Sahih al-Bukhari, hadithi 3094
Transmetuar nga Malik ibn Aws ibn al-Hadathan. Teksti arabisht me përkthimin dhe shpjegimin tonë.
Transmetuar nga Malik ibn Aws ibn al-Hadathan
Sahih al-Bukhari konsiderohet në tërësi si i besueshëm.
Transmetimi
حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ مُحَمَّدٍ الْفَرْوِيُّ، حَدَّثَنَا مَالِكُ بْنُ أَنَسٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ مَالِكِ بْنِ أَوْسِ بْنِ الْحَدَثَانِ،، وَكَانَ، مُحَمَّدُ بْنُ جُبَيْرٍ ذَكَرَ لِي ذِكْرًا مِنْ حَدِيثِهِ ذَلِكَ، فَانْطَلَقْتُ حَتَّى أَدْخُلَ عَلَى مَالِكِ بْنِ أَوْسٍ، فَسَأَلْتُهُ عَنْ ذَلِكَ الْحَدِيثِ فَقَالَ مَالِكٌ بَيْنَا أَنَا جَالِسٌ فِي أَهْلِي حِينَ مَتَعَ النَّهَارُ، إِذَا رَسُولُ عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ يَأْتِينِي فَقَالَ أَجِبْ أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ. فَانْطَلَقْتُ مَعَهُ حَتَّى أَدْخُلَ عَلَى عُمَرَ، فَإِذَا هُوَ جَالِسٌ عَلَى رِمَالِ سَرِيرٍ، لَيْسَ بَيْنَهُ وَبَيْنَهُ فِرَاشٌ مُتَّكِئٌ عَلَى وِسَادَةٍ مِنْ أَدَمٍ، فَسَلَّمْتُ عَلَيْهِ ثُمَّ جَلَسْتُ فَقَالَ يَا مَالِ، إِنَّهُ قَدِمَ عَلَيْنَا مِنْ قَوْمِكَ أَهْلُ أَبْيَاتٍ، وَقَدْ أَمَرْتُ فِيهِمْ بِرَضْخٍ فَاقْبِضْهُ فَاقْسِمْهُ بَيْنَهُمْ. فَقُلْتُ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ، لَوْ أَمَرْتَ بِهِ غَيْرِي. قَالَ اقْبِضْهُ أَيُّهَا الْمَرْءُ. فَبَيْنَا أَنَا جَالِسٌ عِنْدَهُ أَتَاهُ حَاجِبُهُ يَرْفَا فَقَالَ هَلْ لَكَ فِي عُثْمَانَ وَعَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَوْفٍ وَالزُّبَيْرِ وَسَعْدِ بْنِ أَبِي وَقَّاصٍ يَسْتَأْذِنُونَ قَالَ نَعَمْ. فَأَذِنَ لَهُمْ فَدَخَلُوا فَسَلَّمُوا وَجَلَسُوا، ثُمَّ جَلَسَ يَرْفَا يَسِيرًا ثُمَّ قَالَ هَلْ لَكَ فِي عَلِيٍّ وَعَبَّاسٍ قَالَ نَعَمْ. فَأَذِنَ لَهُمَا، فَدَخَلاَ فَسَلَّمَا فَجَلَسَا، فَقَالَ عَبَّاسٌ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ، اقْضِ بَيْنِي وَبَيْنَ هَذَا. وَهُمَا يَخْتَصِمَانِ فِيمَا أَفَاءَ اللَّهُ عَلَى رَسُولِهِ صلى الله عليه وسلم مِنْ بَنِي النَّضِيرِ. فَقَالَ الرَّهْطُ عُثْمَانُ وَأَصْحَابُهُ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ، اقْضِ بَيْنَهُمَا وَأَرِحْ أَحَدَهُمَا مِنَ الآخَرِ. قَالَ عُمَرُ تَيْدَكُمْ، أَنْشُدُكُمْ بِاللَّهِ الَّذِي بِإِذْنِهِ تَقُومُ السَّمَاءُ وَالأَرْضُ، هَلْ تَعْلَمُونَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " لاَ نُورَثُ مَا تَرَكْنَا صَدَقَةٌ ". يُرِيدُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم نَفْسَهُ. قَالَ الرَّهْطُ قَدْ قَالَ ذَلِكَ. فَأَقْبَلَ عُمَرُ عَلَى عَلِيٍّ وَعَبَّاسٍ فَقَالَ أَنْشُدُكُمَا