Shokët e Profetit ﷺ · Sahih al-Bukhari

Sahih al-Bukhari, hadithi 3700

Teksti arabisht me përkthimin dhe shpjegimin tonë.

Sahih (i besueshëm)Libri: Shokët e Profetit ﷺ
صحيح البخاري

Transmetimi

Teksti arabisht

حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنْ حُصَيْنٍ، عَنْ عَمْرِو بْنِ مَيْمُونٍ، قَالَ رَأَيْتُ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ ـ رضى الله عنه ـ قَبْلَ أَنْ يُصَابَ بِأَيَّامٍ بِالْمَدِينَةِ وَقَفَ عَلَى حُذَيْفَةَ بْنِ الْيَمَانِ وَعُثْمَانَ بْنِ حُنَيْفٍ، قَالَ كَيْفَ فَعَلْتُمَا أَتَخَافَانِ أَنْ تَكُونَا قَدْ حَمَّلْتُمَا الأَرْضَ مَا لاَ تُطِيقُ قَالاَ حَمَّلْنَاهَا أَمْرًا هِيَ لَهُ مُطِيقَةٌ، مَا فِيهَا كَبِيرُ فَضْلٍ‏.‏ قَالَ انْظُرَا أَنْ تَكُونَا حَمَّلْتُمَا الأَرْضَ مَا لاَ تُطِيقُ، قَالَ قَالاَ لاَ‏.‏ فَقَالَ عُمَرُ لَئِنْ سَلَّمَنِي اللَّهُ لأَدَعَنَّ أَرَامِلَ أَهْلِ الْعِرَاقِ لاَ يَحْتَجْنَ إِلَى رَجُلٍ بَعْدِي أَبَدًا‏.‏ قَالَ فَمَا أَتَتْ عَلَيْهِ إِلاَّ رَابِعَةٌ حَتَّى أُصِيبَ‏.‏ قَالَ إِنِّي لَقَائِمٌ مَا بَيْنِي وَبَيْنَهُ إِلاَّ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَبَّاسٍ غَدَاةَ أُصِيبَ، وَكَانَ إِذَا مَرَّ بَيْنَ الصَّفَّيْنِ قَالَ اسْتَوُوا‏.‏ حَتَّى إِذَا لَمْ يَرَ فِيهِنَّ خَلَلاً تَقَدَّمَ فَكَبَّرَ، وَرُبَّمَا قَرَأَ سُورَةَ يُوسُفَ، أَوِ النَّحْلَ، أَوْ نَحْوَ ذَلِكَ، فِي الرَّكْعَةِ الأُولَى حَتَّى يَجْتَمِعَ النَّاسُ، فَمَا هُوَ إِلاَّ أَنْ كَبَّرَ فَسَمِعْتُهُ يَقُولُ قَتَلَنِي ـ أَوْ أَكَلَنِي ـ الْكَلْبُ‏.‏ حِينَ طَعَنَهُ، فَطَارَ الْعِلْجُ بِسِكِّينٍ ذَاتِ طَرَفَيْنِ لاَ يَمُرُّ عَلَى أَحَدٍ يَمِينًا وَلاَ شِمَالاً إِلاَّ طَعَنَهُ حَتَّى طَعَنَ ثَلاَثَةَ عَشَرَ رَجُلاً، مَاتَ مِنْهُمْ سَبْعَةٌ، فَلَمَّا رَأَى ذَلِكَ رَجُلٌ مِنَ الْمُسْلِمِينَ، طَرَحَ عَلَيْهِ بُرْنُسًا، فَلَمَّا ظَنَّ الْعِلْجُ أَنَّهُ مَأْخُوذٌ نَحَرَ نَفْسَهُ، وَتَنَاوَلَ عُمَرُ يَدَ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَوْفٍ فَقَدَّمَهُ، فَمَنْ يَلِي عُمَرَ فَقَدْ رَأَى الَّذِي أَرَى، وَأَمَّا نَوَاحِي الْمَسْجِدِ فَإِنَّهُمْ لاَ يَدْرُونَ غَيْرَ أَنَّهُمْ قَدْ فَقَدُوا صَوْتَ عُمَرَ وَهُمْ يَقُولُونَ سُبْحَانَ اللَّهِ سُبْحَانَ اللَّهِ‏.‏ فَصَلَّى بِهِمْ عَبْدُ الرَّحْمَنِ صَلاَةً خَفِيفَةً، فَلَمَّا انْصَرَفُوا‏.‏ قَالَ يَا ابْنَ عَبَّاسٍ، انْظُرْ مَنْ قَتَلَنِي‏.‏ فَجَالَ سَاعَةً، ثُمَّ جَاءَ، فَقَالَ غُلاَمُ الْمُغِيرَةِ‏.‏ قَالَ الصَّنَعُ قَالَ نَعَمْ‏.‏ قَالَ قَاتَلَهُ اللَّهُ لَقَدْ أَمَرْتُ بِهِ مَعْرُوفًا، الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي لَمْ يَجْعَلْ مَنِيَّتِي بِيَدِ رَجُلٍ يَدَّعِي الإِسْلاَمَ، قَدْ كُنْتَ أَنْتَ وَأَبُوكَ تُحِبَّانِ أَنْ تَكْثُرَ الْعُلُوجُ بِالْمَدِينَةِ وَكَانَ ‏{‏الْعَبَّاسُ‏}‏ أَكْثَرَهُمْ رَقِيقًا‏.‏ فَقَالَ إِنْ شِئْتَ فَعَلْتُ‏.‏ أَىْ إِنْ شِئْتَ قَتَلْنَا‏.‏ قَالَ كَذَبْتَ، بَعْدَ مَا تَكَلَّمُوا بِلِسَانِكُمْ، وَصَلَّوْا قِبْلَتَكُمْ وَحَجُّوا حَجَّكُمْ فَاحْتُمِلَ إِلَى بَيْتِهِ فَانْطَلَقْنَا مَعَهُ، وَكَأَنَّ النَّاسَ لَمْ تُصِبْهُمْ مُصِيبَةٌ قَبْلَ يَوْمَئِذٍ، فَقَائِلٌ يَقُولُ لاَ بَأْسَ‏.‏ وَقَائِلٌ يَقُولُ أَخَافُ عَلَيْهِ، فَأُتِيَ بِنَبِيذٍ فَشَرِبَهُ فَخَرَجَ مِنْ جَوْفِهِ، ثُمَّ أُتِيَ بِلَبَنٍ فَشَرِبَهُ فَخَرَجَ مِنْ جُرْحِهِ، فَعَلِمُوا أَنَّهُ مَيِّتٌ، فَدَخَلْنَا عَلَيْهِ، وَجَاءَ النَّاسُ يُثْنُونَ عَلَيْهِ، وَجَاءَ رَجُلٌ شَابٌّ، فَقَالَ أَبْشِرْ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ بِبُشْرَى اللَّهِ لَكَ مِنْ صُحْبَةِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَقَدَمٍ فِي الإِسْلاَمِ مَا قَدْ عَلِمْتَ، ثُمَّ وَلِيتَ فَعَدَلْتَ، ثُمَّ شَهَادَةٌ‏.‏ قَالَ وَدِدْتُ أَنَّ ذَلِكَ كَفَافٌ لاَ عَلَىَّ وَلاَ لِي‏.‏ فَلَمَّا أَدْبَرَ، إِذَا إِزَارُهُ يَمَسُّ الأَرْضَ‏.‏ قَالَ رُدُّوا عَلَىَّ الْغُلاَمَ قَالَ ابْنَ أَخِي ارْفَعْ ثَوْبَكَ، فَإِنَّهُ أَبْقَى لِثَوْبِكَ وَأَتْقَى لِرَبِّكَ، يَا عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ انْظُرْ مَا عَلَىَّ مِنَ الدَّيْنِ‏.‏ فَحَسَبُوهُ فَوَجَدُوهُ سِتَّةً وَثَمَانِينَ أَلْفًا أَوْ نَحْوَهُ، قَالَ إِنْ وَفَى لَهُ مَالُ آلِ عُمَرَ، فَأَدِّهِ مِنْ أَمْوَالِهِمْ، وَإِلاَّ فَسَلْ فِي بَنِي عَدِيِّ بْنِ كَعْبٍ، فَإِنْ لَمْ تَفِ أَمْوَالُهُمْ فَسَلْ فِي قُرَيْشٍ، وَلاَ تَعْدُهُمْ إِلَى غَيْرِهِمْ، فَأَدِّ عَنِّي هَذَا الْمَالَ، انْطَلِقْ إِلَى عَائِشَةَ أُمِّ الْمُؤْمِنِينَ فَقُلْ يَقْرَأُ عَلَيْكِ عُمَرُ السَّلاَمَ‏.‏ وَلاَ تَقُلْ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ‏.