Sahih Muslim, hadith 3696
Overgeleverd door Abdullah ibn Abbas. Arabische tekst met eigen vertaling en uitleg.
Overgeleverd door Abdullah ibn Abbas
Sahih Muslim geldt als geheel als betrouwbaar.
De overlevering
وَحَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ الْحَنْظَلِيُّ، وَمُحَمَّدُ بْنُ أَبِي عُمَرَ، - وَتَقَارَبَا فِي لَفْظِ الْحَدِيثِ - قَالَ ابْنُ أَبِي عُمَرَ حَدَّثَنَا وَقَالَ، إِسْحَاقُ أَخْبَرَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي ثَوْرٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ لَمْ أَزَلْ حَرِيصًا أَنْأَسْأَلَ عُمَرَ عَنِ الْمَرْأَتَيْنِ مِنْ أَزْوَاجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم اللَّتَيْنِ قَالَ اللَّهُ تَعَالَى {إِنْ تَتُوبَا إِلَى اللَّهِ فَقَدْ صَغَتْ قُلُوبُكُمَا} حَتَّى حَجَّ عُمَرُ وَحَجَجْتُ مَعَهُ فَلَمَّا كُنَّا بِبَعْضِ الطَّرِيقِ عَدَلَ عُمَرُ وَعَدَلْتُ مَعَهُ بِالإِدَاوَةِ فَتَبَرَّزَ ثُمَّ أَتَانِي فَسَكَبْتُ عَلَى يَدَيْهِ فَتَوَضَّأَ فَقُلْتُ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ مَنِ الْمَرْأَتَانِ مِنْ أَزْوَاجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم اللَّتَانِ قَالَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ لَهُمَا { إِنْ تَتُوبَا إِلَى اللَّهِ فَقَدْ صَغَتْ قُلُوبُكُمَا} قَالَ عُمَرُ وَاعَجَبًا لَكَ يَا ابْنَ عَبَّاسٍ - قَالَ الزُّهْرِيُّ كَرِهَ وَاللَّهِ مَا سَأَلَهُ عَنْهُ وَلَمْ يَكْتُمْهُ - قَالَ هِيَ حَفْصَةُ وَعَائِشَةُ . ثُمَّ أَخَذَ يَسُوقُ الْحَدِيثَ قَالَ كُنَّا مَعْشَرَ قُرَيْشٍ قَوْمًا نَغْلِبُ النِّسَاءَ فَلَمَّا قَدِمْنَا الْمَدِينَةَ وَجَدْنَا قَوْمًا تَغْلِبُهُمْ نِسَاؤُهُمْ فَطَفِقَ نِسَاؤُنَا يَتَعَلَّمْنَ مِنْ نِسَائِهِمْ - قَالَ - وَكَانَ مَنْزِلِي فِي بَنِي أُمَيَّةَ بْنِ زَيْدٍ بِالْعَوَالِي فَتَغَضَّبْتُ يَوْمًا عَلَى امْرَأَتِي فَإِذَا هِيَ تُرَاجِعُنِي فَأَنْكَرْتُ أَنْ تُرَاجِعَنِي . فَقَالَتْ مَا تُنْكِرُ أَنْ أُرَاجِعَكَ فَوَاللَّهِ إِنَّ أَزْوَاجَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم لَيُرَاجِعْنَهُ وَتَهْجُرُهُ إِحْدَاهُنَّ الْيَوْمَ إِلَى اللَّيْلِ . فَانْطَلَقْتُ فَدَخَلْتُ عَلَى حَفْصَةَ فَقُلْتُ أَتُرَاجِعِينَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَتْ نَعَمْ . فَقُلْتُ أَتَهْجُرُهُ إِحْدَاكُنَّ الْيَوْمَ إِلَى اللَّيْلِ قَالَتْ نَعَمْ . قُلْتُ قَدْ خَابَ مَنْ فَعَلَ ذَلِكَ مِنْكُنَّ وَخَسِرَ أَفَتَأْمَنُ إِحْدَاكُنَّ أَنْ يَغْضَبَ اللَّهُ عَلَيْهَا لِغَضَبِ رَسُولِهِ صلى الله عليه وسلم فَإِذَا هِيَ قَدْ هَلَكَتْ لاَ تُرَاجِعِي رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَلاَ تَسْأَلِيهِ شَيْئًا وَسَلِينِي مَا بَدَا لَكِ وَلاَ يَغُرَّنَّكِ أَنْ كَانَتْ جَارَتُكِ هِيَ أَوْسَمَ وَأَحَبَّ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْكِ - يُرِيدُ عَائِشَةَ - قَالَ وَكَانَ لِي جَارٌ مِنَ الأَنْصَارِ فَكُنَّا نَتَنَاوَبُ النُّزُولَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَيَنْزِلُ يَوْمًا وَأَنْزِلُ يَوْمًا فَيَأْتِينِي بِخَبَرِ الْوَحْىِ وَغَيْرِهِ وَآتِيهِ بِمِثْلِ ذَلِكَ وَكُنَّا نَتَحَدَّثُ أَنَّ غَسَّانَ تُنْعِلُ الْخَيْلَ لِتَغْزُوَنَا فَنَزَلَ صَاحِبِي ثُمَّ أَتَانِي عِشَاءً فَضَرَبَ بَابِي ثُمَّ نَادَانِي فَخَرَجْتُ إِلَيْهِ فَقَالَ حَدَثَ أَمْرٌ عَظِيمٌ . قُلْتُ مَاذَا أَجَاءَتْ غَسَّانُ قَالَ لاَ بَلْ أَعْظَمُ مِنْ ذَلِكَ وَأَطْوَلُ طَلَّقَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم نِسَاءَهُ . فَقُلْتُ قَدْ خَابَتْ حَفْصَةُ وَخَسِرَتْ قَدْ كُنْتُ أَظُنُّ هَذَا كَائِنًا حَتَّى إِذَا صَلَّيْتُ الصُّبْحَ شَدَدْتُ عَلَىَّ ثِيَابِي ثُمَّ نَزَلْتُ فَدَخَلْتُ عَلَى حَفْصَةَ وَهْىَ تَبْكِي فَقُلْتُ أَطَلَّقَكُنَّ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَتْ لاَ أَدْرِي هَا هُوَ ذَا مُعْتَزِلٌ فِي هَذِهِ الْمَشْرُبَةِ . فَأَتَيْتُ غُلاَمًا لَهُ أَسْوَدَ فَقُلْتُ اسْتَأْذِنْ لِعُمَرَ . فَدَخَلَ ثُمَّ خَرَجَ إِلَىَّ فَقَالَ قَدْ ذَكَرْتُكَ لَهُ فَصَمَتَ فَانْطَلَقْتُ حَتَّى انْتَهَيْتُ إِلَى الْمِنْبَرِ فَجَلَسْتُ فَإِذَا عِنْدَهُ رَهْطٌ جُلُوسٌ يَبْكِي بَعْضُهُمْ فَجَلَسْتُ قَلِيلاً ثُمَّ غَلَبَنِي مَا أَجِدُ ثُمَّ أَتَيْتُ الْغُلاَمَ فَقُلْتُ اسْتَأْذِنْ لِعُمَرَ . فَدَخَلَ ثُمَّ خَرَجَ إِلَىَّ . فَقَالَ قَدْ ذَكَرْتُكَ لَهُ فَصَمَتَ . فَوَلَّيْتُ مُدْبِرًا فَإِذَا الْغُلاَمُ يَدْعُونِي فَقَالَ ادْخُلْ فَقَدْ أَذِنَ لَكَ فَدَخَلْتُ فَسَلَّمْتُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَإِذَا هُوَ مُتَّكِئٌ عَلَى رَمْلِ حَصِيرٍ قَدْ أَثَّرَ فِي جَنْبِهِ فَقُلْتُ أَطَلَّقْتَ يَا رَسُولَ اللَّهِ نِسَاءَكَ فَرَفَعَ رَأْسَهُ إِلَىَّ وَقَالَ " لاَ " . فَقُلْتُ اللَّهُ أَكْبَرُ لَوْ رَأَيْتَنَا يَا رَسُولَ اللَّهِ وَكُنَّا مَعْشَرَ قُرَيْشٍ قَوْمًا نَغْلِبُ النِّسَاءَ فَلَمَّا قَدِمْنَا الْمَدِينَةَ وَجَدْنَا قَوْمًا تَغْلِبُهُمْ نِسَاؤُهُمْ فَطَفِقَ نِسَاؤُنَا يَتَعَلَّمْنَ مِنْ نِسَائِهِمْ فَتَغَضَّبْتُ عَلَى امْرَأَتِي يَوْمًا فَإِذَا هِيَ تُرَاجِعُنِي فَأَنْكَرْتُ أَنْ تُرَاجِعَنِي . فَقَالَتْ مَا تُنْكِرُ أَنْ أُرَاجِعَكَ فَوَاللَّهِ إِنَّ أَزْوَاجَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم لَيُرَاجِعْنَهُ وَتَهْجُرُهُ إِحْدَاهُنَّ الْيَوْمَ إِلَى اللَّيْلِ . فَقُلْتُ قَدْ خَابَ مَنْ فَعَلَ ذَلِكَ مِنْهُنَّ وَخَسِرَ أَفَتَأْمَنُ إِحْدَاهُنَّ أَنْ يَغْضَبَ اللَّهُ عَلَيْهَا لِغَضَبِ رَسُولِهِ صلى الله عليه وسلم فَإِذَا هِيَ قَدْ هَلَكَتْ فَتَبَسَّمَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَدْ دَخَلْتُ عَلَى حَفْصَةَ فَقُلْتُ لاَ يَغُرَّنَّكِ أَنْ كَانَتْ جَارَتُكِ هِيَ أَوْسَمُ مِنْكِ وَأَحَبُّ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْكِ . فَتَبَسَّمَ أُخْرَى فَقُلْتُ أَسْتَأْنِسُ يَا رَسُولَ اللَّهِ . قَالَ " نَعَمْ " . فَجَلَسْتُ فَرَفَعْتُ رَأْسِي فِي الْبَيْتِ فَوَاللَّهِ مَا رَأَيْتُ فِيهِ شَيْئًا يَرُدُّ الْبَصَرَ إِلاَّ أُهُبًا ثَلاَثَةً فَقُلْتُ ادْعُ اللَّهَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَنْ يُوَسِّعَ عَلَى أُمَّتِكَ فَقَدْ وَسَّعَ عَلَى فَارِسَ وَالرُّومِ وَهُمْ لاَ يَعْبُدُونَ اللَّهَ فَاسْتَوَى جَالِسًا ثُمَّ قَالَ " أَفِي شَكٍّ أَنْتَ يَا ابْنَ الْخَطَّابِ أُولَئِكَ قَوْمٌ عُجِّلَتْ لَهُمْ طَيِّبَاتُهُمْ فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا " . فَقُلْتُ اسْتَغْفِرْ لِي يَا رَسُولَ اللَّهِ . وَكَانَ أَقْسَمَ أَنْ لاَ يَدْخُلَ عَلَيْهِنَّ شَهْرًا مِنْ شِدَّةِ مَوْجِدَتِهِ عَلَيْهِنَّ . حَتَّى عَاتَبَهُ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ . قَالَ الزُّهْرِيُّ فَأَخْبَرَنِي عُرْوَةُ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ لَمَّا مَضَى تِسْعٌ وَعِشْرُونَ لَيْلَةً دَخَلَ عَلَىَّ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بَدَأَ بِي فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّكَ أَقْسَمْتَ أَنْ لاَ تَدْخُلَ عَلَيْنَا شَهْرًا وَإِنَّكَ دَخَلْتَ مِنْ تِسْعٍ وَعِشْرِينَ أَعُدُّهُنَّ . فَقَالَ " إِنَّ الشَّهْرَ تِسْعٌ وَعِشْرُونَ - ثُمَّ قَالَ - يَا عَائِشَةُ إِنِّي ذَاكِرٌ لَكِ أَمْرًا فَلاَ عَلَيْكِ أَنْ لاَ تَعْجَلِي فِيهِ حَتَّى تَسْتَأْمِرِي أَبَوَيْكِ " . ثُمَّ قَرَأَ عَلَىَّ الآيَةَ { يَا أَيُّهَا النَّبِيُّ قُلْ لأَزْوَاجِكَ} حَتَّى بَلَغَ { أَجْرًا عَظِيمًا} قَالَتْ عَائِشَةُ قَدْ عَلِمَ وَاللَّهِ أَنَّ أَبَوَىَّ لَمْ يَكُونَا لِيَأْمُرَانِي بِفِرَاقِهِ قَالَتْ فَقُلْتُ أَوَفِي هَذَا أَسْتَأْمِرُ أَبَوَىَّ فَإِنِّي أُرِيدُ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَالدَّارَ الآخِرَةَ . قَالَ مَعْمَرٌ فَأَخْبَرَنِي أَيُّوبُ أَنَّ عَائِشَةَ قَالَتْ لاَ تُخْبِرْ نِسَاءَكَ أَنِّي اخْتَرْتُكَ فَقَالَ لَهَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " إِنَّ اللَّهَ أَرْسَلَنِي مُبَلِّغًا وَلَمْ يُرْسِلْنِي مُتَعَنِّتًا " . قَالَ قَتَادَةُ صَغَتْ قُلُوبُكُمَا مَالَتْ قُلُوبُكُمَا.
