Jami at-Tirmidhi, hadis 910
Przekazany przez Najiyah al-Khuza'i. Tekst arabski z naszym tłumaczeniem i objaśnieniem.
Przekazał Najiyah al-Khuza'i
Przekaz
حَدَّثَنَا هَارُونُ بْنُ إِسْحَاقَ الْهَمْدَانِيُّ، حَدَّثَنَا عَبْدَةُ بْنُ سُلَيْمَانَ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ نَاجِيَةَ الْخُزَاعِيِّ، صَاحِبِ بُدْنِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ كَيْفَ أَصْنَعُ بِمَا عَطِبَ مِنَ الْبُدْنِ قَالَ " انْحَرْهَا ثُمَّ اغْمِسْ نَعْلَهَا فِي دَمِهَا ثُمَّ خَلِّ بَيْنَ النَّاسِ وَبَيْنَهَا فَيَأْكُلُوهَا " . وَفِي الْبَابِ عَنْ ذُؤَيْبٍ أَبِي قَبِيصَةَ الْخُزَاعِيِّ . قَالَ أَبُو عِيسَى حَدِيثُ نَاجِيَةَ حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ . وَالْعَمَلُ عَلَى هَذَا عِنْدَ أَهْلِ الْعِلْمِ قَالُوا فِي هَدْىِ التَّطَوُّعِ إِذَا عَطِبَ لاَ يَأْكُلُ هُوَ وَلاَ أَحَدٌ مِنْ أَهْلِ رُفْقَتِهِ وَيُخَلَّى بَيْنَهُ وَبَيْنَ النَّاسِ يَأْكُلُونَهُ وَقَدْ أَجْزَأَ عَنْهُ . وَهُوَ قَوْلُ الشَّافِعِيِّ وَأَحْمَدَ وَإِسْحَاقَ . وَقَالُوا إِنْ أَكَلَ مِنْهُ شَيْئًا غَرِمَ بِقَدْرِ مَا أَكَلَ مِنْهُ . وَقَالَ بَعْضُ أَهْلِ الْعِلْمِ إِذَا أَكَلَ مِنْ هَدْىِ التَّطَوُّعِ شَيْئًا فَقَدْ ضَمِنَ الَّذِي أَكَلَ .
Opowiedział nam Harun ibn Ishaq al-Hamdani, opowiedział nam Abda ibn Sulaiman, od Hishama ibn Urwy, od jego ojca, od Najiyaha al-Chuza'i, opiekuna zwierząt ofiarnych Posłańca Allaha ﷺ, który rzekł:
«Zapytałem: „O Posłańcu Allaha, co mam zrobić ze zwierzętami ofiarnymi, które uległy kontuzji lub nie mogą kontynuować drogi?”. Odpowiedział: „Zarżnijcie je, następnie zanurzcie ich sandały w ich krwi i pozostawcie je, aby ludzie mogli z nich jeść”». W tym rozdziale znajduje się również przekaz od Dhu'aiba Abu Kabisy al-Chuza'i. Abu Isa powiedział: Hadis Najiyaha jest hasan sahih. Uczeni postępują zgodnie z nim i orzekli, że w przypadku dobrowolnych zwierząt ofiarnych, jeśli ulegną one kontuzji, ani właściciel, ani nikt z jego grupy podróżnej nie może z nich jeść; należy pozostawić je ludziom, by mogli się nimi pożywić, i to wystarczy jako wypełnienie obowiązku. Takie jest stanowisko Asz-Szafi'iego, Ahmada i Ishaka. Powiedzieli również, że jeśli ktoś zje z tego cokolwiek, musi zrekompensować wartość spożytego. Niektórzy uczeni stwierdzili, że kto zje coś z dobrowolnego zwierzęcia ofiarnego, bierze na siebie odpowiedzialność za zrekompensowanie tego, co zjadł.
Tłumaczenie i objaśnienie: Khutba World, przetłumaczone z arabskiego.
Zwierzę ofiarne, które padło z wyczerpania, należy zarżnąć i pozostawić dla innych.
Zwierzę ofiarne prowadzone do świętego miejsca w Mekce.
Tak osłabnąć lub odnieść takie obrażenia w drodze, że zwierzę nie może iść dalej.
Zwierzę ofiarne, którego złożenie nie jest obowiązkowe z powodu określonego obrzędu ani uchybienia.
At-Tirmidhī podaje, że uczeni stosowali tę zasadę do dobrowolnego hady, które padło z wyczerpania w drodze: należy je zarżnąć i pozostawić ludziom, a właściciel ani jego towarzysze podróży nie powinni go spożywać. Według ash-Shāfiʿīego, Aḥmada i Isḥāqa jest to wystarczające do wypełnienia obowiązku; jeśli ktoś mimo to zje z niego mięso, powinien zrekompensować proporcjonalnie to, co zjadł. Inni uczeni uznawali, że osoba jedząca odpowiada za swoją część.
- Zwierzę ofiarne, które padnie z wyczerpania w drodze, należy fachowo zarżnąć i postępować przy jego podziale zgodnie z obowiązującymi zasadami fiqhu.
- Zgodnie z przytoczoną zasadą właściciel i jego towarzysze podróży nie powinni jeść mięsa z dobrowolnego hady, które padło z wyczerpania; należy je udostępnić innym.
- W razie wątpliwości co do statusu ofiary lub należnej rekompensaty skonsultuj się z zaufanym uczonym.
Codziennie hadis w Twoim języku
Aplikacja codziennie prezentuje Ci hadis z objaśnieniem, również jako widżet na telefonie. Korzystaj za darmo.