Hyrje · Sahih al-Bukhari

Sahih al-Bukhari, hadithi 6142

Transmetuar nga Rafi ibn Khadij and Sahl ibn Abi Hathma. Teksti arabisht me përkthimin dhe shpjegimin tonë.

Sahih (i besueshëm)Libri: Hyrje
صحيح البخاري
Kush e transmetoi?

Transmetuar nga Rafi ibn Khadij and Sahl ibn Abi Hathma

Sahih (i besueshëm)

Sahih al-Bukhari konsiderohet në tërësi si i besueshëm.

Transmetimi

Teksti arabisht

حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، هُوَ ابْنُ زَيْدٍ ـ عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، عَنْ بُشَيْرِ بْنِ يَسَارٍ، مَوْلَى الأَنْصَارِ عَنْ رَافِعِ بْنِ خَدِيجٍ، وَسَهْلَ بْنَ أَبِي حَثْمَةَ، أَنَّهُمَا حَدَّثَاهُ أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ سَهْلٍ وَمُحَيِّصَةَ بْنَ مَسْعُودٍ أَتَيَا خَيْبَرَ فَتَفَرَّقَا فِي النَّخْلِ، فَقُتِلَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ سَهْلٍ، فَجَاءَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ سَهْلٍ وَحُوَيِّصَةُ وَمُحَيِّصَةُ ابْنَا مَسْعُودٍ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَتَكَلَّمُوا فِي أَمْرِ صَاحِبِهِمْ فَبَدَأَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ، وَكَانَ أَصْغَرَ الْقَوْمِ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ كَبِّرِ الْكُبْرَ ‏"‏‏.‏ ـ قَالَ يَحْيَى لِيَلِيَ الْكَلاَمَ الأَكْبَرُ ـ فَتَكَلَّمُوا فِي أَمْرِ صَاحِبِهِمْ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ أَتَسْتَحِقُّونَ قَتِيلَكُمْ ـ أَوْ قَالَ صَاحِبَكُمْ ـ بِأَيْمَانِ خَمْسِينَ مِنْكُمْ ‏"‏‏.‏ قَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ أَمْرٌ لَمْ نَرَهُ‏.‏ قَالَ ‏"‏ فَتُبْرِئُكُمْ يَهُودُ فِي أَيْمَانِ خَمْسِينَ مِنْهُمْ ‏"‏‏.‏ قَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ قَوْمٌ كُفَّارٌ‏.‏ فَوَدَاهُمْ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْ قِبَلِهِ‏.‏ قَالَ سَهْلٌ فَأَدْرَكْتُ نَاقَةً مِنْ تِلْكَ الإِبِلِ، فَدَخَلَتْ مِرْبَدًا لَهُمْ فَرَكَضَتْنِي بِرِجْلِهَا‏.‏ قَالَ اللَّيْثُ حَدَّثَنِي يَحْيَى، عَنْ بُشَيْرٍ، عَنْ سَهْلٍ، قَالَ يَحْيَى حَسِبْتُ أَنَّهُ قَالَ مَعَ رَافِعِ بْنِ خَدِيجٍ، وَقَالَ ابْنُ عُيَيْنَةَ حَدَّثَنَا يَحْيَى عَنْ بُشَيْرٍ عَنْ سَهْلٍ وَحْدَهُ‏.‏

Përkthimi

Na kanë treguar Sulejman ibn Harbi dhe Hamad ibn Zejdi, nga Jahja ibn Seidi, nga Beshir ibn Jesari, robi i liruar i ensarëve, nga Rafi ibn Hadixhi dhe Sehl ibn Ebi Hathma, se të dy u kanë treguar atyre se Abdullah ibn Sehli dhe Muhejjisa ibn Mesudi shkuan në Hajber dhe u ndanë nëpër kopshtet e hurmave. Atëherë Abdullah ibn Sehli u vra. Më pas, Abdurrahman ibn Sehli, Huvejsa dhe Muhejjisa, bijtë e Mesudit, erdhën tek Pejgamberi ﷺ dhe folën për çështjen e shokut të tyre. I pari që filloi të fliste ishte Abdurrahmani, i cili ishte më i riu ndër ta, prandaj Pejgamberi ﷺ i tha:

