Sahih al-Bukhari, hadithi 4072
Transmetuar nga Wahshi ibn Harb. Teksti arabisht me përkthimin dhe shpjegimin tonë.
Transmetuar nga Wahshi ibn Harb
Sahih al-Bukhari konsiderohet në tërësi si i besueshëm.
Transmetimi
حَدَّثَنِي أَبُو جَعْفَرٍ، مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ حَدَّثَنَا حُجَيْنُ بْنُ الْمُثَنَّى، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي سَلَمَةَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الْفَضْلِ، عَنْ سُلَيْمَانَ بْنِ يَسَارٍ، عَنْ جَعْفَرِ بْنِ عَمْرِو بْنِ أُمَيَّةَ الضَّمْرِيِّ، قَالَ خَرَجْتُ مَعَ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَدِيِّ بْنِ الْخِيَارِ، فَلَمَّا قَدِمْنَا حِمْصَ قَالَ لِي عُبَيْدُ اللَّهِ هَلْ لَكَ فِي وَحْشِيٍّ نَسْأَلُهُ عَنْ قَتْلِ حَمْزَةَ قُلْتُ نَعَمْ. وَكَانَ وَحْشِيٌّ يَسْكُنُ حِمْصَ فَسَأَلْنَا عَنْهُ فَقِيلَ لَنَا هُوَ ذَاكَ فِي ظِلِّ قَصْرِهِ، كَأَنَّهُ حَمِيتٌ. قَالَ فَجِئْنَا حَتَّى وَقَفْنَا عَلَيْهِ بِيَسِيرٍ، فَسَلَّمْنَا، فَرَدَّ السَّلاَمَ، قَالَ وَعُبَيْدُ اللَّهِ مُعْتَجِرٌ بِعِمَامَتِهِ، مَا يَرَى وَحْشِيٌّ إِلاَّ عَيْنَيْهِ وَرِجْلَيْهِ، فَقَالَ عُبَيْدُ اللَّهِ يَا وَحْشِيُّ أَتَعْرِفُنِي قَالَ فَنَظَرَ إِلَيْهِ ثُمَّ قَالَ لاَ وَاللَّهِ إِلاَّ أَنِّي أَعْلَمُ أَنَّ عَدِيَّ بْنَ الْخِيَارِ تَزَوَّجَ امْرَأَةً يُقَالُ لَهَا أُمُّ قِتَالٍ بِنْتُ أَبِي الْعِيصِ، فَوَلَدَتْ لَهُ غُلاَمًا بِمَكَّةَ، فَكُنْتُ أَسْتَرْضِعُ لَهُ، فَحَمَلْتُ ذَلِكَ الْغُلاَمَ مَعَ أُمِّهِ، فَنَاوَلْتُهَا إِيَّاهُ، فَلَكَأَنِّي نَظَرْتُ إِلَى قَدَمَيْكَ. قَالَ فَكَشَفَ عُبَيْدُ اللَّهِ عَنْ وَجْهِهِ ثُمَّ قَالَ أَلاَ تُخْبِرُنَا بِقَتْلِ حَمْزَةَ قَالَ نَعَمْ، إِنَّ حَمْزَةَ قَتَلَ طُعَيْمَةَ بْنَ عَدِيِّ بْنِ الْخِيَارِ بِبَدْرٍ، فَقَالَ لِي مَوْلاَىَ جُبَيْرُ بْنُ مُطْعِمٍ إِنْ قَتَلْتَ حَمْزَةَ بِعَمِّي فَأَنْتَ حُرٌّ، قَالَ فَلَمَّا أَنْ خَرَجَ النَّاسُ عَامَ عَيْنَيْنِ ـ وَعَيْنَيْنِ جَبَلٌ بِحِيَالِ أُحُدٍ، بَيْنَهُ وَبَيْنَهُ وَادٍ ـ خَرَجْتُ مَعَ النَّاسِ إِلَى الْقِتَالِ، فَلَمَّا اصْطَفُّوا لِلْقِتَالِ خَرَجَ سِبَاعٌ فَقَالَ هَلْ مِنْ مُبَارِزٍ قَالَ فَخَرَجَ إِلَيْهِ حَمْزَةُ بْنُ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ فَقَالَ يَا سِبَاعُ يَا ابْنَ أُمِّ أَنْمَارٍ مُقَطِّعَةِ الْبُظُورِ، أَتُحَادُّ اللَّهَ وَرَسُولَهُ صلى الله عليه وسلم قَالَ ثُمَّ شَدَّ عَلَيْهِ فَكَانَ كَأَمْسِ الذَّاهِبِ ـ قَالَ ـ وَكَمَنْتُ لِحَمْزَةَ تَحْتَ صَخْرَةٍ فَلَمَّا دَنَا مِنِّي رَمَيْتُهُ بِحَرْبَتِي، فَأَضَعُهَا فِي ثُنَّتِهِ حَتَّى خَرَجَتْ مِنْ بَيْنِ وَرِكَيْهِ ـ قَالَ ـ فَكَانَ ذَاكَ الْعَهْدَ بِهِ، فَلَمَّا رَجَعَ النَّاسُ رَجَعْتُ مَعَهُمْ فَأَقَمْتُ بِمَكَّةَ، حَتَّى فَشَا فِيهَا الإِسْلاَمُ، ثُمَّ خَرَجْتُ إِلَى الطَّائِفِ، فَأَرْسَلُوا إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم رَسُولاً، فَقِيلَ لِي إِنَّهُ لاَ يَهِيجُ الرُّسُلَ ـ قَالَ ـ فَخَرَجْتُ مَعَهُمْ حَتَّى قَدِمْتُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَلَمَّا