Sunan an-Nasa'i, xadiiska 1050
Waxaa weriyey Ali ibn Abi Talib. Qoraal Carabi ah oo wata tarjumaad iyo sharaxaad noo gaar ah.
Laga soo bilaabo an‑Nasa'i dib ilaa Nabiga ﷺ
- 1Amr ibn Aliwuxuu u sheegay an‑Nasa'iعَمْرُو بْنُ عَلِيٍّ
- 2Abd ar‑Rahman ibn Mahdiعَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ مَهْدِيٍّ
- 3Abd al‑Aziz ibn Abu Salamaعَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ أَبِي سَلَمَةَ
- 4Ammi al‑Majishun ibn Abu Salamaعَمِّي الْمَاجِشُونُ بْنُ أَبِي سَلَمَةَ
- 5Abd ar‑Rahman al‑A'rajعَبْدِ الرَّحْمَنِ الأَعْرَجِ
- 6Ubaydullah ibn Abu Rafi'عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي رَافِعٍ
- 7Ali ibn Abu Talibعَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ
- 8Rasuulka Alle ﷺرَسُولُ اللَّهِ ﷺ
Siday u kala horreeyaan qoraalka Carabiga ee riwaayaddan. Magacyada waxaa laga soo rogay Carabiga loona qoray farta Laatiinka.
Riwaayadda
أَخْبَرَنَا عَمْرُو بْنُ عَلِيٍّ، قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ مَهْدِيٍّ، قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ أَبِي سَلَمَةَ، قَالَ حَدَّثَنَا عَمِّي الْمَاجِشُونُ بْنُ أَبِي سَلَمَةَ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الأَعْرَجِ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي رَافِعٍ، عَنْ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ إِذَا رَكَعَ قَالَ " اللَّهُمَّ لَكَ رَكَعْتُ وَلَكَ أَسْلَمْتُ وَبِكَ آمَنْتُ خَشَعَ لَكَ سَمْعِي وَبَصَرِي وَعِظَامِي وَمُخِّي وَعَصَبِي " .
Waxaa nooga warramay Camar bin Cali, wuxuu yiri: Waxaa nooga warramay Cabdiraxmaan bin Mahdi, wuxuu yiri: Waxaa nooga warramay Cabdicasiis bin Abii Salama, wuxuu yiri: Waxaa nooga warramay adeerkay Al-Maajishuun bin Abii Salama, oo ka weriyey Cabdiraxmaan Al-Acraj, oo ka weriyey Cubaydullaah bin Abii Raafic, oo ka weriyey Cali bin Abii Daalib, in Rasuulka Allah ﷺ markuu rukuucdo uu dhihi jiray:
"Allaahumma laka rakac-tu wa laka aslam-tu wa bika aaman-tu, khashaca laka samci wa basari wa cidhaami wa mukh-khi wa casabi" (Allow, Adiga ayaan u rukuucday, Adigana waan isu dhiibay, Adigana waan ku rumeeyey. Maqalkayga, araggayga, lafahayga, maskaxdayda iyo seedahaygu way kuu khushuuceen).
Tarjumaad iyo sharaxaad ay samaysay Khutba World, oo laga tarjumay Carabiga.
Inta lagu jiro rukuuca, qofka tukanaya wuxuu qirayaa isu-dhiibidda iyo khushuuca uu Allah u hayo.
Foorarsiga salaadda dhexdeeda, marka qofka tukanaya Allah weyneeyo.
Wuxuu ahaa mid khushuuc iyo cabsi xushmad leh ka buuxdo; halkan waxay khusaysaa xubnaha jirka ee la sheegay oo Allah u khushuucaya.
Allah ayaan isu dhiibay, hanuunkiisana ayaan isku halleeyay.
Culimadu waxay arrintan ka fahmeen in marka rukuuca lagu jiro ay bannaan tahay, laguna boorriyo, in Allah lagu xuso ducooyin iyo erayo isu-dhiibid muujinaya, iyadoo lagu darayo tasbiixda caanka ah. Erayadani waxay adkaynayaan in cibaadadu aanay ahayn oo keliya qaab jireed: qofka tukanaya wuxuu naftiisa oo dhan u jeediyaa Allah. Xadiisku ducadan gaarka ah wuxuu u soo bandhigayaa tusaale ahaan, mana ka dhigayo qaacido waajib ah.
- Marka aad rukuuca ku jirto, si miyir leh waqti ugu qaado weyneynta Allah iyo isu-dhiibidda isaga.
- Ducadan si feejigan u baro, si macnaheedu salaaddaada qayb uga noqdo.
- Khushuuca salaadda ha kugu dhiirrigeliyo inaad hanuunka Allah raacdo xataa salaadda dibaddeeda.
Riwaayaddan saxiixa ah ee isla cutubka ku jirtaa waxay xustaa duco kale oo Nebigu ku akhrin jiray rukuuca, sidaas darteedna waa nooc dikri ah oo la xidhiidha.
Sunan an-Nasa'i · #1049 (Sahih)Riwaayaddan saxiixa ah iyaduna waxay ka hadlaysaa erayo la yidhaahdo marka rukuuca lagu jiro.
Maalin kasta xadiis, kuna qoran luqaddaada
Abku wuxuu maalin kasta ku siinayaa xadiis wata sharaxaad, sidoo kalena ah wijit taleefankaaga ku jira. Waa bilaash.