Sahih al-Bukhari, hadithi 570
Transmetuar nga Abdullah ibn Umar. Teksti arabisht me përkthimin dhe shpjegimin tonë.
Nga al‑Bukhari deri te Profeti ﷺ
- 1Mahmudia transmetoi al‑Bukhariمَحْمُودٌ
- 2Abd ar‑Razzaqعَبْدُ الرَّزَّاقِ
- 3Ibn Jurayjابْنُ جُرَيْجٍ
- 4Nafi'نَافِعٌ
- 5Abdullah ibn Umarعَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ
- 6I Dërguari i Allahut ﷺرَسُولُ اللَّهِ ﷺ
Renditja është si në tekstin arabisht të këtij transmetimi. Emrat janë transliteruar nga arabishtja në alfabetin latin. Sahih al-Bukhari konsiderohet në tërësi si i besueshëm.
Transmetimi
حَدَّثَنَا مَحْمُودٌ، قَالَ أَخْبَرَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، قَالَ أَخْبَرَنِي ابْنُ جُرَيْجٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي نَافِعٌ، قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم شُغِلَ عَنْهَا لَيْلَةً، فَأَخَّرَهَا حَتَّى رَقَدْنَا فِي الْمَسْجِدِ، ثُمَّ اسْتَيْقَظْنَا ثُمَّ رَقَدْنَا ثُمَّ اسْتَيْقَظْنَا، ثُمَّ خَرَجَ عَلَيْنَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ثُمَّ قَالَ " لَيْسَ أَحَدٌ مِنْ أَهْلِ الأَرْضِ يَنْتَظِرُ الصَّلاَةَ غَيْرُكُمْ ". وَكَانَ ابْنُ عُمَرَ لاَ يُبَالِي أَقَدَّمَهَا أَمْ أَخَّرَهَا إِذَا كَانَ لاَ يَخْشَى أَنْ يَغْلِبَهُ النَّوْمُ عَنْ وَقْتِهَا، وَكَانَ يَرْقُدُ قَبْلَهَا. قَالَ ابْنُ جُرَيْجٍ قُلْتُ لِعَطَاءٍ وَقَالَ سَمِعْتُ ابْنَ عَبَّاسٍ، يَقُولُ أَعْتَمَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لَيْلَةً بِالْعِشَاءِ حَتَّى رَقَدَ النَّاسُ وَاسْتَيْقَظُوا، وَرَقَدُوا وَاسْتَيْقَظُوا، فَقَامَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ فَقَالَ الصَّلاَةَ. قَالَ عَطَاءٌ قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ فَخَرَجَ نَبِيُّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَأَنِّي أَنْظُرُ إِلَيْهِ الآنَ، يَقْطُرُ رَأْسُهُ مَاءً، وَاضِعًا يَدَهُ عَلَى رَأْسِهِ فَقَالَ " لَوْلاَ أَنْ أَشُقَّ عَلَى أُمَّتِي لأَمَرْتُهُمْ أَنْ يُصَلُّوهَا هَكَذَا ". فَاسْتَثْبَتُّ عَطَاءً كَيْفَ وَضَعَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم عَلَى رَأْسِهِ يَدَهُ كَمَا أَنْبَأَهُ ابْنُ عَبَّاسٍ، فَبَدَّدَ لِي عَطَاءٌ بَيْنَ أَصَابِعِهِ شَيْئًا مِنْ تَبْدِيدٍ، ثُمَّ وَضَعَ أَطْرَافَ أَصَابِعِهِ عَلَى قَرْنِ الرَّأْسِ ثُمَّ ضَمَّهَا، يُمِرُّهَا كَذَلِكَ عَلَى الرَّأْسِ حَتَّى مَسَّتْ إِبْهَامُهُ طَرَفَ الأُذُنِ مِمَّا يَلِي الْوَجْهَ عَلَى الصُّدْغِ، وَنَاحِيَةِ اللِّحْيَةِ، لاَ يُقَصِّرُ وَلاَ يَبْطُشُ إِلاَّ كَذَلِكَ وَقَالَ " لَوْلاَ أَنْ أَشُقَّ عَلَى أُمَّتِي لأَمَرْتُهُمْ أَنْ يُصَلُّوا هَكَذَا ".