رَآنِي قَالَ " آنْتَ وَحْشِيٌّ ". قُلْتُ نَعَمْ. قَالَ " أَنْتَ قَتَلْتَ حَمْزَةَ ". قُلْتُ قَدْ كَانَ مِنَ الأَمْرِ مَا بَلَغَكَ. قَالَ " فَهَلْ تَسْتَطِيعُ أَنْ تُغَيِّبَ وَجْهَكَ عَنِّي ". قَالَ فَخَرَجْتُ، فَلَمَّا قُبِضَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَخَرَجَ مُسَيْلِمَةُ الْكَذَّابُ قُلْتُ لأَخْرُجَنَّ إِلَى مُسَيْلِمَةَ لَعَلِّي أَقْتُلُهُ فَأُكَافِئَ بِهِ حَمْزَةَ ـ قَالَ ـ فَخَرَجْتُ مَعَ النَّاسِ، فَكَانَ مِنْ أَمْرِهِ مَا كَانَ ـ قَالَ ـ فَإِذَا رَجُلٌ قَائِمٌ فِي ثَلْمَةِ جِدَارٍ، كَأَنَّهُ جَمَلٌ أَوْرَقُ ثَائِرُ الرَّأْسِ ـ قَالَ ـ فَرَمَيْتُهُ بِحَرْبَتِي، فَأَضَعُهَا بَيْنَ ثَدْيَيْهِ حَتَّى خَرَجَتْ مِنْ بَيْنِ كَتِفَيْهِ ـ قَالَ ـ وَوَثَبَ إِلَيْهِ رَجُلٌ مِنَ الأَنْصَارِ، فَضَرَبَهُ بِالسَّيْفِ عَلَى هَامَتِهِ. قَالَ قَالَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ الْفَضْلِ فَأَخْبَرَنِي سُلَيْمَانُ بْنُ يَسَارٍ أَنَّهُ سَمِعَ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ يَقُولُ فَقَالَتْ جَارِيَةٌ عَلَى ظَهْرِ بَيْتٍ وَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ، قَتَلَهُ الْعَبْدُ الأَسْوَدُ.
Më ka treguar Ebu Xhaferi, Muhamed ibn Abdullah; na ka treguar Huxhejn ibn el-Muthenna; na ka treguar Abdul-Aziz ibn Abdullah ibn Ebi Seleme, nga Abdullah ibn el-Fadl, nga Sulejman ibn Jesar, nga Xhafer ibn Amr ibn Umejje ed-Damrij, i cili thotë: Dolëm bashkë me Ubejdullah ibn Adij ibn el-Hijarin. Kur arritëm në Hims, Ubejdullahu më tha:
"A do të shkojmë te Vahshiu ta pyesim për vrasjen e Hamzas?" Unë thashë: "Po." Vahshiu banonte në Hims, ndaj pyetëm për të dhe na thanë: "Ai është atje, në hijen e pallatit të tij, sikur të ishte një calë uji e mbushur plot." Shkuam derisa u afruam pranë tij, dhamë selam dhe ai na ktheu selamin. Ubejdullahu e kishte mbështjellë kokën me çallmën e tij, saqë Vahshiu nuk i shihte veçse sytë dhe këmbët. Ubejdullahu tha: "O Vahshi! A më njeh mua?" Ai e shikoi dhe pastaj tha: "Jo, pasha Allahun! Por di që Adij ibn el-Hijari u martua me një grua të quajtur Um Kital, bija e Ebu el-Isit, e cila i lindi një djalë në Mekë. Unë i gjeta asaj fëmijës një dado dhe e mbarta atë fëmijë bashkë me nënën e tij, pastaj ia dorëzova asaj, dhe më duket sikur po shoh këmbët e tua." Atëherë Ubejdullahu e zbuloi fytyrën e tij dhe tha: "A nuk na tregon për vrasjen e Hamzas?" Ai tha: "Po, Hamzaja vrai Tujajme ibn Adij ibn el-Hijarin në Bedër, prandaj zotëria im, Xhubejr ibn Mut'im, më tha: 'Nëse e vret Hamzanë si hakmarrje për xhaxhanë tim, ti je i lirë.' Kur njerëzit dolën në vitin e Ajnejnit – Ajnejni është një mal përballë Uhudit, midis tyre ka një luginë – unë dola me njerëzit për luftë. Kur radhitet për betejë, doli Sibai dhe tha: 'A ka kush të më sfidojë në duel?' Ndaj i doli përpara Hamza ibn Abdul-Mutalibi dhe tha: 'O Sibai! O bir i Um Anmarit, o prerëse