Sahih al-Bukhari, hadithi 7192
Transmetuar nga Sahl bin Abi Hathma. Teksti arabisht me përkthimin dhe shpjegimin tonë.
Transmetuar nga Sahl bin Abi Hathma
Sahih al-Bukhari konsiderohet në tërësi si i besueshëm.
Transmetimi
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ، أَخْبَرَنَا مَالِكٌ، عَنْ أَبِي لَيْلَى، ح حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنْ أَبِي لَيْلَى بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ سَهْلٍ، عَنْ سَهْلِ بْنِ أَبِي حَثْمَةَ، أَنَّهُ أَخْبَرَهُ هُوَ، وَرِجَالٌ، مِنْ كُبَرَاءِ قَوْمِهِ أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ سَهْلٍ وَمُحَيِّصَةَ خَرَجَا إِلَى خَيْبَرَ مِنْ جَهْدٍ أَصَابَهُمْ، فَأُخْبِرَ مُحَيِّصَةُ أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ قُتِلَ وَطُرِحَ فِي فَقِيرٍ أَوْ عَيْنٍ، فَأَتَى يَهُودَ فَقَالَ أَنْتُمْ وَاللَّهِ قَتَلْتُمُوهُ. قَالُوا مَا قَتَلْنَاهُ وَاللَّهِ. ثُمَّ أَقْبَلَ حَتَّى قَدِمَ عَلَى قَوْمِهِ فَذَكَرَ لَهُمْ، وَأَقْبَلَ هُوَ وَأَخُوهُ حُوَيِّصَةُ ـ وَهْوَ أَكْبَرُ مِنْهُ ـ وَعَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ سَهْلٍ، فَذَهَبَ لِيَتَكَلَّمَ وَهْوَ الَّذِي كَانَ بِخَيْبَرَ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم لِمُحَيِّصَةَ " كَبِّرْ كَبِّرْ ". يُرِيدُ السِّنَّ، فَتَكَلَّمَ حُوَيِّصَةُ ثُمَّ تَكَلَّمَ مُحَيِّصَةُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِمَّا أَنْ يَدُوا صَاحِبَكُمْ، وَإِمَّا أَنْ يُؤْذِنُوا بِحَرْبٍ ". فَكَتَبَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِلَيْهِمْ بِهِ، فَكُتِبَ مَا قَتَلْنَاهُ. فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لِحُوَيِّصَةَ وَمُحَيِّصَةَ وَعَبْدِ الرَّحْمَنِ " أَتَحْلِفُونَ وَتَسْتَحِقُّونَ دَمَ صَاحِبِكُمْ ". قَالُوا لاَ. قَالَ " أَفَتَحْلِفُ لَكُمْ يَهُودُ ". قَالُوا لَيْسُوا بِمُسْلِمِينَ. فَوَدَاهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْ عِنْدِهِ مِائَةَ نَاقَةٍ حَتَّى أُدْخِلَتِ الدَّارَ. قَالَ سَهْلٌ فَرَكَضَتْنِي مِنْهَا نَاقَةٌ.
Na ka treguar Abdullah ibn Jusufi, na ka lajmëruar Maliku, nga Ebu Lejla. Dhe gjithashtu: Na ka treguar Ismaili, më ka treguar Maliku, nga Ebu Lejla ibn Abdullah ibn Abdur-Rahman ibn Sehl, nga Sehl ibn Ebi Hathma, se ai dhe burra të shquar të fisit të tij e kanë informuar se Abdullah ibn Sehl dhe Muhejjisa shkuan në Hajber për shkak të varfërisë që i kishte goditur. Pastaj Muhejisës iu lajmërua se Abdullah ishte vrarë dhe ishte hedhur në një pus ose burim. Ai shkoi te hebrenjtë dhe u tha:
"Për Zotin, ju e keni vrarë shokun tim!" Ata u përgjigjën: "Për Zotin, ne nuk e kemi vrarë." Më pas ai u kthye te njerëzit e vet dhe ua tregoi ngjarjen. Pastaj ai, vëllai i tij më i madh Huvejjisa – i cili ishte më i madh se ai – dhe Abdur-Rahman ibn Sehl erdhën tek Pejgamberi ﷺ. Kur ai që kishte qenë në Hajber deshi të fliste, Pejgamberi ﷺ i tha Muhejisës: "Më i madhi! Më i i madhi!", duke synuar moshën. Kështu që fillimisht foli Huvejjisa dhe pastaj Muhejjisa. Atëherë i Dërguari i Allahut ﷺ tha: "Ose do ta paguajnë gjakmarrjen për shokun tuaj, ose le të shpallin luftë." I Dërguari i Allahut ﷺ u shkroi atyre një letër për këtë çështje, dhe ata u përgjigjën me shkrim: "Ne nuk e kemi vrarë." Pastaj i Dërguari i Allahut ﷺ i pyeti Huvejisën, Muhejisën dhe Abdur-Rahmanin: "A betoheni dhe me këtë fitoni të drejtën për gjakmarrjen e shokut tuaj?" Ata thanë: "Jo." Ai tha: "A doni që hebrenjtë të betohen para jush?" Ata u përgjigjën: "Ata nuk janë muslimanë." Në fund, i Dërguari i Allahut ﷺ pagoi nga pasuria e tij gjakmarrjen prej njëqind devesh, të cilat u futën në shtëpi. Sehli shtoi: "Njëra nga ato deve më goditi me këmbë."
Përkthimi dhe shpjegimi nga Khutba World, të përkthyera nga arabishtja.
Në rastin e një vrasjeje të pazbardhur, Profeti ﷺ përshkruan procedurën e provave dhe paguan dëmshpërblimin e gjakut.
Abdullah ibn Sahl u gjet i vrarë gjatë një udhëtimi për në Khaybar. Familja e tij i bëri përgjegjës hebrenjtë, por ata e mohuan vrasjen. Profeti ﷺ e shqyrtoi çështjen dhe pagoi njëqind deve si dëmshpërblim gjaku nga pasuria e vet.
Kompensim financiar për familjarët e një personi të vrarë.
Bërja e një betimi si pjesë e një procedure formale për të marrë dëmshpërblimin e gjakut.
Profeti ﷺ kërkoi që më i moshuari nga të pranishmit të fliste i pari.
Dijetarët e trajtojnë këtë transmetim në kontekstin e procedurës së qasama-s: një procedurë e veçantë betimi për një vrasje të dyshuar kur provat janë të paplota. Kushtet e sakta dhe mënyra e ndarjes së betimeve ndryshojnë mes shkollave juridike. Çështja tregon se një akuzë, më vete, nuk provon fajësinë dhe se gjykatësi duhet t’i dëgjojë me kujdes palët dhe provat e disponueshme. Pagesa e bërë nga Profeti ﷺ ishte një vendim për këtë çështje të veçantë dhe nuk përbën vetvetiu një rregull të përgjithshëm që autoritetet të paguajnë nga fondet e tyre për çdo rast vrasjeje të pazbardhur.
- Mos e akuzo askënd për një krim të rëndë pa prova dhe lëre një gjykatës kompetent ta shqyrtojë çështjen.
- Në një konflikt, dëgjoji të gjitha palët e përfshira dhe jepu mundësi të barabartë për të shprehur qëndrimin e tyre.
- Në një mosmarrëveshje të pazgjidhur, kërko një zgjidhje të drejtë që mbron të drejtat e familjarëve të të ndjerit.
Çdo ditë një hadith, në gjuhën tënde
Aplikacioni të sjell çdo ditë një hadith me shpjegim, edhe si miniaplikacion në telefonin tënd. Përdorimi është falas.