat u in Medina bent aangekomen, want dat is de stad van de emigratie en de Soenna. Daar kunt u zich richten tot de geleerden en edelen onder de mensen, zodat u uw woorden met vertrouwen kunt uitspreken; de mensen van kennis zullen uw woorden begrijpen en op hun juiste plaats brengen.' Umar zei: Bij Allah, als Allah het wil, zal ik dit zeker doen bij de eerste gelegenheid dat ik in Medina voor de mensen sta.'" Ibn Abbas zei: "Wij kwamen na afloop van Dhu al-Hijja in Medina aan. Toen het vrijdag was, haastten wij ons naar het gebed zodra de zon haar hoogtepunt had gepasseerd, en ik zag Sa'id ibn Zayd ibn Amr ibn Nufail bij de hoek van de minbar zitten. Ik ging naast hem zitten zodat mijn knie tegen de zijne raakte. Het duurde niet lang of Umar ibn al-Khattab kwam tevoorschijn. Toen ik hem zag naderen, zei ik tegen Sa'id ibn Zayd ibn Amr ibn Nufail: 'Hij zal vanavond iets zeggen wat hij nog nooit heeft gezegd sinds hij kalief werd.' Hij verwierp mijn opmerking en zei: 'Wat zou hij kunnen zeggen wat hij nog niet eerder heeft gezegd?' Umar nam plaats op de minbar en toen de muezzins zwegen, stond hij op. Hij prees Allah zoals Hem toekomt en zei: 'Amma ba'du, ik zal jullie iets vertellen waarvan bepaald is dat ik het moet zeggen. Ik weet het niet, misschien is dit vlak voor mijn dood. Wie het begrijpt en onthoudt, laat hem het overbrengen waar zijn rijdier hem ook brengt. En wie vreest het niet te begrijpen, hem is het niet toegestaan leugens over mij te vertellen. Allah heeft Mohammed ﷺ met de Waarheid gezonden en het Boek aan hem neergezonden. Tot wat Allah openbaarde behoorde het vers van de steniging (Rajm). Wij lazen het, begrepen het en onthielden het. De Boodschapper van Allah ﷺ paste de steniging toe en wij pasten het na hem toe. Ik vrees dat als er veel tijd verstrijkt, iemand zal zeggen: Bij Allah, wij vinden het vers van de steniging niet in het Boek van Allah, waardoor zij zullen dwalen door een plicht te verlaten die Allah heeft neergezonden. Steniging is in het Boek van Allah een rechtvaardige straf voor wie overspel pleegt terwijl hij gehuwd is, man of vrouw, mits het bewijs is geleverd, er zwangerschap is of bekentenis volgt. Vervolgens lazen wij in het Boek van Allah: Verlang niet naar andere vaders dan jullie eigen vaders, want het is ongeloof jegens jullie om naar andere vaders te verlangen – of: het is ongeloof jegens jullie om naar andere vaders te verlangen. Weet bovendien dat de Boodschapper van Allah ﷺ zei: Prijs mij niet buitensporig zoals Isa ibn Maryam werd geprezen, maar zeg: Dienaar van Allah en Zijn Boodschapper. Verder heb ik vernomen dat iemand onder jullie zegt: Bij Allah, als Umar sterft, zweer ik trouw aan die-en-die. Laat niemand zichzelf misleiden door te zeggen dat de eed van trouw aan Abu Bakr slechts een plotselinge gebeurtenis was die slaagde. Voorwaar, het was zo, maar Allah heeft het kwaad ervan afgewend. Er is niemand onder jullie naar wie de nekken worden uitgestrekt zoals naar Abu Bakr. Wie trouw zweert aan een man zonder overleg met de moslims, noch hijzelf noch degene aan wie trouw is gezworen mag worden gesteund, uit vrees dat beiden gedood worden. Toen Allah Zijn Profeet ﷺ deed sterven, keerden de Ansar zich van ons af en verzamelden zich volledig in de Saqifa van Banu Sa'ida. Ali, az-Zubayr en degenen met hen keerden zich ook van ons af, terwijl de Muhajirun zich rond Abu Bakr verzamelden. Ik zei tegen Abu Bakr: O Abu Bakr, laten we naar deze broeders van ons uit de Ansar gaan. Wij vertrokken naar hen en toen wij dichtbij kwamen, ontmoetten wij twee rechtschapen mannen van hen die ons vertelden wat het volk had besloten. Zij zeiden: Waar willen jullie heen, o groep Muhajirun? Wij zeiden: Wij willen naar onze broeders van de Ansar. Zij zeiden: Het is beter voor jullie om hen niet te benaderen; regelt jullie zaak. Ik zei: Bij Allah, wij zullen zeker naar hen gaan. Wij gingen verder totdat wij hen bereikten in de Saqifa van Banu Sa'ida. Daar zat een man tussen hen, ingepakt in een mantel. Ik vroeg: Wie is dit? Zij zeiden: Dit is Sa'd ibn Ubada. Ik vroeg: Wat mankeert hem? Zij zeiden: Hij is ziek. Nadat wij kort hadden gezeten, hield hun spreker een toespraak. Hij prees Allah zoals Hem toekomt en zei: Amma ba'du, wij zijn de helpers van Allah en de kern van de islam, terwijl jullie, o Muhajirun, slechts een kleine groep zijn. Een deel van jullie probeert ons van onze wortels af te snijden en ons