e klitorisëve! A guxon të sfidosh Allahun dhe të Dërguarin e Tij ﷺ?' Pastaj u sul mbi të dhe e la si dikë që ka ikur dje – tha – dhe unë u fsheha për Hamzanë pas një shkëmbi. Kur ai u afrua tek unë, i hodha shtizën time, duke ia ngulur në kërthizë derisa doli nga mesi i ijëve të tij – tha – dhe ky ishte takimi i fundit me të. Kur njerëzit u kthyen, u ktheva edhe unë me ta dhe qëndrova në Mekë derisa Islami u përhap në të. Pastaj shkova në Taif, dhe ata dërguan një të dërguar te i Dërguari i Allahut ﷺ. Më thanë se ai nuk i prek të dërguarit – tha – ndaj shkova me ta derisa arrita te i Dërguari i Allahut ﷺ. Kur më pa, tha: 'Ti je Vahshiu?' Thashë: 'Po.' Tha: 'Ti e vrave Hamzanë?' Thashë: 'Ka ndodhur ajo që të ka arritur ty.' Tha: 'A mundesh ta fshehësh fytyrën tënde prej meje?' Tha – dhe unë dola. Kur ndërroi jetë i Dërguari i Allahut ﷺ dhe u shfaq Musejlime Gënjeshtari, thashë: 'Do të dal kundër Musejlimes, ndoshta e vras dhe kështu shlyej vrasjen e Hamzas.' – Tha – Dola me njerëzit dhe ndodhi ajo që ndodhi – tha – kur pashë një burrë duke qëndruar në një të çarë muri, sikur të ishte deve hiri me flokë të shprishura – tha – dhe i hodha shtizën time, duke ia ngulur midis gjinjve derisa doli nga shpatullat e tij – tha – dhe një burrë nga Ensarët u hodh mbi të dhe e goditi me shpatë në kokë. Tha Abdullah ibn el-Fadl: Më tregoi Sulejman ibn Jesar se e ka dëgjuar Abdullah ibn Omerin të thotë: Një skllave nga çatia e një shtëpie thirri: 'O Emiri i Besimtarëve! E vrau robi i zi!'
Përkthimi dhe shpjegimi nga Khutba World, të përkthyera nga arabishtja.
Wahshiu tregon se si e vrau Hamzën dhe më vonë luftoi kundër Musajlimës.
Fushatat historike dhe ekspeditat ushtarake nga jeta e Profetit ﷺ.
Mbrojtës ose ish-zotëri; këtu, Xhubejr ibn Mut'imi ishte zotëria i Wahshiut.
Përfaqësues që përcjellin një mesazh në emër të një grupi.
Komentuesit klasikë, mes tyre Ibn Haxheri, e vendosin rrëfimin e Wahshiut në historinë e Uhudit dhe të luftës kundër Musajlimës në Yamama. Takimi tregon se Profeti ﷺ nuk e detyroi Wahshiun të zbulonte fytyrën, ndërsa pranimi i Islamit i dha mundësinë të hynte në bashkësi. Lufta e tij e mëvonshme kundër Musajlimës nuk e zëvendësoi pendimin, por ishte një vepër në shërbim të bashkësisë myslimane. Dijetarët theksojnë se kjo histori personale, më vete, nuk vendos një rregull të përgjithshëm për hakmarrjen ose trajtimin e robërve.
- Trego sinqerisht për ngjarjet e vështira dhe mos iu shmang përgjegjësisë për veprimet e tua.
- Shprehe pendimin përmes zgjedhjeve që i shërbejnë së mirës dhe bashkësisë.
- Trajtoji të dërguarit me siguri dhe respekt, edhe kur vijnë nga një grup tjetër.
Çdo ditë një hadith, në gjuhën tënde
Aplikacioni të sjell çdo ditë një hadith me shpjegim, edhe si miniaplikacion në telefonin tënd. Përdorimi është falas.