اللَّهَ، أَتَعْلَمَانِ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَدْ قَالَ ذَلِكَ قَالاَ قَدْ قَالَ ذَلِكَ. قَالَ عُمَرُ فَإِنِّي أُحَدِّثُكُمْ عَنْ هَذَا الأَمْرِ، إِنَّ اللَّهَ قَدْ خَصَّ رَسُولَهُ صلى الله عليه وسلم فِي هَذَا الْفَىْءِ بِشَىْءٍ لَمْ يُعْطِهِ أَحَدًا غَيْرَهُ ـ ثُمَّ قَرَأَ {وَمَا أَفَاءَ اللَّهُ عَلَى رَسُولِهِ مِنْهُمْ} إِلَى قَوْلِهِ {قَدِيرٌ} ـ فَكَانَتْ هَذِهِ خَالِصَةً لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم. وَاللَّهِ مَا احْتَازَهَا دُونَكُمْ، وَلاَ اسْتَأْثَرَ بِهَا عَلَيْكُمْ قَدْ أَعْطَاكُمُوهُ، وَبَثَّهَا فِيكُمْ حَتَّى بَقِيَ مِنْهَا هَذَا الْمَالُ، فَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُنْفِقُ عَلَى أَهْلِهِ نَفَقَةَ سَنَتِهِمْ مِنْ هَذَا الْمَالِ، ثُمَّ يَأْخُذُ مَا بَقِيَ فَيَجْعَلُهُ مَجْعَلَ مَالِ اللَّهِ، فَعَمِلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِذَلِكَ حَيَاتَهُ، أَنْشُدُكُمْ بِاللَّهِ هَلْ تَعْلَمُونَ ذَلِكَ قَالُوا نَعَمْ. ثُمَّ قَالَ لِعَلِيٍّ وَعَبَّاسٍ أَنْشُدُكُمَا بِاللَّهِ هَلْ تَعْلَمَانِ ذَلِكَ قَالَ عُمَرُ ثُمَّ تَوَفَّى اللَّهُ نَبِيَّهُ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ أَنَا وَلِيُّ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم. فَقَبَضَهَا أَبُو بَكْرٍ، فَعَمِلَ فِيهَا بِمَا عَمِلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم، وَاللَّهُ يَعْلَمُ إِنَّهُ فِيهَا لَصَادِقٌ بَارٌّ رَاشِدٌ تَابِعٌ لِلْحَقِّ، ثُمَّ تَوَفَّى اللَّهُ أَبَا بَكْرٍ، فَكُنْتُ أَنَا وَلِيَّ أَبِي بَكْرٍ، فَقَبَضْتُهَا سَنَتَيْنِ مِنْ إِمَارَتِي، أَعْمَلُ فِيهَا بِمَا عَمِلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَمَا عَمِلَ فِيهَا أَبُو بَكْرٍ، وَاللَّهُ يَعْلَمُ إِنِّي فِيهَا لَصَادِقٌ بَارٌّ رَاشِدٌ تَابِعٌ لِلْحَقِّ، ثُمَّ جِئْتُمَانِي تُكَلِّمَانِي وَكَلِمَتُكُمَا وَاحِدَةٌ، وَأَمْرُكُمَا وَاحِدٌ، جِئْتَنِي يَا عَبَّاسُ تَسْأَلُنِي نَصِيبَكَ مِنِ ابْنِ أَخِيكَ، وَجَاءَنِي هَذَا ـ يُرِيدُ عَلِيًّا ـ يُرِيدُ نَصِيبَ امْرَأَتِهِ مِنْ أَبِيهَا، فَقُلْتُ لَكُمَا إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " لاَ نُورَثُ مَا تَرَكْنَا صَدَقَةٌ ". فَلَمَّا بَدَا لِي أَنْ أَدْفَعَهُ إِلَيْكُمَا قُلْتُ إِنْ شِئْتُمَا دَفَعْتُهَا إِلَيْكُمَا عَلَى أَنَّ عَلَيْكُمَا عَهْدَ اللَّهِ وَمِيثَاقَهُ لَتَعْمَلاَنِ فِيهَا بِمَا عَمِلَ فِيهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم، وَبِمَا عَمِلَ فِيهَا أَبُو بَكْرٍ، وَبِمَا عَمِلْتُ فِيهَا مُنْذُ وَلِيتُهَا، فَقُلْتُمَا ادْفَعْهَا إِلَيْنَا. فَبِذَلِكَ دَفَعْتُهَا إِلَيْكُمَا، فَأَنْشُدُكُمْ بِاللَّهِ، هَلْ دَفَعْتُهَا إِلَيْهِمَا بِذَلِكَ قَالَ الرَّهْطُ نَعَمْ. ثُمَّ أَقْبَلَ عَلَى عَلِيٍّ وَعَبَّاسٍ فَقَالَ أَنْشُدُكُمَا بِاللَّهِ هَلْ دَفَعْتُهَا إِلَيْكُمَا بِذَلِكَ قَالاَ نَعَمْ. قَالَ فَتَلْتَمِسَانِ مِنِّي قَضَاءً غَيْرَ ذَلِكَ فَوَاللَّهِ الَّذِي بِإِذْنِهِ تَقُومُ السَّمَاءُ وَالأَرْضُ، لاَ أَقْضِي فِيهَا قَضَاءً غَيْرَ ذَلِكَ، فَإِنْ عَجَزْتُمَا عَنْهَا فَادْفَعَاهَا إِلَىَّ، فَإِنِّي أَكْفِيكُمَاهَا.