Ibn 'Abbas (moge Allah tevreden met hem zijn) verhaalde: Ik was er altijd op gebrand om 'Umar (moge Allah tevreden met hem zijn) te vragen naar de twee vrouwen onder de echtgenotes van de Profeet ﷺ over wie Allah, de Verhevene, zei: {Als jullie beiden berouw tonen tegenover Allah, dan zijn jullie harten inderdaad geneigd (tot dit)} [66:4], totdat 'Umar op pelgrimstocht ging en ik met hem meeging. Toen we onderweg waren, week 'Umar van het pad af en ik ging met hem mee met een waterkruik. Hij deed zijn behoefte, kwam daarna naar mij toe en ik goot water over zijn handen zodat hij de wassing kon verrichten. Ik zei:
"O Amir al-Mu'minin, wie zijn de twee vrouwen onder de echtgenotes van de Profeet ﷺ over wie Allah, de Machtige en Majestueuze, zei: {Als jullie beiden berouw tonen tegenover Allah, dan zijn jullie harten inderdaad geneigd}?" 'Umar antwoordde: "Wat vreemd is dit voor jou, o Ibn 'Abbas!" (Az-Zuhri zei: "Bij Allah, hij vond de vraag onprettig, maar verzweeg het antwoord niet.") Hij zei: "Dat zijn Hafsa en Aisja." Vervolgens begon hij het verhaal te vertellen en zei: "Wij, de Qoeraisj, waren een volk dat de vrouwen domineerde. Maar toen we in Medina aankwamen, troffen we een volk aan waarvan de vrouwen de mannen domineerden, en onze vrouwen begonnen de gewoonten van hun vrouwen over te nemen." Hij vervolgde: "Mijn huis bevond zich in de buitenwijken van Medina bij de Banu Umayya ibn Zaid. Op een dag werd ik boos op mijn vrouw, waarop zij mij tegensprak. Ik keurde het af dat ze mij tegensprak. Zij zei: 'Waarom vind je het erg dat ik je tegenspreek? Bij Allah, de echtgenotes van de Profeet ﷺ spreken hem tegen en één van hen vermijdt hem zelfs van overdag tot 's avonds.'" 'Umar zei: "Ik ging naar Hafsa en vroeg haar: 'Spreek jij de Boodschapper van Allah ﷺ tegen?' Ze antwoordde: 'Ja.' Ik vroeg: 'Vermijdt één van jullie hem van overdag tot 's avonds?' Ze zei: 'Ja.' Ik zei: 'Dan heeft degene die dat doet onder jullie zeker gefaald en verloren. Voelt niemand van jullie zich veilig voor de toorn van Allah vanwege de toorn van Zijn Boodschapper ﷺ, waardoor zij ten onder zou gaan? Spreek de Boodschapper van Allah ﷺ dus niet tegen en vraag hem nergens om; vraag mij wat je wilt. En laat je niet misleiden door het feit dat je buurvrouw knapper is en dierbaarder voor de Boodschapper van Allah ﷺ dan jij' – hiermee bedoelde hij Aisja." 'Umar vervolgde: "Ik had een buurman van de Ansar en wij gingen om de beurt naar de Boodschapper van Allah ﷺ. De ene dag ging hij en de andere dag ging ik. Hij bracht mij nieuws over de openbaring en andere zaken, en ik deed hetzelfde voor hem. We spraken erover dat Ghassan paarden besloeg om ons aan te vallen. Mijn metgezel ging op een dag naar de Profeet en kwam 's avonds laat naar mij toe. Hij klopte op mijn deur en riep mij. Ik kwam naar buiten en hij zei: 'Er is iets groots gebeurd.' Ik vroeg: 'Wat is er? Is Ghassan gekomen?' Hij zei: 'Nee, maar iets groters en ernstigers: de Profeet ﷺ heeft zijn vrouwen gescheiden.' Ik