Sahih al-Bukhari, hadithi 3045
Transmetuar nga Abu Hurayrah. Teksti arabisht me përkthimin dhe shpjegimin tonë.
Transmetuar nga Abu Hurayrah
Sahih al-Bukhari konsiderohet në tërësi si i besueshëm.
Transmetimi
حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ، أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ أَخْبَرَنِي عَمْرُو بْنُ أَبِي سُفْيَانَ بْنِ أَسِيدِ بْنِ جَارِيَةَ الثَّقَفِيُّ ـ وَهْوَ حَلِيفٌ لِبَنِي زُهْرَةَ وَكَانَ مِنْ أَصْحَابِ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ أَنَّ أَبَا هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ بَعَثَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَشَرَةَ رَهْطٍ سَرِيَّةً عَيْنًا، وَأَمَّرَ عَلَيْهِمْ عَاصِمَ بْنَ ثَابِتٍ الأَنْصَارِيَّ جَدَّ عَاصِمِ بْنِ عُمَرَ، فَانْطَلَقُوا حَتَّى إِذَا كَانُوا بِالْهَدَأَةِ وَهْوَ بَيْنَ عُسْفَانَ وَمَكَّةَ ذُكِرُوا لِحَىٍّ مِنْ هُذَيْلٍ يُقَالُ لَهُمْ بَنُو لِحْيَانَ، فَنَفَرُوا لَهُمْ قَرِيبًا مِنْ مِائَتَىْ رَجُلٍ، كُلُّهُمْ رَامٍ، فَاقْتَصُّوا آثَارَهُمْ حَتَّى وَجَدُوا مَأْكَلَهُمْ تَمْرًا تَزَوَّدُوهُ مِنَ الْمَدِينَةِ فَقَالُوا هَذَا تَمْرُ يَثْرِبَ. فَاقْتَصُّوا آثَارَهُمْ، فَلَمَّا رَآهُمْ عَاصِمٌ وَأَصْحَابُهُ لَجَئُوا إِلَى فَدْفَدٍ، وَأَحَاطَ بِهِمُ الْقَوْمُ فَقَالُوا لَهُمُ انْزِلُوا وَأَعْطُونَا بِأَيْدِيكُمْ، وَلَكُمُ الْعَهْدُ وَالْمِيثَاقُ، وَلاَ نَقْتُلُ مِنْكُمْ أَحَدًا. قَالَ عَاصِمُ بْنُ ثَابِتٍ أَمِيرُ السَّرِيَّةِ أَمَّا أَنَا فَوَاللَّهِ لاَ أَنْزِلُ الْيَوْمَ فِي ذِمَّةِ كَافِرٍ، اللَّهُمَّ أَخْبِرْ عَنَّا نَبِيَّكَ. فَرَمَوْهُمْ بِالنَّبْلِ، فَقَتَلُوا عَاصِمًا فِي سَبْعَةٍ، فَنَزَلَ إِلَيْهِمْ ثَلاَثَةُ رَهْطٍ بِالْعَهْدِ وَالْمِيثَاقِ، مِنْهُمْ خُبَيْبٌ الأَنْصَارِيُّ وَابْنُ دَثِنَةَ وَرَجُلٌ آخَرُ، فَلَمَّا اسْتَمْكَنُوا مِنْهُمْ أَطْلَقُوا أَوْتَارَ قِسِيِّهِمْ فَأَوْثَقُوهُمْ فَقَالَ الرَّجُلُ الثَّالِثُ هَذَا أَوَّلُ الْغَدْرِ، وَاللَّهِ لاَ أَصْحَبُكُمْ، إِنَّ فِي هَؤُلاَءِ لأُسْوَةً. يُرِيدُ الْقَتْلَى، فَجَرَّرُوهُ وَعَالَجُوهُ عَلَى أَنْ يَصْحَبَهُمْ فَأَبَى فَقَتَلُوهُ، فَانْطَلَقُوا بِخُبَيْبٍ وَابْنِ دَثِنَةَ حَتَّى بَاعُوهُمَا بِمَكَّةَ بَعْدَ وَقْعَةِ بَدْرٍ، فَابْتَاعَ خُبَيْبًا بَنُو الْحَارِثِ بْنِ عَامِرِ بْنِ نَوْفَلِ بْنِ عَبْدِ مَنَافٍ، وَكَانَ خُبَيْبٌ هُوَ قَتَلَ الْحَارِثَ بْنَ عَامِرٍ يَوْمَ بَدْرٍ، فَلَبِثَ خُبَيْبٌ عِنْدَهُمْ أَسِيرًا، فَأَخْبَرَنِي عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عِيَاضٍ أَنَّ بِنْتَ الْحَارِثِ أَخْبَرَتْهُ أَنَّهُمْ حِينَ اجْتَمَعُوا اسْتَعَارَ مِنْهَا مُوسَى يَسْتَحِدُّ بِهَا فَأَعَارَتْهُ، فَأَخَذَ ابْنًا لِي وَأَنَا غَافِلَةٌ حِينَ أَتَاهُ قَالَتْ فَوَجَدْتُهُ مُجْلِسَهُ عَلَى فَخِذِهِ وَالْمُوسَى بِيَدِهِ، فَفَزِعْتُ فَزْعَةً عَرَفَهَا خُبَيْبٌ فِي وَجْهِي فَقَالَ تَخْشَيْنَ أَنْ أَقْتُلَهُ مَا كُنْتُ لأَفْعَلَ ذَلِكَ. وَاللَّهِ مَا رَأَيْتُ أَسِيرًا قَطُّ خَيْرًا مِنْ خُبَيْبٍ، وَاللَّهِ لَقَدْ وَجَدْتُهُ يَوْمًا يَأْكُلُ مِنْ قِطْفِ عِنَبٍ فِي يَدِهِ، وَإِنَّهُ لَمُوثَقٌ فِي الْحَدِيدِ، وَمَا بِمَكَّةَ مِنْ ثَمَرٍ وَكَانَتْ تَقُولُ إِنَّهُ لَرِزْقٌ مِنَ اللَّهِ رَزَقَهُ خُبَيْبًا، فَلَمَّا خَرَجُوا مِنَ الْحَرَمِ لِيَقْتُلُوهُ فِي الْحِلِّ، قَالَ لَهُمْ خُبَيْبٌ ذَرُونِي أَرْكَعْ رَكْعَتَيْنِ. فَتَرَكُوهُ، فَرَكَعَ رَكْعَتَيْنِ ثُمَّ قَالَ لَوْلاَ أَنْ تَظُنُّوا أَنَّ مَا بِي جَزَعٌ لَطَوَّلْتُهَا اللَّهُمَّ أَحْصِهِمْ عَدَدًا. وَلَسْتُ أُبَالِي حِينَ أُقْتَلُ مُسْلِمًا عَلَى أَىِّ شِقٍّ كَانَ لِلَّهِ مَصْرَعِي وَذَلِكَ فِي ذَاتِ الإِلَهِ وَإِنْ يَشَأْ يُبَارِكْ عَلَى أَوْصَالِ شِلْوٍ مُمَزَّعِ فَقَتَلَهُ ابْنُ الْحَارِثِ، فَكَانَ خُبَيْبٌ هُوَ سَنَّ الرَّكْعَتَيْنِ لِكُلِّ امْرِئٍ مُسْلِمٍ قُتِلَ صَبْرًا، فَاسْتَجَابَ اللَّهُ لِعَاصِمِ بْنِ ثَابِتٍ يَوْمَ أُصِيبَ، فَأَخْبَرَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم أَصْحَابَهُ خَبَرَهُمْ وَمَا أُصِيبُوا، وَبَعَثَ نَاسٌ مِنْ كُفَّارِ قُرَيْشٍ إِلَى عَاصِمٍ حِينَ حُدِّثُوا أَنَّهُ قُتِلَ لِيُؤْتَوْا بِشَىْءٍ مِنْهُ يُعْرَفُ، وَكَانَ قَدْ قَتَلَ رَجُلاً مِنْ عُظَمَائِهِمْ يَوْمَ بَدْرٍ، فَبُعِثَ عَلَى عَاصِمٍ مِثْلُ الظُّلَّةِ مِنَ الدَّبْرِ، فَحَمَتْهُ مِنْ رَسُولِهِمْ، فَلَمْ يَقْدِرُوا عَلَى أَنْ يَقْطَعَ مِنْ لَحْمِهِ شَيْئًا.