‏ فَإِنِّي لَسْتُ الْيَوْمَ لِلْمُؤْمِنِينَ أَمِيرًا، وَقُلْ يَسْتَأْذِنُ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ أَنْ يُدْفَنَ مَعَ صَاحِبَيْهِ‏.‏ فَسَلَّمَ وَاسْتَأْذَنَ، ثُمَّ دَخَلَ عَلَيْهَا، فَوَجَدَهَا قَاعِدَةً تَبْكِي فَقَالَ يَقْرَأُ عَلَيْكِ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ السَّلاَمَ وَيَسْتَأْذِنُ أَنْ يُدْفَنَ مَعَ صَاحِبَيْهِ‏.‏ فَقَالَتْ كُنْتُ أُرِيدُهُ لِنَفْسِي، وَلأُوثِرَنَّ بِهِ الْيَوْمَ عَلَى نَفْسِي‏.‏ فَلَمَّا أَقْبَلَ قِيلَ هَذَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ قَدْ جَاءَ‏.‏ قَالَ ارْفَعُونِي، فَأَسْنَدَهُ رَجُلٌ إِلَيْهِ، فَقَالَ مَا لَدَيْكَ قَالَ الَّذِي تُحِبُّ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ أَذِنَتْ‏.‏ قَالَ الْحَمْدُ لِلَّهِ، مَا كَانَ مِنْ شَىْءٍ أَهَمُّ إِلَىَّ مِنْ ذَلِكَ، فَإِذَا أَنَا قَضَيْتُ فَاحْمِلُونِي ثُمَّ سَلِّمْ فَقُلْ يَسْتَأْذِنُ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ، فَإِنْ أَذِنَتْ لِي فَأَدْخِلُونِي، وَإِنْ رَدَّتْنِي رُدُّونِي إِلَى مَقَابِرِ الْمُسْلِمِينَ‏.‏ وَجَاءَتْ أُمُّ الْمُؤْمِنِينَ حَفْصَةُ وَالنِّسَاءُ تَسِيرُ مَعَهَا، فَلَمَّا رَأَيْنَاهَا قُمْنَا، فَوَلَجَتْ عَلَيْهِ فَبَكَتْ عِنْدَهُ سَاعَةً، وَاسْتَأْذَنَ الرِّجَالُ، فَوَلَجَتْ دَاخِلاً لَهُمْ، فَسَمِعْنَا بُكَاءَهَا مِنَ الدَّاخِلِ‏.‏ فَقَالُوا أَوْصِ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ اسْتَخْلِفْ‏.‏ قَالَ مَا أَجِدُ أَحَقَّ بِهَذَا الأَمْرِ مِنْ هَؤُلاَءِ النَّفَرِ أَوِ الرَّهْطِ الَّذِينَ تُوُفِّيَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَهْوَ عَنْهُمْ رَاضٍ‏.‏ فَسَمَّى عَلِيًّا وَعُثْمَانَ وَالزُّبَيْرَ وَطَلْحَةَ وَسَعْدًا وَعَبْدَ الرَّحْمَنِ وَقَالَ يَشْهَدُكُمْ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ وَلَيْسَ لَهُ مِنَ الأَمْرِ شَىْءٌ ـ كَهَيْئَةِ التَّعْزِيَةِ لَهُ ـ فَإِنْ أَصَابَتِ الإِمْرَةُ سَعْدًا فَهْوَ ذَاكَ، وَإِلاَّ فَلْيَسْتَعِنْ بِهِ أَيُّكُمْ مَا أُمِّرَ، فَإِنِّي لَمْ أَعْزِلْهُ عَنْ عَجْزٍ وَلاَ خِيَانَةٍ وَقَالَ أُوصِي الْخَلِيفَةَ مِنْ بَعْدِي بِالْمُهَاجِرِينَ الأَوَّلِينَ أَنْ يَعْرِفَ لَهُمْ حَقَّهُمْ، وَيَحْفَظَ لَهُمْ حُرْمَتَهُمْ، وَأُوصِيهِ بِالأَنْصَارِ خَيْرًا، الَّذِينَ تَبَوَّءُوا الدَّارَ وَالإِيمَانَ مِنْ قَبْلِهِمْ، أَنْ يُقْبَلَ مِنْ مُحْسِنِهِمْ، وَأَنْ يُعْفَى عَنْ مُسِيئِهِمْ، وَأُوصِيهِ بِأَهْلِ الأَمْصَارِ خَيْرًا فَإِنَّهُمْ رِدْءُ الإِسْلاَمِ، وَجُبَاةُ الْمَالِ، وَغَيْظُ الْعَدُوِّ، وَأَنْ لاَ يُؤْخَذَ مِنْهُمْ إِلاَّ فَضْلُهُمْ عَنْ رِضَاهُمْ، وَأُوصِيهِ بِالأَعْرَابِ خَيْرًا، فَإِنَّهُمْ أَصْلُ الْعَرَبِ وَمَادَّةُ الإِسْلاَمِ أَنْ يُؤْخَذَ مِنْ حَوَاشِي أَمْوَالِهِمْ وَتُرَدَّ عَلَى فُقَرَائِهِمْ، وَأُوصِيهِ بِذِمَّةِ اللَّهِ وَذِمَّةِ رَسُولِهِ صلى الله عليه وسلم أَنْ يُوفَى لَهُمْ بِعَهْدِهِمْ، وَأَنْ يُقَاتَلَ مِنْ وَرَائِهِمْ، وَلاَ يُكَلَّفُوا إِلاَّ طَاقَتَهُمْ‏.‏ فَلَمَّا قُبِضَ خَرَجْنَا بِهِ فَانْطَلَقْنَا نَمْشِي فَسَلَّمَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ قَالَ يَسْتَأْذِنُ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ‏.‏ قَالَتْ أَدْخِلُوهُ‏.‏ فَأُدْخِلَ، فَوُضِعَ هُنَالِكَ مَعَ صَاحِبَيْهِ، فَلَمَّا فُرِغَ مِنْ دَفْنِهِ اجْتَمَعَ هَؤُلاَءِ الرَّهْطُ، فَقَالَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ اجْعَلُوا أَمْرَكُمْ إِلَى ثَلاَثَةٍ مِنْكُمْ‏.‏ فَقَالَ الزُّبَيْرُ قَدْ جَعَلْتُ أَمْرِي إِلَى عَلِيٍّ‏.‏ فَقَالَ طَلْحَةُ قَدْ جَعَلْتُ أَمْرِي إِلَى عُثْمَانَ‏.‏ وَقَالَ سَعْدٌ قَدْ جَعَلْتُ أَمْرِي إِلَى عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَوْفٍ‏.‏ فَقَالَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ أَيُّكُمَا تَبَرَّأَ مِنْ هَذَا الأَمْرِ فَنَجْعَلُهُ إِلَيْهِ، وَاللَّهُ عَلَيْهِ وَالإِسْلاَمُ لَيَنْظُرَنَّ أَفْضَلَهُمْ فِي نَفْسِهِ‏.‏ فَأُسْكِتَ الشَّيْخَانِ، فَقَالَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ أَفَتَجْعَلُونَهُ إِلَىَّ، وَاللَّهُ عَلَىَّ أَنْ لاَ آلُوَ عَنْ أَفْضَلِكُمْ قَالاَ نَعَمْ، فَأَخَذَ بِيَدِ أَحَدِهِمَا فَقَالَ لَكَ قَرَابَةٌ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَالْقَدَمُ فِي الإِسْلاَمِ مَا قَدْ عَلِمْتَ، فَاللَّهُ عَلَيْكَ لَئِنْ أَمَّرْتُكَ لَتَعْدِلَنَّ، وَلَئِنْ أَمَّرْتُ عُثْمَانَ لَتَسْمَعَنَّ وَلَتُطِيعَنَّ‏.‏ ثُمَّ خَلاَ بِالآخَرِ فَقَالَ لَهُ مِثْلَ ذَلِكَ، فَلَمَّا أَخَذَ الْمِيثَاقَ قَالَ ارْفَعْ يَدَكَ يَا عُثْمَانُ‏.‏ فَبَايَعَهُ، فَبَايَعَ لَهُ عَلِيٌّ، وَوَلَجَ أَهْلُ الدَّارِ فَبَايَعُوهُ‏.‏