zei: 'Hafsa heeft gefaald en verloren,' want ik vreesde al dat zoiets zou gebeuren. Toen de ochtend aanbrak, bad ik het fajr-gebed, kleedde mij aan en ging naar Hafsa. Ik trof haar huilend aan en vroeg: 'Heeft de Boodschapper van Allah ﷺ jullie gescheiden?' Ze antwoordde: 'Ik weet het niet, maar hij heeft zich teruggetrokken in deze bovenkamer.' Ik ging naar een zwarte bediende van hem en zei: 'Vraag toestemming voor 'Umar.' Hij ging naar binnen, kwam terug en zei: 'Ik heb je genoemd, maar hij zweeg.' Ik ging naar de minbar en ging zitten. Er zat een groep mensen, sommigen huilden. Na een tijdje werd ik overmand door mijn bezorgdheid. Ik ging opnieuw naar de bediende en zei: 'Vraag toestemming voor 'Umar.' Hij ging naar binnen en kwam terug met de woorden: 'Ik heb je genoemd, maar hij zweeg.' Ik draaide me om om weg te gaan, maar de bediende riep mij: 'Kom binnen, je hebt toestemming.' Ik ging naar binnen en groette de Boodschapper van Allah ﷺ. Hij lag op een mat van palmvezels die afdrukken in zijn zij had achtergelaten. Ik vroeg: 'Boodschapper van Allah, heeft u uw vrouwen gescheiden?' Hij hief zijn hoofd naar mij op en zei: 'Nee.' Ik zei: 'Allahu Akbar! O Boodschapper van Allah, als u ons eens zag... Wij Qoeraisj domineerden onze vrouwen, maar in Medina vonden we een volk dat door hun vrouwen werd gedomineerd, waarna onze vrouwen hun gedrag overnamen. Op een dag werd ik boos op mijn vrouw en zij sprak mij tegen. Ik keurde dit af, maar zij zei: 'De vrouwen van de Profeet ﷺ spreken hem tegen en vermijden hem soms een hele dag.' Ik waarschuwde haar voor de toorn van Allah en Zijn Boodschapper ﷺ." Hierop glimlachte de Boodschapper van Allah ﷺ. Ik zei: "O Boodschapper van Allah, ik ben bij Hafsa geweest en heb gezegd: 'Laat je niet misleiden doordat je buurvrouw knapper is en dierbaarder voor de Boodschapper van Allah ﷺ dan jij.'" De Boodschapper van Allah ﷺ glimlachte opnieuw. Ik vroeg: "Mag ik u nog iets aangenaams vertellen, o Boodschapper van Allah?" Hij zei: "Ja." Ik ging zitten, keek rond in de kamer en zag bij Allah niets anders dan drie stukken leer. Ik zei: "Smeek Allah, o Boodschapper van Allah, om uw gemeenschap welvaart te schenken, want Hij heeft Perzië en Rome welvaart geschonken terwijl zij Allah niet aanbidden." Daarop ging hij rechtop zitten en zei: "Twijfel je daaraan, o Ibn al-Chattab? Dat zijn mensen aan wie hun goede dingen reeds in het wereldse leven zijn gegeven." Ik zei: "Vraag vergeving voor mij, o Boodschapper van Allah." Hij had namelijk gezworen hen een maand lang niet te bezoeken vanwege zijn hevige ongenoegen, totdat Allah hem daarover aansprak. Az-Zuhri verhaalde: 'Urwa informeerde mij dat Aisja zei: "Toen er negenentwintig nachten waren verstreken, kwam de Boodschapper van Allah ﷺ bij mij; hij begon bij mij. Ik zei: 'O Boodschapper van Allah, u had gezworen ons een maand niet te bezoeken, en nu komt u na slechts negenentwintig dagen die ik heb geteld.' Hij antwoordde: 'De maand kan ook negenentwintig dagen zijn.' Vervolgens zei hij: 'O Aisja, ik wil je een zaak voorleggen; haast je niet met je beslissing totdat je je ouders hebt geraadpleegd.' Daarna reciteerde hij het vers: {O Profeet, zeg tot je echtgenotes...