Sahih al-Bukhari หะดีษที่ 3154
รายงานโดย Abdullah ibn Umar พร้อมข้อความภาษาอาหรับ คำแปลของเรา และคำอธิบาย
จาก al‑Bukhari ย้อนสายรายงานไปถึง Ibn Umar
- 1Musaddadรายงานต่อ al‑Bukhariمُسَدَّدٌ
- 2Hammad ibn Zaydحَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ
- 3Ayyubأَيُّوبَ
- 4Nafi'نَافِعٍ
- 5Ibn Umarابْنِ عُمَرَ
เรียงตามลำดับในข้อความภาษาอาหรับของหะดีษบทนี้ ชื่อภาษาอาหรับถอดเป็นอักษรละติน Sahih al-Bukhari ได้รับการยอมรับว่าเชื่อถือได้ทั้งหมด
ตัวบทหะดีษ
حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ، عَنْ أَيُّوبَ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ كُنَّا نُصِيبُ فِي مَغَازِينَا الْعَسَلَ وَالْعِنَبَ فَنَأْكُلُهُ وَلاَ نَرْفَعُهُ.
มุซัดดัดรายงาน ฮัมมาด บิน ซัยด์รายงาน จากอัยยูบ จากนาฟิอ์ จากอิบนุ อุมัร (ขออัลลอฮ์ทรงพอพระทัยท่านทั้งสอง) กล่าวว่า
"ในการออกศึกของเรา เมื่อเราได้พบน้ำผึ้งและองุ่น เราจะรับประทานมันทันทีโดยไม่นำส่งเป็นทรัพย์สินเชลยศึก"
คำแปลและคำอธิบายโดย Khutba World แปลจากภาษาอาหรับ
บรรดาสหายกินน้ำผึ้งและองุ่นที่ได้จากการออกศึกโดยไม่เก็บสะสมไว้
การเดินทางไปปฏิบัติการทางทหารที่บรรดาสหายเข้าร่วม
แยกน้ำผึ้งและองุ่นที่ได้มาเก็บไว้เป็นเสบียง
บรรดานักวิชาการยุคคลาสสิกอนุมานจากรายงานนี้ว่า อาหารที่กินได้ เช่น น้ำผึ้งและองุ่น ซึ่งได้มาระหว่างการออกศึก สามารถกินได้ทันที ณ ที่นั้น โดยไม่จำเป็นต้องเก็บไว้เป็นทรัพย์เชลยก่อน เรื่องนี้อยู่ภายใต้หลักเกณฑ์เกี่ยวกับทรัพย์เชลยและคุมส์ (หนึ่งในห้า) การอนุญาตในทางปฏิบัตินี้ครอบคลุมการบริโภค ณ ที่นั้นเท่านั้น มิได้หมายความว่าทรัพย์เชลยส่วนที่เหลือสามารถแบ่งกันในหมู่ผู้เข้าร่วมได้โดยอิสระ
- สำหรับทรัพย์สินส่วนรวม ให้แยกให้ชัดระหว่างสิ่งที่ใช้ได้ทันที กับสิ่งที่ต้องแบ่งหรือเก็บรักษาตามหลักเกณฑ์
- อย่านำทรัพย์เชลยหรือทรัพย์สินส่วนรวมอื่นไปใช้ส่วนตัวโดยไม่ทราบข้อตกลงที่มีผลบังคับ
หะดีษทุกวันในภาษาของคุณ
แอปจะมอบหะดีษพร้อมคำอธิบายให้คุณทุกวัน และแสดงเป็นวิดเจ็ตบนโทรศัพท์ได้ ใช้งานฟรี