Përkthimi

Narrated `Amr bin Maimun: E pashë `Umar bin Al-Khattab disa ditë para se të ishte qëlluar me thikë në Medinë. Ai qëndronte me Hudhaifa bin Al-Yaman dhe `Uthman bin Hunaif të cilëve u tha,

"Çfarë keni bërë? A mendoni se keni vendosur më shumë taksë mbi tokën (e As-Swad, pra 'Iraku) se sa mund ta mbajë?" Ata u përgjigjën, "Kemi vendosur mbi të atë që mund ta mbajë për shkak të prodhimit të madh." `Umar përsëri tha, "Kontrolloni nëse keni vendosur mbi tokë atë që nuk mund ta mbajë." Ata thanë, "Jo, (ne nuk kemi)." `Umar shtoi, "Nëse Allah më mbajë gjallë, do t’u lejojë veçave të Irakut të mos kenë nevojë për burra për t’i mbështetur pas meje." Por vetëm katër ditë kishin kaluar kur ai u qëllua me thikë (vdiq). Ditën kur u qëllua, unë isha duke qëndruar dhe nuk kishte askush midis meje dhe tij (pra `Umar) përveç `Abdullah bin `Abbas. Sa herë që `Umar kalonte midis dy rreshtave, ai thoshte, "Qëndroni në rreshta të drejtë." Kur nuk shihte ndonjë defekt (në rreshtat), vazhdonte përpara dhe fillonte namazin me Takbir. Ai recitonte Surat Yusuf ose An-Nahl ose diçka të ngjashme në rak’ën e parë që njerëzit të kishin kohë për t’u bashkuar në namaz. Sa herë që thoshte Takbir, dëgjova të thoshte, "Qeni më ka vrarë ose haurë mua," në kohën kur (pra vrasësi) e goditi me thikë. Një mohues jo-arab vazhdoi duke bartur një thikë me dy skaje dhe duke goditur të gjithë ata që kalonin pranë tij në të djathtë dhe të majtë (deri sa) goditi trembëdhjetë persona prej të cilëve shtatë vdiqën. Kur një mysliman pa këtë, hodhi mbi të një shall. Duke kuptuar se ishte kapur, mohuesi jo-arab vdiq vetë, `Umar mbajti dorën e `Abdur-Rahman bin `Auf dhe e lejojë atë të udhëhiqte namazin. Ata që ishin pranë `Umar panë atë që pashë unë, por njerëzit që ishin në pjesët e tjera të xhamisë nuk panë asgjë, por humbën zërin e `Umar dhe thoshin, "Subhan Allah! Subhan Allah!" (pra, lavdëruar qoftë Allahu). `Abdur-Rahman bin `Auf udhëhoqi një namaz të shkurtër. Kur përfunduan namazin, `Umar tha, "O Ibn `Abbas! Gjej se kush më sulmoi." Ibn `Abbas vazhdoi duke kërkuar këtu dhe atje për një kohë të shkurtër dhe tha, "I robi i Al Mughira." Në atë `Umar tha, "I shërbëtori?" Ibn `Abbas tha, "Po." `Umar tha, "Qoftë mallkimi i Allahut mbi të. Nuk më ke trajtuar padrejtësisht. Të gjitha falënderimet janë për Allahun, i Cili nuk më ka shkaktuar të vdes nga dora e një njeriu që pretendon se është mysliman. Pa dyshim, ti dhe babai yt (Abbas) keni dashur të keni më shumë mohues jo-arabë në Medinë." Al-Abbas kishte numrin më të madh të skllevërve. Ibn `Abbas i tha `Umar. "Nëse dëshironi, ne do të bëjmë." Ai donte të thoshte, "Nëse dëshironi, do t’i vrasim." `Umar tha, "Ju jeni të gabuar (sepse nuk mund t’i vrisni) pasi që kanë folur gjuhën tuaj, kanë lutur drejt Qiblasë tuaj, dhe kanë kryer Haxhin si ju." Pastaj `Umar u mor në shtëpi, dhe ne shkuam me të, dhe njerëzit ishin sikur nuk kishin përjetuar ndonjë fatkeqësi më parë. Disa thanë, "Mos u shqetësoni (ai do të jetë mirë së shpejti)." Disa thanë, "Jemi