Malik bin Aus transmeton: Ndërsa isha në shtëpi me familjen time, dielli u lartësua dhe u bë vapë. Papritmas erdhi tek unë lajmëtari i Umer ibn el-Hatabit dhe tha:
"Udhëheqësi i Besimtarëve të kërkon." Shkova me të derisa hyra tek Umeri. E gjeta atë të ulur mbi një shtrat prej gjethesh palme, pa ndonjë dyshek midis tij dhe shtratit, dhe ishte mbështetur në një jastëk lëkure. I dhashë selam dhe u ula. Ai tha: "O Malik! Disa njerëz nga fisi yt që kanë familje kanë ardhur tek ne, dhe unë kam urdhëruar t'u jepet një dhuratë; merre atë dhe shpërndaje midis tyre." Unë thashë: "O Udhëheqës i Besimtarëve! Sikur ta urdhëroje dikë tjetër për këtë." Ai tha: "O njeri! Merre atë." Ndërsa isha ulur me të, erdhi portieri i tij Jerfa dhe tha: "Osmani, Abdurrahman ibn Auf, Zubejri dhe Sa'd ibn Ebi Uekasi kërkojnë leje për të hyrë; t'i fus brenda?" Umeri tha: "Po." Ata u futën, dhanë selam dhe u ulën. Pas pak kohe Jerfa erdhi përsëri dhe tha: "T'i fus edhe Aliun dhe Abbasin?" Umeri tha: "Po." Edhe ata u futën, dhanë selam dhe u ulën. Atëherë Abbasi tha: "O Udhëheqës i Besimtarëve! Gjyko midis meje dhe këtij." Ata të dy kishin mosmarrëveshje rreth pasurisë së Benu Nadirit që Allahu ia kishte dhënë të Dërguarit të Tij ﷺ si 'fej' (plaçkë lufte e marrë pa luftë). Grupi (Osmani dhe shokët e tij) thanë: "O Udhëheqës i Besimtarëve! Gjyko midis tyre dhe çliroje njërin nga tjetri." Umeri tha: "Qëndroni! Ju betoj për Allahun, me lejen e të Cilit qëndrojnë qiejt dhe toka, a e dini se i Dërguari i Allahut ﷺ ka thënë: 'Ne nuk lëmë trashëgimi; ajo që lëmë është sadaka', dhe se i Dërguari i Allahut ﷺ me këtë e ka fjalën për veten?" Grupi tha: "Ai e ka thënë këtë." Pastaj Umeri u kthye nga Aliu dhe Abbasi dhe tha: "Ju betoj për Allahun, a e dini se i Dërguari i Allahut ﷺ e ka thënë këtë?" Ata thanë: "Ai e ka thënë këtë." Umeri tha: "Unë do t'ju flas për këtë çështje. Allahu i ka dhënë të Dërguarit të Tij ﷺ diçka të veçantë në këtë 'fej' që nuk ia ka dhënë askujt tjetër." Pastaj ai lexoi ajetet: {Atë që Allahu i dha të Dërguarit të Tij prej tyre...