Sahih al-Bukhari หะดีษที่ 7170
รายงานโดย Abu Qatada พร้อมข้อความภาษาอาหรับ คำแปลของเรา และคำอธิบาย
รายงานโดย Abu Qatada
Sahih al-Bukhari ได้รับการยอมรับว่าเชื่อถือได้ทั้งหมด
ตัวบทหะดีษ
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنْ يَحْيَى، عَنْ عُمَرَ بْنِ كَثِيرٍ، عَنْ أَبِي مُحَمَّدٍ، مَوْلَى أَبِي قَتَادَةَ أَنَّ أَبَا قَتَادَةَ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَوْمَ حُنَيْنٍ " مَنْ لَهُ بَيِّنَةٌ عَلَى قَتِيلٍ قَتَلَهُ، فَلَهُ سَلَبُهُ ". فَقُمْتُ لأَلْتَمِسَ بَيِّنَةً عَلَى قَتِيلٍ، فَلَمْ أَرَ أَحَدًا يَشْهَدُ لِي، فَجَلَسْتُ، ثُمَّ بَدَا لِي فَذَكَرْتُ أَمْرَهُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ رَجُلٌ مِنْ جُلَسَائِهِ سِلاَحُ هَذَا الْقَتِيلِ الَّذِي يَذْكُرُ عِنْدِي. قَالَ فَأَرْضِهِ مِنْهُ. فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ كَلاَّ لاَ يُعْطِهِ أُصَيْبِغَ مِنْ قُرَيْشٍ وَيَدَعَ أَسَدًا مِنْ أُسْدِ اللَّهِ يُقَاتِلُ عَنِ اللَّهِ وَرَسُولِهِ. قَالَ فَأَمَرَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَدَّاهُ إِلَىَّ فَاشْتَرَيْتُ مِنْهُ خِرَافًا فَكَانَ أَوَّلَ مَالٍ تَأَثَّلْتُهُ. قَالَ لِي عَبْدُ اللَّهِ عَنِ اللَّيْثِ فَقَامَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَأَدَّاهُ إِلَىَّ. وَقَالَ أَهْلُ الْحِجَازِ الْحَاكِمُ لاَ يَقْضِي بِعِلْمِهِ، شَهِدَ بِذَلِكَ فِي وِلاَيَتِهِ أَوْ قَبْلَهَا. وَلَوْ أَقَرَّ خَصْمٌ عِنْدَهُ لآخَرَ بِحَقٍّ فِي مَجْلِسِ الْقَضَاءِ، فَإِنَّهُ لاَ يَقْضِي عَلَيْهِ فِي قَوْلِ بَعْضِهِمْ، حَتَّى يَدْعُوَ بِشَاهِدَيْنِ فَيُحْضِرَهُمَا إِقْرَارَهُ. وَقَالَ بَعْضُ أَهْلِ الْعِرَاقِ مَا سَمِعَ أَوْ رَآهُ فِي مَجْلِسِ الْقَضَاءِ قَضَى بِهِ، وَمَا كَانَ فِي غَيْرِهِ لَمْ يَقْضِ إِلاَّ بِشَاهِدَيْنِ. وَقَالَ آخَرُونَ مِنْهُمْ بَلْ يَقْضِي بِهِ، لأَنَّهُ مُؤْتَمَنٌ، وَإِنَّمَا يُرَادُ مِنَ الشَّهَادَةِ مَعْرِفَةُ الْحَقِّ، فَعِلْمُهُ أَكْثَرُ مِنَ الشَّهَادَةِ. وَقَالَ بَعْضُهُمْ يَقْضِي بِعِلْمِهِ فِي الأَمْوَالِ، وَلاَ يَقْضِي فِي غَيْرِهَا. وَقَالَ الْقَاسِمُ لاَ يَنْبَغِي لِلْحَاكِمِ أَنْ يُمْضِيَ قَضَاءً بِعِلْمِهِ دُونَ عِلْمِ غَيْرِهِ، مَعَ أَنَّ عِلْمَهُ أَكْثَرُ مِنْ شَهَادَةِ غَيْرِهِ، وَلَكِنَّ فِيهِ تَعَرُّضًا لِتُهَمَةِ نَفْسِهِ عِنْدَ الْمُسْلِمِينَ، وَإِيقَاعًا لَهُمْ فِي الظُّنُونِ، وَقَدْ كَرِهَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم الظَّنَّ فَقَالَ " إِنَّمَا هَذِهِ صَفِيَّةُ ".