Na ka treguar Ebu el-Jemani, na ka njoftuar Shuajbi, nga ez-Zuhriju, i cili ka thënë: Më ka njoftuar Amr ibn Ebi Sufjan ibn Esid ibn Xharije eth-Thekafiu — ai ishte aleat i Benu Zuhres dhe ishte nga shokët e Ebu Hurejres — se Ebu Hurejrja (Allahu qoftë i kënaqur me të) ka thënë: I Dërguari i Allahut ﷺ dërgoi një grup prej dhjetë vetash si skuadër zbuluese, dhe u caktoi për udhëheqës Asim ibn Thabit el-Ensariun, gjyshin e Asim ibn Umerit. Ata u nisën derisa arritën në vendin e quajtur El-Hede'a, midis Usfanit dhe Mekes. Lajmi për ta arriti te një degë e fisit Hudhajl, që quheshin Benu Lihjan. Rreth dyqind burra, të gjithë harkatarë, u nisën menjëherë pas tyre duke ndjekur gjurmët e tyre, derisa gjetën vendin ku kishin ngrënë hurma që kishin marrë me vete nga Medina. Thanë:
"Këto janë hurmat e Jethribit (Medines)." Vazhduan të ndiqnin gjurmët e tyre. Kur Asimi dhe shokët e tij i panë ndjekësit, u ngjitën në një vend të lartë, ndërsa njerëzit i rrethuan. U thanë atyre: "Zbrisni poshtë dhe dorëzohuni; ju japim besën dhe premtimin tonë se nuk do të vrasim asnjërin prej jush." Asim ibn Thabiti, udhëheqësi i skuadrës, tha: "Për Allahun! Unë nuk zbret sot në mbrojtjen e jobesimtarëve. O Allah, lajmëroje Pejgamberin Tënd për ne!" Pastaj ata i gjuajtën me shigjeta dhe vranë Asimin bashkë me shtatë të tjerë. Tre burra zbritën duke pranuar besën dhe premtimin e tyre; ndër ta ishin Hubejb el-Ensariu, Ibn Dethine dhe një burrë tjetër. Kur i zunë robër, zgjidhën telat e harqeve të tyre dhe i lidhën fort. Burri i tretë tha: "Kjo është tradhtia e parë! Për Allahun, nuk vij me ju. Në këta (të vrarët) kemi shembull të mirë." E tërhoqën zvarrë dhe u munduan ta detyronin t'i shoqëronte, por ai refuzoi, prandaj e vranë. Morën Hubejbin dhe Ibn Dethinen dhe i shitën në Meke pas betejës së Bedrit. Hubejbin e blenë bijtë e El-Harith ibn Amir ibn Naufel ibn Abd Menaf. Ishte Hubejbi ai që kishte vrarë El-Harith ibn Amirin në ditën e Bedrit. Hubejbi qëndroi tek ata si rob. Më ka njoftuar Ubejdullah ibn Ijadi se bija e El-Harithit i kishte treguar atij se kur u mblodhën për ta vrarë, ai i mori hua një brisk për t'u rruajtur dhe ajo ia dha. Pastaj ai mori djalin tim ndërsa unë isha e pavëmendshme. Ajo tha: "E gjeta atë ulur me djalin tim në kofshën e tij dhe briskun në dorë. U tmerrua aq shumë sa Hubejbi e vuri re frikën në fytyrën time dhe më tha: 'A frikësohesh se do ta vras? Nuk do ta bëja kurrë një gjë të tillë.' Për Allahun, nuk kam parë kurrë rob më të mirë se Hubejbi. Për Allahun, një ditë e pashë duke ngrënë nga një vile rrushi në dorën e tij, ndërkohë që ishte i lidhur me hekura, edhe pse në Meke nuk kishte fruta në atë kohë." Ajo thoshte se ky ishte furnizim nga Allahu për Hubejbin. Kur e nxorën jashtë zonës së shenjtë për ta vrarë në vend të lejuar, Hubejbi u tha: "Më lini të fal dy