"Le të flasë më i madhi!" – që do të thotë se përparësia në fjalë i takon më të moshuarit. Pastaj ata e shtruan çështjen e shokut të tyre, dhe Pejgamberi ﷺ u tha: "A pretendoni gjakun e të vrarit tuaj – ose tha: shokut tuaj – me betimin e pesëdhjetë prej jush?" Ata thanë: "O i Dërguari i Allahut ﷺ, kjo është një ngjarje të cilën nuk e kemi parë." Ai tha: "Atëherë hebrenjtë do t'ju lirojnë nga akuza nëse pesëdhjetë prej tyre bëjnë betim për të mohuar pretendimin tuaj." Ata thanë: "O i Dërguari i Allahut ﷺ, ata janë jobesimtarë!" Kështu, i Dërguari i Allahut ﷺ e pagoi vetë dëmshpërblimin e gjakut nga ana e tij. Sehl tha: "Më ra në pjesë një deve nga ato devetë; ajo hyri në vathën e tyre dhe më goditi me këmbë." Lejthi tha: "Më ka treguar Jahja nga Beshiri, nga Sehli", dhe Jahja shtoi: "Mendoj se ai e përmendi bashkë me Rafi ibn Hadixhin." Ndërsa Ibn Ujejne tha: "Na ka treguar Jahja nga Beshiri, vetëm nga Sehli."

Përkthimi dhe shpjegimi nga Khutba World, të përkthyera nga arabishtja.

Mesazhi kryesor

Në një rast vrasjeje të pazgjidhur përdoren betimet, por nuk lejohen akuzat e pabazuara.

Sfondi dhe arsyeja

Abdullah ibn Sahl u vra në rrethinat e Hajberit. Të afërmit e tij ia paraqitën çështjen Profetit ﷺ; ata nuk e kishin parë vetë vrasjen.

Shpjegimi i fjalëve të vështira
Dëmshpërblimi për gjakun

Një kompensim financiar që, sipas rregullave të së drejtës islame, mund t'i detyrohet familjes së një personi të vrarë.

Pesëdhjetë betime

Një procedurë formale me pesëdhjetë betime, e cila përdoret në disa raste të pazgjidhura vrasjeje.

Qasamah

Një procedurë e posaçme me betime të përsëritura në një çështje vrasjeje, kur mungojnë prova të zakonshme vendimtare.

Çfarë nxjerrin dijetarët prej saj

Dijetarët klasikë e trajtojnë këtë ngjarje si dëshmi për qasamah-n dhe për rëndësinë e një procedure të përcaktuar provuese në çështjet e vrasjes. Të afërmit nuk morën një dënim vetëm mbi bazën e dyshimit të tyre: Profeti ﷺ pyeti për betimet e kërkuara dhe i dha edhe palës tjetër mundësinë të betohej. Kur familja e refuzoi këtë rrugë, ai e pagoi dëmshpërblimin për gjakun nga pasuria e vet. Dijetarët nxjerrin gjithashtu prej kësaj se në një tubim, një më i ri i jep përparësi në të folur një më të moshuari, përveçse kur ka një arsye me peshë për të vepruar ndryshe. Medhhebet ndryshojnë lidhur me kushtet e hollësishme dhe ndarjen e betimeve e të përgjegjësisë; hadithi nuk e justifikon vetëgjyqësinë apo akuzimin e njerëzve pa prova.

Mësime për sot
  1. Mos e akuzo askënd për një krim të rëndë pa respektuar provat dhe procedurën gjyqësore kompetente.
  2. Në bisedë, lëri me mirësjellje të moshuarit të flasin të parët, pa ua mohuar padrejtësisht të tjerëve të drejtën për të folur.
  3. Në një mosmarrëveshje të rëndë, kërko një zgjidhje të drejtë dhe mos u hakmerr vetë.
الْحَدِيثُ الشَّرِيفُ

Çdo ditë një hadith, në gjuhën tënde

Aplikacioni të sjell çdo ditë një hadith me shpjegim, edhe si miniaplikacion në telefonin tënd. Përdorimi është falas.