กุฏัยบะฮ์ได้เล่าให้เราฟัง โดยอัลลัยษ์ จากยะห์ยา จากอุมัร อิบนุ กะษีร จากอบูมุฮัมมัด ทาสที่ถูกปลดปล่อยของอบูเกาะตาดะฮ์ ว่า อบูเกาะตาดะฮ์ กล่าวว่า ในวันแห่งสงครามฮุนัยน์ ท่านเราะสูลุลลอฮ์ ﷺ ได้ตรัสว่า
"ผู้ใดที่มีหลักฐานยืนยันการสังหารศัตรูที่เขาได้ฆ่า เขาจะได้รับทรัพย์เชลย (ซัลบ์) ของผู้นั้น" ฉันจึงลุกขึ้นเพื่อหาพยานมายืนยันว่าฉันได้ฆ่าศัตรู แต่ไม่พบใครที่จะเป็นพยานให้ฉัน ฉันจึงนั่งลง จากนั้นฉันก็คิดขึ้นได้และได้นำเรื่องนี้ไปกราบทูลท่านเราะสูลุลลอฮ์ ﷺ ชายคนหนึ่งจากผู้ที่นั่งอยู่ด้วยกับท่านกล่าวว่า "อาวุธของผู้ถูกฆ่าที่เขากล่าวถึงนั้น อยู่กับฉัน" ท่านจึงตรัสว่า "จงชดใช้ให้แก่เขาเถิด" อบูบักร์จึงกล่าวว่า "มิใช่เช่นนั้น! จะนำมันไปให้แก่ลูกนกแห่งกุเรช และปล่อยให้สิงโตแห่งอัลลาห์ซึ่งต่อสู้เพื่ออัลลาห์และเราะสูลของพระองค์ต้องสูญเสียสิทธิ์ได้อย่างไร" ท่านเราะสูลุลลอฮ์ ﷺ จึงทรงบัญชาให้นำมามอบให้แก่ฉัน แล้วฉันก็นำไปซื้อสวนอินทผลัม ซึ่งนั่นคือทรัพย์สินแรกสุดที่ฉันหามาได้จากทรัพย์เชลยศึก อับดุลลอฮ์ได้รายงานจากอัลลัยษ์ว่า "ท่านนบี ﷺ ทรงลุกขึ้นและมอบมันให้แก่ฉัน" และชาวฮิญาซกล่าวว่า ผู้พิพากษาไม่ควรตัดสินคดีด้วยความรู้ส่วนตัวของตน ไม่ว่าจะเป็นความรู้ที่ได้มาในขณะที่ดำรงตำแหน่งผู้พิพากษาหรือก่อนหน้านั้น และหากคู่ความฝ่ายหนึ่งยอมรับสิทธิของอีกฝ่ายหนึ่งในศาล ตามความเห็นของนักวิชาการบางส่วน ผู้พิพากษาไม่ควรตัดสินจนกว่าจะมีการนำพยานสองคนมายืนยันคำรับสารภาพนั้น ส่วนชาวอิรักบางส่วนกล่าวว่า สิ่งที่ผู้พิพากษาได้ยินหรือเห็นในศาล สามารถนำมาตัดสินได้ แต่สิ่งที่เกิดขึ้นนอกศาลจะตัดสินไม่ได้เว้นแต่จะมีพยานสองคน บางคนในหมู่พวกเขากล่าวว่า แท้จริงแล้วผู้พิพากษาสามารถตัดสินได้ด้วยความรู้ของตน เพราะเขาเป็นผู้ได้รับความไว้วางใจ และการมีพยานก็เพียงเพื่อเปิดเผยความจริงเท่านั้น ความรู้ของผู้พิพากษาย่อมมากกว่าคำให้การของพยาน บางคนกล่าวว่า