van het gezag uit te sluiten. Toen hij zweeg, wilde ik spreken. Ik had een toespraak voorbereid die mij beviel en die ik vóór Abu Bakr wilde uitspreken, waarbij ik enigszins rekening hield met zijn temperament. Maar toen ik wilde spreken, zei Abu Bakr: Rustig aan. Ik wilde hem niet boos maken, dus sprak Abu Bakr zelf. Hij was verstandiger en waardiger dan ik. Bij Allah, hij liet geen enkel woord dat mij in mijn voorbereiding beviel onvermeld, maar zei spontaan hetzelfde of iets beters. Toen hij zweeg, zei hij: Wat jullie aan goeds over jezelf hebben genoemd, daar zijn jullie zeker toe gerechtigd. Maar deze zaak zal alleen erkend worden voor deze stam van Quraysh; zij zijn de meest vooraanstaande Arabieren qua afkomst en woonplaats. Ik ben tevreden met een van deze twee mannen voor jullie; zweert trouw aan wie van hen jullie willen. Hij pakte mijn hand en de hand van Abu Ubayda ibn al-Jarrah, die tussen ons zat. Niets van wat hij zei beviel mij minder dan dat voorstel. Bij Allah, dat mijn nek zou worden afgehouden zonder dat het mij dichter bij een zonde bracht, was mij liever dan heersen over een volk waarin Abu Bakr aanwezig is – tenzij mijn ziel mij op het moment van sterven iets influistert wat ik nu niet voel. Toen zei een man van de Ansar: Ik ben de paal waaraan de schurftige kameel zich wrijft, en de rijpe dadelpalm! Van ons een leider en van jullie een leider, o Quraysh! Het rumoer nam toe en de stemmen verhieven zich totdat ik vreesde voor ernstige onenigheid. Ik zei: Steek uw hand uit, o Abu Bakr. Hij stak zijn hand uit en ik zwoer hem trouw. De Muhajirun zwoeren hem trouw en daarna de Ansar. Wij overwonnen Sa'd ibn Ubada, waarop iemand van hen zei: Jullie hebben Sa'd ibn Ubada gedood. Ik zei: Moge Allah Sa'd ibn Ubada doden." Umar voegde toe: "Bij Allah, wij vonden in de situatie die wij meemaakten niets sterker dan het zweren van trouw aan Abu Bakr. Wij vreesden dat als wij het volk zouden verlaten zonder dat er een eed van trouw was, zij na ons een man uit hun midden zouden kiezen. Dan zouden wij hen moeten volgen in iets wat wij niet goedkeurden, of hen tegenspreken, wat tot corruptie zou leiden. Wie trouw zweert aan een man zonder overleg met de moslims, noch hijzelf noch degene aan wie trouw is gezworen mag worden gevolgd, uit vrees dat beiden gedood worden."
Vertaling en uitleg door Khutba World, vertaald vanuit het Arabisch.
Umar benadrukt zorgvuldige raadpleging bij de keuze van leiders.
Umar hield deze toespraak in Medina na zijn laatste hadj, naar aanleiding van een uitspraak over een toekomstige eed van trouw en om de gebeurtenissen rond de keuze van Abu Bakr na het overlijden van de Profeet ﷺ toe te lichten.
Een eed van trouw en erkenning van het leiderschap.
Overleg waarbij betrokkenen gezamenlijk een zaak bespreken.
Door Allah vastgestelde grenzen en straffen, die onder voorwaarden door bevoegd gezag worden toegepast.
Klassieke geleerden halen hieruit het belang van overleg en het voorkomen van verdeeldheid bij de keuze van een leider. Umar beschrijft de eerste bay'a aan Abu Bakr als een uitzonderlijke, dringende situatie en waarschuwt dat een eed van trouw zonder raadpleging van de moslims geen voorbeeld mag worden voor eigenmachtige opvolging. De passage over rajm wordt door geleerden besproken in het kader van de juridische status van de overgeleverde recitatie en de voorwaarden voor toepassing; zulke straffen zijn geen zaak van individuen, maar vallen onder bevoegd islamitisch gezag en bewijsregels.
- Vraag bij belangrijke gemeenschappelijke besluiten advies aan deskundige en betrokken mensen voordat je handelt.
- Deel gevoelige uitspraken pas door wanneer je ze goed hebt begrepen en hun context kunt weergeven.
- Laat juridische straffen nooit aan eigenrichting over; zulke zaken vereisen bevoegd gezag en strikte bewijsregels.
Deze overlevering uit dezelfde reeks behandelt eveneens Umars uiteenzetting over de bay'a en de gebeurtenissen na het overlijden van de Profeet ﷺ.
Sahih al-Bukhari · #6829 (Sahih)Deze Sahih-overlevering vermeldt dezelfde kern van Umars toespraak en ondersteunt de historische context van zijn waarschuwing.
Sahih al-Bukhari · #6831 (Sahih)Deze overlevering uit het boek over hudud sluit aan bij de juridische onderwerpen die in Umars toespraak aan bod komen.
Elke dag een hadith, in jouw taal
De app geeft je dagelijks een hadith met uitleg, ook als widget op je telefoon. Gratis te gebruiken.