Sahih al-Bukhari, hadithi 2436
Transmetuar nga Zayd ibn Khalid al-Juhani. Teksti arabisht me përkthimin dhe shpjegimin tonë.
Transmetuar nga Zayd ibn Khalid al-Juhani
Sahih al-Bukhari konsiderohet në tërësi si i besueshëm.
Transmetimi
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ جَعْفَرٍ، عَنْ رَبِيعَةَ بْنِ أَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ يَزِيدَ، مَوْلَى الْمُنْبَعِثِ عَنْ زَيْدِ بْنِ خَالِدٍ الْجُهَنِيِّ ـ رضى الله عنه ـ أَنَّ رَجُلاً سَأَلَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنِ اللُّقَطَةِ قَالَ " عَرِّفْهَا سَنَةً، ثُمَّ اعْرِفْ وِكَاءَهَا وَعِفَاصَهَا، ثُمَّ اسْتَنْفِقْ بِهَا، فَإِنْ جَاءَ رَبُّهَا فَأَدِّهَا إِلَيْهِ ". قَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ فَضَالَّةُ الْغَنَمِ قَالَ " خُذْهَا فَإِنَّمَا هِيَ لَكَ أَوْ لأَخِيكَ أَوْ لِلذِّئْبِ ". قَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ، فَضَالَّةُ الإِبِلِ قَالَ فَغَضِبَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حَتَّى احْمَرَّتْ وَجْنَتَاهُ ـ أَوِ احْمَرَّ وَجْهُهُ ـ ثُمَّ قَالَ " مَا لَكَ وَلَهَا، مَعَهَا حِذَاؤُهَا وَسِقَاؤُهَا، حَتَّى يَلْقَاهَا رَبُّهَا ".
Kutejbe ibn Seidi na ka transmetuar: Ismail ibn Xhaferi na ka transmetuar nga Rebia ibn Ebi Abdur-Rrahmani, nga Jezidi (mevlai i Munbeithit), nga Zejd ibn Khalid el-Xhuheniu (Allahu qoftë i kënaqur prej tij), se një burrë e pyeti të Dërguarin e Allahut ﷺ për Lukatën (sendin e humbur). Ai tha:
"Shpalle atë për një vit, pastaj mbaj mend përshkrimin e enës së saj dhe nyjës me të cilën është lidhur, më pas shfrytëzoje; nëse vjen pronari i saj, jepja atij." Ata thanë: "O i Dërguari i Allahut ﷺ! Po delja e humbur?" I Dërguari i Allahut ﷺ tha: "Merre atë, sepse ajo është ose për ty, ose për vëllain tënd, ose për ujkun." Burri pyeti: "O i Dërguari i Allahut ﷺ! Po deveja e humbur?" Atëherë I Dërguari i Allahut ﷺ u zemërua aq shumë sa iu skuqën faqet ose fytyra, dhe tha: "Çfarë pune ke ti me të?! Ajo i ka këmbët e saj dhe enën e ujit me vete, derisa ta gjejë pronari i saj."
Përkthimi dhe shpjegimi nga Khutba World, të përkthyera nga arabishtja.
Një send i gjetur duhet të njoftohet, të ruhet dhe t’i kthehet pronarit.
Një send i humbur që dikush e gjen dhe e merr nën kujdesin e vet.
Lidhësja ose nyja dhe mbështjellësi i një sendi të gjetur; shenja dalluese që pronari mund t’i përshkruajë.
Një dele mund të ketë nevojë për mbrojtje nga humbja ose grabitqarët; një deve mund të kujdeset vetë për veten dhe duhet lënë e qetë.
Dijetarët klasikë nxjerrin përfundimin se një send me vlerë i gjetur duhet përshkruar me kujdes dhe gjetja e tij duhet njoftuar për një vit. Ai që e përdor më pas mbetet i detyruar ta kthejë nëse paraqitet pronari. Rregullat e hollësishme për njoftimin dhe ruajtjen ndryshojnë sipas shkollës juridike dhe rrethanave. Një dele e gjetur mund të sigurohet që të mos humbasë, ndërsa një deve e humbur duhet lënë e lirë, sepse mund të mbrohet vetë.
- Për një send me vlerë të gjetur, shëno menjëherë shenjat dalluese dhe njoftoje gjetjen sipas rregullave në fuqi.
- Trajtoje sendin e gjetur si përgjegjësi të besuar dhe ktheja pronarit të ligjshëm kur ai paraqitet.
- Mos e lër një kafshë të humbur pa arsye: vlerëso çfarë i nevojitet për të qëndruar e sigurt.
Çdo ditë një hadith, në gjuhën tënde
Aplikacioni të sjell çdo ditë një hadith me shpjegim, edhe si miniaplikacion në telefonin tënd. Përdorimi është falas.