ผู้พิพากษาสามารถตัดสินด้วยความรู้ของตนได้ในกรณีทรัพย์สินเท่านั้น แต่ไม่สามารถทำได้ในกรณีอื่น ๆ อัลกอซิมกล่าวว่า ไม่สมควรให้ผู้พิพากษาตัดสินคดีด้วยความรู้ของตนโดยปราศจากความรู้ของผู้อื่น แม้ว่าความรู้ของเขาจะมากกว่าคำให้การของผู้อื่นก็ตาม เพราะนั่นจะทำให้เขาตกเป็นที่ครหาในหมู่มุสลิม และทำให้พวกเขาเกิดความสงสัย ทั้งที่ท่านนบี ﷺ ทรงรังเกียจการสงสัย และได้ตรัสว่า "นี่คือเศาะฟียะฮ์เท่านั้น"
คำแปลและคำอธิบายโดย Khutba World แปลจากภาษาอาหรับ
หลักฐานช่วยยืนยันสิทธิในทรัพย์เชลย และการพิจารณาคดีต้องทำอย่างรอบคอบ
ถ้อยคำนี้เกิดขึ้นในวันฮุนัยน์ เมื่อท่านนบี ﷺ วางหลักเกณฑ์เกี่ยวกับสิทธิในอุปกรณ์ส่วนตัวของศัตรูที่ถูกสังหาร
อาวุธและอุปกรณ์ส่วนตัวของศัตรูที่ถูกสังหาร
หลักฐานที่ชัดเจนซึ่งใช้สนับสนุนการกล่าวอ้างสิทธิ
ข้อเท็จจริงที่ผู้พิพากษาเห็นหรือได้ยินด้วยตนเอง โดยแยกจากคำให้การอย่างเป็นทางการ
หะดีษนี้เชื่อมโยงสิทธิในซัลบ์เข้ากับการมีหลักฐาน อัลบุคอรียังกล่าวถึงความเห็นต่างว่าผู้พิพากษาจะตัดสินจากความรู้ที่ตนได้รับโดยตรงได้หรือไม่ นักวิชาการแห่งฮิญาซไม่เห็นด้วย เพราะเกรงว่าจะเกิดข้อครหา ส่วนนักวิชาการจากอิรักมีความเห็นแตกต่างกันเกี่ยวกับข้อเท็จจริงที่ผู้พิพากษาสังเกตเห็นในหรือนอกศาล ประเด็นนี้แสดงให้เห็นว่านักกฎหมายเน้นว่า การพิจารณาคดีไม่เพียงต้องแสวงหาความจริง แต่ต้องดูเป็นธรรมอย่างชัดเจนและปราศจากข้อสงสัยด้วย
- จงสนับสนุนการกล่าวอ้างสิทธิในทรัพย์สินด้วยหลักฐานที่ตรวจสอบได้ และซื่อตรงเกี่ยวกับสิ่งที่ตนเห็นหรือได้ยินเอง
- เมื่อเกิดข้อพิพาท อย่ายึดเอาทรัพย์สินไปก่อนที่หน่วยงานผู้มีอำนาจจะพิจารณาสิทธิอย่างรอบคอบ
- ผู้พิพากษาต้องไม่เพียงปฏิบัติอย่างเป็นธรรม แต่ยังต้องหลีกเลี่ยงไม่ให้คำตัดสินก่อข้อสงสัยที่สมเหตุสมผล
หะดีษทุกวันในภาษาของคุณ
แอปจะมอบหะดีษพร้อมคำอธิบายให้คุณทุกวัน และแสดงเป็นวิดเจ็ตบนโทรศัพท์ได้ ใช้งานฟรี