Na ka treguar Mahmudi, i cili tha: Na njoftoi Abdurrazzaku, i cili tha: Më njoftoi Ibn Xhurejxhi, i cili tha: Më njoftoi Nafi’, i cili tha: Na ka treguar Abdullah ibn Umeri se i Dërguari i Allahut ﷺ një natë ishte i zënë, prandaj e vonoi namazin e jacisë aq shumë sa ne fjetëm në xhami, u zgjuam, përsëri fjetëm dhe pastaj u zgjuam sërish. Më pas doli tek ne Pejgamberi ﷺ dhe tha:
"Askush nga banorët e Tokës nuk po pret namazin përveç jush." Ibn Umeri nuk shihte ndonjë të keqe nëse e falte atë herët apo vonë, përderisa nuk kishte frikë se gjumi do ta mundte dhe do ta humbiste kohën e namazit, dhe nganjëherë flinte para jacisë. Ibn Xhurejxhi tha: I thashë Atasë: Kam dëgjuar Ibn Abbasin të thotë: I Dërguari i Allahut ﷺ e vonoi një natë namazin e jacisë aq shumë sa njerëzit fjetën dhe u zgjuan, pastaj fjetën dhe u zgjuan sërish. Atëherë u ngrit Umer ibn el-Hattabi dhe tha: Namazi! Ata tha: Ibn Abbasi ka thënë: Doli Pejgamberi i Allahut ﷺ sikur po e shoh tani, duke i pikuar uji nga koka, me dorën të vendosur mbi kokën e tij dhe tha: "Po të mos ishte se do ta vështirësoja për ummetin tim, do t’u urdhëroja ta falnin namazin në këtë kohë." Pastaj kërkova prej Atasë sqarim se si e kishte vendosur Pejgamberi ﷺ dorën mbi kokën e tij, ashtu siç ia kishte përshkruar Ibn Abbasi. Ata më tregoi duke i hapur pak gishtat, pastaj vendosi majat e gishtave në anë të kokës, i afroi ata dhe i kaloi mbi kokë derisa gishti i madh preku cepin e veshit nga ana e fytyrës, te tempulli dhe mjekra, pa ngadalësuar dhe pa nxituar, por bëri pikërisht ashtu dhe tha: "Po të mos ishte se do ta vështirësoja për ummetin tim, do t’u urdhëroja ta falnin namazin në këtë kohë."
Përkthimi dhe shpjegimi nga Khutba World, të përkthyera nga arabishtja.
Shtyrja e namazit të jacisë mund të jetë e shpërblyeshme, për sa kohë që nuk bëhet barrë.
Namazi i detyrueshëm i natës, që falet pasi zhduket muzgu i mbrëmjes.
Rreziku që dikush ta zërë gjumi, ta harrojë namazin ose t’i kalojë koha e caktuar.
Dijetarët nxjerrin nga kjo se shtyrja e namazit të jacisë brenda kohës së caktuar mund të jetë e shpërblyeshme, por duhet të merren parasysh xhemati dhe rreziku i humbjes së namazit. Profeti ﷺ tregoi sa e rëndësishme është t’ua lehtësosh njerëzve; Ibn Umeri e caktonte namazin më herët ose më vonë, sipas frikës se mos gjumi bënte t’i kalonte koha e tij. Medhhebet e trajtojnë ndryshe kohën më të preferuar brenda kohës së namazit, por theksojnë se jacia duhet falur para përfundimit të saj dhe se shtyrja nuk duhet të shkaktojë neglizhencë.
- Shtyje jacinë vetëm nëse je i sigurt se do ta falësh brenda kohës së caktuar.
- Në namazin me xhemat, merr parasysh njerëzit për të cilët falja vonë është barrë e rëndë.
- Përfshije namazin në kohë në rutinën e mbrëmjes, që lodhja të mos të pengojë adhurimin.
Edhe ky transmetim trajton kohën e namazit të jacisë dhe ndihmon që udhëzimet për shtyrjen dhe kohën e namazit të lexohen së bashku.
Sahih al-Bukhari · #572 (Sahih)Edhe aty përshkruhet se Profeti ﷺ e shtynte namazin e jacisë, gjë që e sqaron më tej parapëlqimin për faljen më vonë.
Çdo ditë një hadith, në gjuhën tënde
Aplikacioni të sjell çdo ditë një hadith me shpjegim, edhe si miniaplikacion në telefonin tënd. Përdorimi është falas.