të frikësuar (se do të vdesë)." Pastaj u soll një infuzion me data dhe ai e piu, por ajo doli (nga plaga) nga barku i tij. Pastaj u soll qumësht dhe ai e piu, dhe gjithashtu doli nga barku i tij. Njerëzit kuptuan se ai do të vdiste. Ne shkuam tek ai, dhe njerëzit erdhën, duke e lavdëruar atë. Një djalë erdhi duke thënë, "O krye i besimtarëve! Merrni lajmin e mirë nga Allahu për ju për shkak të shoqërimit tuaj me Mesazherin e Allahut (ﷺ) dhe superioritetit tuaj në Islam që ju e dini. Pastaj ju u bëni kalif (udhëheqës) dhe sundoni me drejtësi dhe në fund u martirizuat." `Umar tha, "U dëshiroja që të gjitha këto privilegje të kompensojnë (mangësitë e mia) në mënyrë që të mos humbas asgjë dhe të mos fitoj asgjë." Kur djali u kthye për të ikur, rrobat e tij dukej sikur preknin tokën. `Umar tha, "Thirrni djalin prapa tek unë." (Kur u kthye) `Umar tha, "O biri i vëllait tim! Ngri rrobat e tua, sepse kjo do ta mbajë rrobat e tua të pastra dhe do të të shpëtojë nga dënimi i Zotit tënd." `Umar më tej tha, "O `Abdullah bin `Umar! Shiko sa borxh kam ndaj të tjerëve." Kur u kontrollua borxhi, ai arriti rreth tetëdhjetë e gjashtë mijë. `Umar tha, "Nëse pasuria e familjes së `Umarit mbulon borxhin, atëherë paguani borxhin e tij; përndryshe kërkoni atë nga Bani `Adi bin Ka`b, dhe nëse edhe kjo nuk është e mjaftueshme, kërkoni nga tribu Quraish, dhe mos kërkoni nga askush tjetër, dhe paguani këtë borxh në emër tim." Pastaj `Umar tha (për `Abdullah), "Shko tek `Aisha (nëna e besimtarëve) dhe thuaju: "`Umar po i dërgon selam. Por mos thuaj: 'Kryetari i besimtarëve,' sepse sot unë nuk jam kryetari i besimtarëve. Dhe thuaju: "`Umar bin Al-Khattab kërkon leje për t’u varrosur me dy shokët e tij (pra, Profetin dhe Abu Bakrin)." `Abdullah i dha `Aishes lejen për të hyrë, dhe pastaj hyri tek ajo dhe e gjeti duke qarë. Ai i tha, "`Umar bin Al-Khattab po i dërgon selam dhe kërkon leje për t’u varrosur me dy shokët e tij." Ajo tha, "Unë kisha menduar për këtë vend për veten, por sot preferoj `Umar për veten time." Kur u kthye, u tha (për `Umar), "`Abdullah bin `Umar ka ardhur." `Umar tha, "Bëj më ulë." Dikush e mbështeti atë kundër trupit të tij dhe `Umar pyeti (`Abdullah), "Çfarë lajmesh ke?" Ai tha, "O krye i besimtarëve! Është siç dëshironi. Ajo i dha lejen." `Umar tha, "Lavdi qoftë Allahut, nuk kishte më të rëndësishme për mua se kjo. Pra, kur të vdes, më merr, dhe përshëndete `Aishën dhe thuaju: "`Umar bin Al-Khattab kërkon leje për t’u varrosur me Profetin (ﷺ), dhe nëse ajo jep lejen, më varros atje, dhe nëse refuzon, më merr në varrezat e myslimanëve." Pastaj Hafsa (nëna e besimtarëve) erdhi me shumë gra të tjera duke ecur me të. Kur e panë, shkuan larg. Ajo shkoi brenda (tek `Umar) dhe qau për një kohë. Kur burra kërkuan leje për të hyrë, ajo shkoi në një vend tjetër, dhe ne dëgjuam të qante brenda. Njerëzit i thanë (për `Umar), "O krye i besimtarëve! Cakto një pasues." `Umar tha, "Nuk gjej askënd më të përshtatshëm për këtë detyrë se sa personat ose grupi që i pëlqente