Sahih Muslim, hadithi 4245
Transmetuar nga Imran ibn Husain. Teksti arabisht me përkthimin dhe shpjegimin tonë.
Transmetuar nga Imran ibn Husain
Sahih Muslim konsiderohet në tërësi si i besueshëm.
Transmetimi
وَحَدَّثَنِي زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، وَعَلِيُّ بْنُ حُجْرٍ السَّعْدِيُّ، - وَاللَّفْظُ لِزُهَيْرٍ - قَالاَ حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، حَدَّثَنَا أَيُّوبُ، عَنْ أَبِي قِلاَبَةَ، عَنْ أَبِي الْمُهَلَّبِ، عَنْ عِمْرَانَ بْنِ حُصَيْنٍ، قَالَ كَانَتْ ثَقِيفُ حُلَفَاءَ لِبَنِي عُقَيْلٍ فَأَسَرَتْ ثَقِيفُ رَجُلَيْنِ مِنْ أَصْحَابِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَسَرَ أَصْحَابُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم رَجُلاً مِنْ بَنِي عُقَيْلٍ وَأَصَابُوا مَعَهُ الْعَضْبَاءَ فَأَتَى عَلَيْهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَهْوَ فِي الْوَثَاقِ قَالَ يَا مُحَمَّدُ . فَأَتَاهُ فَقَالَ " مَا شَأْنُكَ " . فَقَالَ بِمَ أَخَذْتَنِي وَبِمَ أَخَذْتَ سَابِقَةَ الْحَاجِّ فَقَالَ إِعْظَامًا لِذَلِكَ " أَخَذْتُكَ بِجَرِيرَةِ حُلَفَائِكَ ثَقِيفَ " . ثُمَّ انْصَرَفَ عَنْهُ فَنَادَاهُ فَقَالَ يَا مُحَمَّدُ يَا مُحَمَّدُ . وَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم رَحِيمًا رَقِيقًا فَرَجَعَ إِلَيْهِ فَقَالَ " مَا شَأْنُكَ " . قَالَ إِنِّي مُسْلِمٌ . قَالَ " لَوْ قُلْتَهَا وَأَنْتَ تَمْلِكُ أَمْرَكَ أَفْلَحْتَ كُلَّ الْفَلاَحِ " . ثُمَّ انْصَرَفَ فَنَادَاهُ فَقَالَ يَا مُحَمَّدُ يَا مُحَمَّدُ . فَأَتَاهُ فَقَالَ " مَا شَأْنُكَ " . قَالَ إِنِّي جَائِعٌ فَأَطْعِمْنِي وَظَمْآنُ فَأَسْقِنِي . قَالَ " هَذِهِ حَاجَتُكَ " . فَفُدِيَ بِالرَّجُلَيْنِ - قَالَ - وَأُسِرَتِ امْرَأَةٌ مِنَ الأَنْصَارِ وَأُصِيبَتِ الْعَضْبَاءُ فَكَانَتِ الْمَرْأَةُ فِي الْوَثَاقِ وَكَانَ الْقَوْمُ يُرِيحُونَ نَعَمَهُمْ بَيْنَ يَدَىْ بُيُوتِهِمْ فَانْفَلَتَتْ ذَاتَ لَيْلَةٍ مِنَ الْوَثَاقِ فَأَتَتِ الإِبِلَ فَجَعَلَتْ إِذَا دَنَتْ مِنَ الْبَعِيرِ رَغَا فَتَتْرُكُهُ حَتَّى تَنْتَهِيَ إِلَى الْعَضْبَاءِ فَلَمْ تَرْغُ قَالَ وَنَاقَةٌ مُنَوَّقَةٌ فَقَعَدَتْ فِي عَجُزِهَا ثُمَّ زَجَرَتْهَا فَانْطَلَقَتْ وَنَذِرُوا بِهَا فَطَلَبُوهَا فَأَعْجَزَتْهُمْ - قَالَ - وَنَذَرَتْ لِلَّهِ إِنْ نَجَّاهَا اللَّهُ عَلَيْهَا لَتَنْحَرَنَّهَا فَلَمَّا قَدِمَتِ الْمَدِينَةَ رَآهَا النَّاسُ . فَقَالُوا الْعَضْبَاءُ نَاقَةُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم . فَقَالَتْ إِنَّهَا نَذَرَتْ إِنْ نَجَّاهَا اللَّهُ عَلَيْهَا لَتَنْحَرَنَّهَا . فَأَتَوْا رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَذَكَرُوا ذَلِكَ لَهُ . فَقَالَ " سُبْحَانَ اللَّهِ بِئْسَمَا جَزَتْهَا نَذَرَتْ لِلَّهِ إِنْ نَجَّاهَا اللَّهُ عَلَيْهَا لَتَنْحَرَنَّهَا لاَ وَفَاءَ لِنَذْرٍ فِي مَعْصِيَةٍ وَلاَ فِيمَا لاَ يَمْلِكُ الْعَبْدُ " . وَفِي رِوَايَةِ ابْنِ حُجْرٍ " لاَ نَذْرَ فِي مَعْصِيَةِ اللَّهِ " .