} deri te fjala e Tij {...Allahu është i Plotfuqishëm} (59:6). "Pra, kjo pasuri ishte ekskluzivisht për të Dërguarin e Allahut ﷺ. Për Allahun! Ai nuk e mori atë duke ju përjashtuar juve, as nuk e mbajti vetëm për vete në vend të jush; por ua dha juve dhe e shpërndau midis jush derisa mbeti kjo pasuri. I Dërguari i Allahut ﷺ shpenzonte nga kjo pasuri nevojat vjetore të familjes së tij, dhe pjesën e mbetur e bënte pasuri të Allahut. I Dërguari i Allahut ﷺ veproi kështu gjatë gjithë jetës së tij. Ju betoj
Përkthimi dhe shpjegimi nga Khutba World, të përkthyera nga arabishtja.
ʿUmar e administronte pasurinë e Banū an-Naḍīr si pasuri bamirësie, jo si trashëgimi.
ʿAlī dhe ʿAbbās i kërkuan ʿUmarit të jepte një vendim për administrimin e pasurisë së Banū an-Naḍīr. ʿUmari u kujtoi fjalën se ajo që lënë profetët pas vetes është ṣadaqa, si dhe marrëveshjen për administrimin që ata e kishin pranuar më parë.
Pasuri që i kalonte bashkësisë myslimane pa u zhvilluar një betejë.
Pasuri e caktuar për bamirësi dhe për të mira, jo si trashëgimi personale.
Një e pesta e disa plaçkave të luftës, së cilës rregullat islame i caktojnë një destinacion të veçantë.
Dijetarët klasikë nxjerrin nga kjo se profetët nuk lënë trashëgimi personale: pasuria që lënë përdoret sipas destinacionit që kanë përcaktuar. Dijetarët shqyrtojnë statusin e saktë juridik dhe administrimin e kësaj pasurie; në këtë transmetim theksi është kryesisht te fakti se Abū Bakri dhe ʿUmari vazhduan praktikën e Profetit ﷺ. Gjithashtu kuptohet se një administrator i pasurisë publike duhet ta menaxhojë atë me kujdes dhe t’u përmbahet kushteve të vendosura. Katër shkollat juridike sunite e pranojnë rregullin se profetët nuk trashëgohen si njerëzit e zakonshëm, ndërsa zbatimin dhe administrimin e pasurive të tilla i trajtojnë më hollësisht.
- Vendos kushte të qarta për administrimin e pasurisë së përbashkët ose bamirëse dhe zbatoji me kujdes.
- Mbështete vendimin te njohuri të besueshme dhe dëgjoji të gjitha palët e përfshira para se të vendosësh.
- Përdori mjetet e caktuara për një qëllim të mirë pikërisht për atë qëllim, edhe kur administrimi u kalon të tjerëve.
Ky transmetim nga ʿĀʾisha trajton fjalën se trashëgimia e Profetit ﷺ është ṣadaqa dhe sqaron sfondin e mosmarrëveshjes.
Sahih al-Bukhari · #3095 (Sahih)Ky transmetim trajton mënyrën se si Profeti ﷺ vepronte me pasurinë dhe plotëson përshkrimin e administrimit në këtë hadith.
Çdo ditë një hadith, në gjuhën tënde
Aplikacioni të sjell çdo ditë një hadith me shpjegim, edhe si miniaplikacion në telefonin tënd. Përdorimi është falas.