Mesazheri i Allahut (ﷺ) para se të vdiste." Pastaj `Umar përmendi `Ali, `Uthman, Az-Zubair, Talha, Sa`d dhe `Abdur-Rahman (bin `Auf) dhe tha, "`Abdullah bin `Umar do të jetë dëshmitar për ju, por ai nuk do të ketë pjesë në sundim. Ai do të kompensojë mungesën e tij në drejtësi duke qenë dëshmitar. Nëse Sa`d bëhet sundimtar, është mirë: përndryshe, kushdo që bëhet sundimtar duhet të kërkojë ndihmën e tij, sepse unë nuk e kam shkarkuar atë për shkak të paaftësisë ose padrejtësisë." `Umar shtoi, "Unë rekomandoj që pasuesi im të kujdeset për emigrantët e hershëm; të njohë të drejtat e tyre dhe të mbrojë nderin dhe shenjtërinë e tyre. Gjithashtu, rekomandoj që ai të jetë i mirë ndaj Ansarëve që kanë jetuar në Medinë para emigrantëve dhe besimi u ka hyrë në zemrat e tyre para tyre. Rekomandoj që ai të pranojë të mirën e të drejtëve të tyre dhe të falë ata që bëjnë gabime, dhe të bëjë mirë për të gjithë njerëzit e qyteteve (Al-Ansar), sepse ata janë mbrojtës të Islamit dhe burim i pasurisë dhe burim i shqetësimit për armikun. Rekomandoj gjithashtu që asgjë të mos merret prej tyre përveç nga teprica e tyre me pëlqimin e tyre. Rekomandoj gjithashtu që ai të bëjë mirë ndaj të mbrojturve të Allahut dhe të Dërguarit të Tij (pra, Dhimmis) duke plotësuar kontratat e tyre dhe duke luftuar për ta dhe mos t’i mbingarkojë me atë që është jashtë mundësisë së tyre." Kur `Umar vdiq, ne e morëm dhe e shkuam duke ecur. `Abdullah bin `Umar i dha `Aishes dhe tha, "`Umar bin Al-Khattab kërkon leje." `Aisha tha, "Më sillni atë brenda." Ai u soll dhe u varros pranë dy shokëve të tij. Kur u varros, grupi (i rekomanduar nga `Umar) mbajti një mbledhje. Pastaj `Abdur-Rahman tha, "Ulni kandidatët për sundim në tre." Az-Zubair tha, "Unë heq të drejtën time për `Ali." Talha tha, "Unë heq të drejtën time për `Uthman." Sa`d tha, "Unë heq të drejtën time për `Abdur-Rahman bin `Auf." Pastaj `Abdur-Rahman tha (për `Uthman dhe `Ali), "Tani cili prej jush është i gatshëm të heqë dorë nga e drejta e kandidimit që të zgjedhim më të mirin nga të mbeturit, duke pasur parasysh se Allahu dhe Islami do të jenë dëshmitarë të tij." Të dy sheikët (pra, `Uthman dhe `Ali) mbajtën heshtje. `Abdur-Rahman tha, "A do të lini të dy këtë çështje tek unë, dhe unë marr Allahun si dëshmitar se nuk do të zgjedh përveç më të mirin prej jush?" Ata thanë, "Po." Kështu `Abdur-Rahman mori dorën e njërit prej tyre (pra, `Ali) dhe tha, "Ti je i lidhur me Dërguesin e Allahut (ﷺ) dhe një prej myslimanëve më të hershëm siç e di mirë. Prandaj, të lutem në emër të Allahut që të premtosh se nëse të zgjedh si udhëheqës, do të bësh drejtësi, dhe nëse zgjedh `Uthman, do të dëgjosh dhe do të përmbushësh atë." Pastaj ai mori tjetër (pra, `Uthman) dhe i tha të njëjtën gjë. Kur `Abdur-Rahman siguroi (marrëveshjen e tyre për këtë) besë, tha, "O `Uthman! Ngri duart." Kështu ai (pra, `Abdur-Rahman) i dha (pra, `Uthman) betimin solemn, dhe pastaj `Ali i dha betimin e besës dhe pastaj të gjithë njerëzit e Medinës i dhanë betimin e besës