Më kanë treguar Zuhejr ibn Harbi dhe Ali ibn Huxhr es-Sa'di – ndërsa formulimi është i Zuhejrit – duke thënë: Na ka treguar Ismail ibn Ibrahimi, na ka treguar Ejjubi, nga Ebu Kilabeja, nga Ebu el-Muhellebi, nga Imran ibn Husejni, i cili ka thënë: Fisi Thekif ishte aleat me fisin Benu Ukajl. Thekifi zuri robër dy prej shokëve të të Dërguarit të Allahut ﷺ, ndërsa shokët e të Dërguarit të Allahut ﷺ zunë rob një burrë nga Benu Ukajli dhe bashkë me të morën edhe devenë e quajtur El-Adba'. I Dërguari i Allahut ﷺ erdhi tek ai ndërsa ishte i lidhur. Ai thirri:
"O Muhammed!" Profeti iu afrua dhe e pyeti: "Çfarë ke?" Ai tha: "Për çfarë arsyeje më ke zënë rob dhe pse ke marrë atë që prin haxhinjtë (duke aluduar te devja)?" Profeti u përgjigj, duke e madhëruar çështjen: "Të kam zënë për shkak të krimit të aleatëve të tu, fisit Thekif." Më pas u largua prej tij, por ai e thirri përsëri: "O Muhammed, o Muhammed!" Meqenëse i Dërguari i Allahut ﷺ ishte shumë i mëshirshëm dhe zemërbutë, u kthye tek ai dhe e pyeti: "Çfarë ke?" Ai tha: "Unë jam musliman." Profeti tha: "Po ta kishe thënë këtë kur ishe zot i vetes, do të kishe arritur çdo sukses." Pastaj u largua sërish, por ai e thirri prapë: "O Muhammed, o Muhammed!" Profeti iu afrua dhe e pyeti: "Çfarë ke?" Ai tha: "Jam i uritur, më ushqej, dhe jam i etur, më jep të pi." Profeti tha: "Kjo është nevoja jote." Kështu ai u shkëmbye me dy robërit e tjerë. Transmetuesi vazhdon: Një grua nga Ensarët ishte zënë rob dhe gjithashtu ishte marrë El-Adba'. Gruaja ishte e lidhur, ndërsa njerëzit i linin kafshët e tyre të pushonin para shtëpive. Ajo u lirua nga lidhjet një natë dhe shkoi te devetë. Sa herë që i afrohej ndonjë deveje, ajo bënte zhurmë, prandaj e linte derisa arriti te El-Adba'. Ajo nuk bëri zhurmë; ishte e butë. Gruaja hipi mbi të dhe e nxiti, duke u larguar. Kur armiqtë e vunë re, u vunë në ndjekje, por devja i lodhi ata. Gruaja u betua për Allahun se, nëse Ai do ta shpëtonte përmes saj, do ta therretë atë si kurban. Kur mbërriti në Medine, njerëzit e panë dhe thanë: "Kjo është El-Adba', devja e të Dërguarit të Allahut ﷺ!" Gruaja u tregoi atyre për betimin e saj se do ta therretë devenë nëse Allahu e shpëton mbi të. Ata shkuan te i Dërguari i Allahut ﷺ dhe ia përmendën këtë gjë, ndërsa ai tha: "Subhanallah! Sa keq e shpërbleu! U betua për Allahun se, nëse Ai e shpëton mbi të, do ta therretë! Nuk ka përmbushje të betimit në mëkat ndaj Allahut, as në atë që robi nuk e zotëron." Në transmetimin e Ibn Huxhrit thuhet: "Nuk ka betim në mosbindje ndaj Allahut."
Përkthimi dhe shpjegimi nga Khutba World, të përkthyera nga arabishtja.
Një zotim për mosbindje ose për diçka që nuk i përket personit nuk është detyrues.
Transmetimi përshkruan kapjen e një burri nga Banu Uqail dhe të një gruaje nga Ensarët. Gruaja u arratis mbi devenë al-'Adbaa' dhe kishte premtuar ta flijonte nëse Allahu e shpëtonte me të. Profeti ﷺ shpjegoi se zotimi për mosbindje nuk duhet përmbushur dhe se njeriu nuk mund të disponojë me diçka që nuk është e tij.
Një premtim ndaj Allahut për të bërë diçka.
Një vepër që bie ndesh me atë që Allahu e ka lejuar ose urdhëruar.
Deveja e Profetit ﷺ që përmendet në rrëfim.
Dijetarët klasikë nxjerrin përfundimin se zotimi për të kryer një vepër të ndaluar nuk duhet përmbushur. Po ashtu, zotimi nuk është detyrues kur ka të bëjë me diçka mbi të cilën personi nuk ka të drejtë disponimi, si deveja e dikujt tjetër. Profeti ﷺ tregoi gjithashtu mëshirë ndaj gruas së zënë rob dhe pranoi nevojën e saj konkrete për ushqim dhe pije. Medhhebet trajtojnë rregulla shtesë për zotimet dhe shlyerjen e mundshme; ato ndryshojnë sipas situatës dhe formulimit.
- Mos premto se do të bësh diçka pa verifikuar më parë nëse ajo vepër është e lejuar dhe nëse ke të drejtë të disponosh me të.
- Nëse ke bërë zotim për mosbindje, mos e përmbush dhe pyet një dijetar të kualifikuar se cili hap i mëtejshëm vlen për situatën tënde.
- Trego mëshirë ndaj njerëzve në nevojë dhe merre seriozisht nevojën e tyre për ushqim dhe pije.
Çdo ditë një hadith, në gjuhën tënde
Aplikacioni të sjell çdo ditë një hadith me shpjegim, edhe si miniaplikacion në telefonin tënd. Përdorimi është falas.