rekate." E lanë, dhe ai fali dy rekate, pastaj tha: "Po të mos frikësohesha se do të mendonit se po vonohem nga frika, do t'i zgjasja ato. O Allah, numëroji ata një nga një! Nuk më intereson kur vritem si musliman, në cilën anë të bie për hir të Allahut; kjo është për hir të Zotit, dhe nëse Ai do, do të bekojë gjymtyrët e trupit tim të copëtuar." Pastaj e vrau djali i El-Harithit. Kështu, Hubejbi vendosi sunetin e faljes së dy rekateve për çdo musliman që vritet me durim (para ekzekutimit). Allahu iu përgjigj lutjes së Asim ibn Thabitit në ditën kur u martirizua. Pejgamberi ﷺ i njoftoi shokët e tij për lajmin e tyre dhe çfarë u kishte ndodhur. Më vonë, disa jobesimtarë nga kurejshitët, kur mësuan se Asimi ishte vrarë, dërguan njerëz për të marrë diçka nga trupi i tij për ta identifikuar, sepse ai kishte vrarë një nga krerët e tyre në ditën e Bedrit. Atëherë, Allahu dërgoi mbi Asimin një re bletësh që e mbuluan si hije, duke e mbrojtur nga të dërguarit e tyre, kështu që nuk mundën të prisnin asgjë nga mishi i tij.
Përkthimi dhe shpjegimi nga Khutba World, të përkthyera nga arabishtja.
Khubejbi i qëndroi besnik Allahut dhe u fal para ekzekutimit të tij.
Hadithi përshkruan një mision zbulimi të dhjetë sahabëve nën udhëheqjen e Asim ibn Thabitit, rrethimin e tyre nga Banu Lihyan dhe kapjen e ekzekutimin e Khubejbit pas betejës së Bedrit.
Një grup i vogël ushtarak i dërguar nga udhëheqësi.
Një njësi namazi me qëndrime dhe recitime të përcaktuara.
Zona e shenjtë e Mekës, me rregulla dhe mbrojtje të veçanta.
Dijetarët nxjerrin nga namazi i Khubejbit shembullin se një i burgosur që po ekzekutohet mund të falë dy rekate; transmetimi përmend se ai e vendosi këtë praktikë. Ata theksojnë gjithashtu qëndrueshmërinë e tij, besimin te Allahu dhe kujdesin ndaj fëmijës së atyre që e kishin zënë rob. Refuzimi i tij për të shkelur një premtim të dhënë tregon sa seriozisht duhet mbajtur një besëlidhje. Kjo histori nuk është thirrje e përgjithshme për dhunë: misioni ndodhi në një kontekst të caktuar historik dhe nuk i jep asnjë individi leje për të përdorur dhunë.
- Mbaji premtimet dhe sillu me drejtësi edhe ndaj atyre që të kundërvihen.
- Para një sprove të rëndë, gjej kohë për namaz dhe kërkoji Allahut qëndrueshmëri.
- Mos i shkëput rrëfimet për xhihadin nga konteksti i tyre, autoriteti i ligjshëm dhe rregullat.
Ky transmetim sahih këshillon lirimin e të burgosurve dhe ushqimin e të uriturve, duke theksuar kështu kujdesin për njerëzit në gjendje të cenueshme.
Sahih al-Bukhari · #2786 (Sahih)Ky transmetim trajton shpërblimin e përpjekjes në rrugën e Allahut dhe paraqet një paralele më të gjerë tematike me qëndrueshmërinë e Khubejbit.
Çdo ditë një hadith, në gjuhën tënde
Aplikacioni të sjell çdo ditë një hadith me shpjegim, edhe si miniaplikacion në telefonin tënd. Përdorimi është falas.