Sahih al-Bukhari, hadithi 6112
Transmetuar nga Zaid ibn Khalid al-Juhani. Teksti arabisht me përkthimin dhe shpjegimin tonë.
Transmetuar nga Zaid ibn Khalid al-Juhani
Sahih al-Bukhari konsiderohet në tërësi si i besueshëm.
Transmetimi
حَدَّثَنَا مُحَمَّدٌ، حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ جَعْفَرٍ، أَخْبَرَنَا رَبِيعَةُ بْنُ أَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ يَزِيدَ، مَوْلَى الْمُنْبَعِثِ عَنْ زَيْدِ بْنِ خَالِدٍ الْجُهَنِيِّ، أَنَّ رَجُلاً، سَأَلَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنِ اللُّقَطَةِ فَقَالَ " عَرِّفْهَا سَنَةً، ثُمَّ اعْرِفْ وِكَاءَهَا وَعِفَاصَهَا، ثُمَّ اسْتَنْفِقْ بِهَا، فَإِنْ جَاءَ رَبُّهَا فَأَدِّهَا إِلَيْهِ ". قَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ فَضَالَّةُ الْغَنَمِ قَالَ " خُذْهَا، فَإِنَّمَا هِيَ لَكَ، أَوْ لأَخِيكَ، أَوْ لِلذِّئْبِ ". قَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ فَضَالَّةُ الإِبِلِ قَالَ فَغَضِبَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حَتَّى احْمَرَّتْ وَجْنَتَاهُ ـ أَوِ احْمَرَّ وَجْهُهُ ـ ثُمَّ قَالَ " مَالَكَ وَلَهَا، مَعَهَا حِذَاؤُهَا وَسِقَاؤُهَا، حَتَّى يَلْقَاهَا رَبُّهَا ".
Zeid bin Khalid El-Xhuhani (r.a.) transmeton: Një burrë e pyeti të Dërguarin e Allahut ﷺ për
"El-Lukata" (sendin e humbur që dikush e gjen). Profeti ﷺ tha: "Shpalle atë për një vit, pastaj mbaj mend lidhësen e enës së saj dhe mbështjellësin e saj, e më pas shpenzoje. Nëse vjen pronari i saj, jepja atij." Burri tha: "O i Dërguari i Allahut! Po për delen e humbur?" Profeti ﷺ tha: "Merre, sepse ajo është ose për ty, ose për vëllain tënd, ose për ujkun." Burri përsëri pyeti: "O i Dërguari i Allahut! Po për devenë e humbur?" Atëherë i Dërguari i Allahut ﷺ u zemërua shumë derisa iu skuqën faqet (ose fytyra) dhe tha: "Çfarë pune ke ti me të?! Ajo ka këpucët dhe shakullin e ujit me vete, derisa ta gjejë pronarin e saj."
Përkthimi dhe shpjegimi nga Khutba World, të përkthyera nga arabishtja.
Një send i gjetur duhet të bëhet i ditur dhe t’i kthehet pronarit; mbrojtja ndryshon sipas kafshës.
Një send i gjetur që i përket dikujt tjetër, si për shembull një portofol.
Mbyllësja dhe mbështjellësja e sendit të gjetur; njohja e tyre ndihmon në përcaktimin e pronarit.
Një kafshë që është larguar nga pronari ose ka humbur.
Dijetarët klasikë nxjerrin përfundimin se për një send të vlefshëm të gjetur duhet të bëhet njoftim për një vit, duke e përshkruar në mënyrë që pronari ta njohë, pa zbuluar të gjitha veçoritë. Pas kësaj, gjetësi mund të veprojë me sendin, por mbetet përgjegjës: nëse paraqitet pronari, duhet t’ia kthejë sendin ose vlerën e tij. Një dele mund të merret, sepse rrezikon të humbasë ose të sulmohet nga grabitqarët. Një deve lihet e qetë, sepse mund të kujdeset vetë për nevojat e saj me ushqimin dhe ujin që ka. Shkollat juridike diskutojnë rregulla më të hollësishme për mënyrën e njoftimit dhe administrimin e sendeve të gjetura.
- Njofto për një send të vlefshëm të gjetur dhe mos i zbulo veçoritë që mund ta ndihmojnë pronarin ta identifikojë.
- Mos e përdor një send të gjetur sikur të ishte automatikisht i yti; sigurohu që mund t’ia kthesh pronarit atë që i takon.
- Kur gjen një kafshë, vlerëso çfarë i nevojitet dhe ndiq rregullat fetare përkatëse për mbrojtjen dhe kujdesin ndaj saj.
Çdo ditë një hadith, në gjuhën tënde
Aplikacioni të sjell çdo ditë një hadith me shpjegim, edhe si miniaplikacion në telefonin tënd. Përdorimi është falas.