} tot aan {...een geweldig loon} [33:28]." Aisja zei: "Bij Allah, hij wist dat mijn ouders mij nooit zouden opdragen om van hem te scheiden. Ik zei: 'Moet ik hiervoor mijn ouders raadplegen? Waarlijk, ik kies voor Allah, Zijn Boodschapper ﷺ en het Huis van het Hiernamaals.'" Ma'mar verhaalde dat Ayyub hem informeerde dat Aisja zei: "Vertel je vrouwen niet dat ik jou heb gekozen," waarop de Profeet ﷺ zei: "Allah heeft mij gestuurd als overbrenger van de boodschap, niet om het anderen moeilijk te maken." Qatada zei: "{Zijn jullie harten geneigd}" betekent "jullie harten neigden ertoe".
Vertaling en uitleg door Khutba World, vertaald vanuit het Arabisch.
'Umar vertelt hoe de Profeet ﷺ zijn vrouwen liet kiezen voor Allah en het Hiernamaals.
De overlevering beschrijft de periode waarin de Profeet ﷺ zich na een conflict met zijn echtgenotes een maand van hen afzonderde en hen liet kiezen, zoals vermeld in Koran 33:28-29. Zij koos voor Allah, Zijn Boodschapper ﷺ en het Hiernamaals.
De Profeet ﷺ verduidelijkte dat een islamitische maand ook uit negenentwintig dagen kan bestaan.
Volgens Qatada betekent dit dat de harten van Hafsa en Aisha ﷺ waren afgebogen van wat passend was en zich moesten richten op berouw.
Een kleine bovenkamer of verhoogde privéruimte waarin de Profeet ﷺ zich had teruggetrokken.
Geleerden leiden uit de overlevering af dat de echtgenotes van de Profeet ﷺ de keuze kregen tussen het wereldse leven met zijn versiering en Allah, Zijn Boodschapper ﷺ en het Hiernamaals; Aisha ﷺ koos voor het laatste. De uitleg over een maand bevestigt dat een islamitische maand negenentwintig of dertig dagen kan tellen. De geleerden benadrukken ook de soberheid van de Profeet ﷺ en dat rijkdom op zichzelf geen teken is van goddelijke gunst. De passage is geen algemene toestemming voor echtgenoten om elkaar te overheersen: omgang hoort rechtvaardig en respectvol te zijn.
- Bespreek spanningen in je huwelijk met respect en zoek verzoening voordat woorden de relatie verder beschadigen.
- Waardeer eenvoud en laat bezit of status niet bepalen wat je als geluk beschouwt.
- Neem bij ingrijpende keuzes de tijd om na te denken en richt je op wat je geloof en het Hiernamaals dient.
Deze overlevering bevat dezelfde vertelling van Ibn Abbas en ‘Umar over Hafsa, Aisha ﷺ en de keuze voor het Hiernamaals.
Sahih Muslim · #3697 (Sahih)Deze overlevering behandelt de keuze die de echtgenotes van de Profeet ﷺ kregen en vult de context van de verzen over scheiding aan.
Sahih Muslim · #3694 (Sahih)Deze overlevering behoort tot dezelfde reeks berichten over de echtgenotes van de Profeet ﷺ en de aanleiding rond de verzen in soera At-Tahrim.
Elke dag een hadith, in jouw taal
De app geeft je dagelijks een hadith met uitleg, ook als widget op je telefoon. Gratis te gebruiken.