Përkthimi dhe shpjegimi nga Khutba World, të përkthyera nga arabishtja.

Mesazhi kryesor

Umeri kujdesej për qeverisje të drejtë, për mbrojtjen e njerëzve të cenueshëm dhe për konsultimin.

Sfondi dhe arsyeja

Transmetuesi përshkruan ditët e fundit të Umar ibn al-Khattabit, plagosjen e tij gjatë namazit dhe udhëzimet e tij për qeverisjen dhe pasimin e udhëheqjes.

Shpjegimi i fjalëve të vështira
Tekbir

Shqiptimi i formulës “Allahu akbar” për të filluar namazin.

Dhimmi

Jomyslimanë që jetonin në bashkësinë islame sipas një marrëveshjeje, e cila mbronte të drejtat e tyre.

Shura

Konsultim në të cilin palët e përfshira diskutojnë së bashku një vendim.

Çfarë nxjerrin dijetarët prej saj

Dijetarët klasikë nxjerrin prej këtij transmetimi se një udhëheqës duhet të mbikëqyrë me kujdes taksat, të mos e rëndojë askënd përtej mundësive të tij dhe të mbrojë grupet e cenueshme. Umeri thekson gjithashtu zbatimin e marrëveshjeve dhe trajtimin e njerëzve sipas të drejtave që u takojnë. Emërimi prej tij i një këshilli për çështjen e pasimit të udhëheqjes përmendet si shembull i konsultimit dhe i besimit të përgjegjësisë te njerëz të përshtatshëm. Dijetarët e trajtojnë organizimin e saktë të qeverisjes në kontekstin e sahabëve dhe nuk e paraqesin atë si një model të vetëm të detyrueshëm për të gjitha kohët.

Mësime për sot
  1. Kur merr vendime për paratë dhe taksat, kontrollo nëse njerëzit mund t’i ruajnë mjetet e jetesës.
  2. Përfshije kujdesin për vejushat, të varfrit dhe njerëzit e tjerë të cenueshëm në plane konkrete, jo vetëm në qëllime të mira.
  3. Kërko këshilla për zgjedhje të rëndësishme dhe përcakto që më parë se kush do të mbajë përgjegjësi.
الْحَدِيثُ الشَّرِيفُ

Çdo ditë një hadith, në gjuhën tënde

Aplikacioni të sjell çdo ditë një hadith me shpjegim, edhe si miniaplikacion në telefonin tënd. Përdorimi është falas.